Tag: اقشار آسیب پذیر

باوجود اینکه شیوع اختلالات مصرف مواد مخدر به‌طور کلی در بین زنان کمتر از مردان است، اما زنانی که مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر هستند، در معرض آسیب‌پذیری بالایی قرار دارند. در وهلة اول، زنانی که مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر هستند، در مقایسه با مردان، با احتمال بیشتری به‌طور هم‌زمان مبتلا به اختلال روان‌پزشکی دیگری نیز هستند. به‌عنوان مثال، در مطالعه انجام شده بر روی 226 زنی که در پنج کشور مختلف اروپا (اتریش، ایتالیا، لهستان، اسپانیا و پادشاهی بریتانیا و ایرلند شمالی (اسکاتلند) مصرف‌کننده مواد مخدر تزریقی بودند، 87 درصد اختلال روان‌پزشکی هم‌زمان دیگری نیز داشتند (عمدتاً افسردگی، اختلال وحشت و اختلال استرس پس از سانحه)؛ و 68 درصد در 12 ماه گذشته در روابط فعلی یا روابط صمیمی اخیر خود خشونت بین فردی را تجربه کرده بودند. دوم، زنان از نظر سلامت جنسی و تولید مثل، و همچنین تجربه خشونت جنسی، به‌ویژه در محیط‌های در معرض فقر و مصرف مواد مخدر، با خطرات خاصی روبرو هستند. پژوهشی که در دهلی انجام شد، نشان داد که زنانی که مواد مخدر تزریق می‌کردند، به دلیل عدم تعادل جنسیتی و دشواری در تحمیل خواسته‌های خود، که می‌تواند منجر به محدودسازی توانایی آن‌ها در جهت اقدامات لازم و افزایش خطر مواجهه با خشونت شود، در استفاده مناسب از داروهای ضد بارداری با دشواری روبرو بودند.

زنانی که شریک زندگی آن‌ها نیز مبتلا به اختلال مصرف مواد مخدر است، ممکن است علاوه بر پیامدهای اعتیاد خود، از پیامدهای اعتیاد همسر نیز رنج ببرند. به‌عنوان مثال، پژوهشی که در میان زنانی که شریک زندگی آن‌ها در بسیاری از موارد به دلایل مربوط به مواد مخدر زندانی شده بود انجام شد، نشان داد که زنانی که «به حال خود رها شده بودند»، شاهد کاهش چشمگیر منابع مالی خود بوده‌اند؛ که موجب سوق دادن آن‌ها به برقراری رابطه جنسی در ازای دریافت پول شده بود.

زنانی که مادر هستند، به دلیل اینکه رفاه فرزندان آن‌ها نیز می‌تواند تحت تأثیر مصرف مواد آن‌ها قرار گیرد، در معرض آسیب‌پذیری مضاعف قرار دارند. به‌طور خاص، شواهدی وجود دارد که احتمال از دست دادن حضانت کودک در میان زنانی که مواد روان‌گردان مصرف می‌کنند، با جایگاه اجتماعی-اقتصادی پایین، و مورد بازخواست دستگاه عدالت کیفری (سابقه مشکلاتی با پلیس، یا سابقه حبس) قرار گرفتن، ارتباط دارد. این مسئله ممکن است تأثیرات انباشت فشار روانی و مشکلات در مادرانی که مواد مخدر مصرف می‌کنند و به‌طور هم‌زمان با مشکلات اجتماعی-اقتصادی یا کیفری درگیر هستند را منعکس کند؛ که در مجموع، مانع توانایی‌های فرزندپروری آن‌ها می‌شود. در نهایت، به دلیل نیازهای متناقضی مانند فقدان خدمات کافی مراقبت از کودک در مراکز بهداشت، یا ترس از دست دادن حضانت کودک، مادر بودن می‌تواند احتمال درمان موفقیت‌آمیز اختلالات مصرف مواد مخدر را کاهش دهد.

 

جمعیت‌های بومی

شواهد گسترده‌ای وجود دارد که میزان بالاتر خطر ابتلا به اختلالات مصرف مواد مخدر در میان افراد عضو اقشار بومی را مستند کرده است. به‌عنوان مثال، در ایالات متحده و کانادا، اختلالات مصرف کانابیس در افراد بومی 20 تا 50 درصد بیشتر از نژاد قفقازی است از نظر مرگ‌ومیر، تا سال 2010، بومیان آلاسکایی، بالاترین آمار مرگ‌ومیر ناشی از مصرف مواد مخدر را در میان اقلیت‌های بومی آمریکای شمالی (6/15 مورد در هر 1000000 نفر جمعیت) به خود اختصاص داده بودند. به نظر می‌رسد افزایش خطر مرگ در میان افراد بومی در آمریکای شمالی، خصوصاً با مصرف مواد روان‌گردان مرتبط باشد. نکته مهم‌تر این است که این آمار در سال‌های اخیر افزایش یافته است.

در استرالیا و اقیانوسیه، اختلالات روانی و مصرف مواد مخدر، بیشترین بیماری‌های غیر کشنده در میان افراد متعلق به گروه‌های بومی هستند. همچنین عنوان شده است که میزان مصرف برخی از مواد مخدر، مانند مواد استنشاقی، در میان افراد بومی جمعیت‌های آلاسکا و قطب شمال در حال افزایش است. مطالعات مروری پیشنهاد می‌دهند که افزایش خطر مشاهده شده، ممکن است به دلیل شرایط اجتماعی-اقتصادی نامناسب، و سطح بالای فشار روانی و انسجام ضعیف خانواده باشد.

 

آوارگان

آوارگان افرادی هستند که به دلیل درگیری مسلحانه، خشونت عمومی، نقض حقوق بشر، یا فاجعه‌های زیست‌محیطی، مجبور به ترک خانه خود شده‌اند؛ و به منطقه‌ای دیگر در کشور خود (آوارگان داخلی)، یا به کشور دیگری (پناهندگان) نقل مکان کرده‌اند. هرچند مطالعه‌ای که بر اساس داده‌های جمع‌آوری شده بین سال‌های 1971 و 2007 در افغانستان، بوسنی و هرزگوین، کرواسی و پاکستان، در سال 2012 منتشر شد، شواهد ضعیفی مبنی بر افزایش میزان مصرف مواد مخدر در بین افراد آواره یافت؛ اما داده‌های جدیدتر عنوان کرده‌اند که آوارگی با اختلالات مصرف مواد مخدر مرتبط است. پژوهشی که در کلمبیا انجام شد، شیوع بالای مصرف مادام‌العمر کانابیس (11 درصد)، کوکائین (3.5 درصد)، خمیر کوکائین (2 درصد)، مواد استنشاقی (2.3 درصد) و داروهای تزریقی (0.7 درصد) را در میان آوارگان نشان داد.

قرار گرفتن در معرض آسیب جسمی و روانی و کمبود فرصت‌های اقتصادی، از جمله عواملی هستند که احتمالاً خطر مصرف مواد مخدر در بین آوارگان را افزایش می‌دهند. دسترسی به درمان اختلالات مصرف مواد مخدر برای آوارگان، به‌ویژه برای کسانی که به کشور دیگری مهاجرت می‌کنند، چالشی اساسی است.

با آغاز شیوع گسترده ویروس کرونا، سبک زندگی و فعالیت های اقشار و طبقات مختلف در جامعه انگلستان به شکل مستقیم و غیر مستقیم تحت تاثیر قرار گرفته است. یکی از این اقشاری که در ردیف گروه های حاشیه ای نیز طبقه بندی می شود، معتادان تزریقی می باشند. این افراد به دلیل سبک زندگی خاصی که دنبال می کنند، بیشتر در محیط های آلوده و غیر بهداشتی زیست می کنند و به همین دلیل بیش از دیگر گروه های جامعه در معرض ابتلاء به ویروس کووید-۱۹ هستند. سایت «تاکینگ دراگز[1]» در این یادداشت سعی داشته تا با توجه به این قشر آسیب پذیر، بر نقش مهم و پر رنگ برنامه های تأمین سوزن و سرنگ (ان.اس.پی[2]) ها در ارائه خدمات بهداشتی به معتادان تزریقی و لزوم تداوم این خدمات عمومی تاکید کند‌.

 

برنامه های سوزن و سرنگ

برای دهه ها در بریتانیا «ان.اس.پی» ها با هدف کاهش آسیب های مرتبط با مواد مخدر و کاهش مرگ و میر در میان معتادان تزریقی دنبال می شود. تهیه تجهیزات استریل[3] برای افرادی که مواد مخدر و نالوکسان[4] (پاد زهر هروئین[5]) را تزریق می کنند؛ براساس اجرا برنامه های سوزن و سرنگ پیگیری می شود[6]‌.

معمولاً مراجع کنندگان به برنامه های «ان.اس.پی»، اسید سیتریک[7]، دستمال مرطوب، قاشق و فیلتر دریافت می کنند. «ان.اس.پی» ها خدمات مخدری، ون های تبلیغاتی، دارو خانه ها و دیگر خدمات بهداشتی مانند آزمایش ویروس انتقال از طریق خون را ارائه می دهند. مجموع این اقدامات سبب کاهش خطر ابتلاء به عفونت و تاثیر مصرف عمومی مواد مخدر بر سلامت فرد می شود. بسیاری از تزریق کنندگان مواد مخدر که از برنامه «ان.اس.پی» استفاده می کنند، معمولاً هروئین و تیکه های کوکائین[8] را با هم تزریق می کنند. «ان.اس.پی» ها این خدمات را برای افرادی که سایر مواد ها مانند استروئیدها[9] را تزریق می کنند، فراهم می کند.

 

محدودیت های کرونایی

در مارس ۲۰۲۰، زندگی عادی برای همه ی انگلیسی ها تغییر کرد و کل کشور به دلیل شیوع ویروس کرونا قرنطینه شد. به دلیل ترس از خطرات احتمالی ویروس جدید، ابهام و سردرگمی بسیار زیاد در  میان نهاد ها و افراد تصمیم گر وجود داشت؛ به همین دلیل دولت از شهروندان خواست تا «در خانه بمانند». با این حال معتادان تزریقی به خرید و استعمال مواد ادامه می دادند؛ زیرا بسیاری از آن ها گزینه دیگری جزء ادامه دادن مصرف مواد نداشتند. محدودیت های ناشی از بیماری کرونا در عمل منجر به برخی اختلالات در عرضه مواد مخدر غیر قانونی شده بود. این امر بخصوص برای افراد معتاد به هروئین خطرناک بود و می توانست فشار بیشتری بر بخش خدمات مخدری وارد کند.

دسترسی به بخش های حاشیه نشین به شکل فردی به اندازه کافی دشوار است؛ چه رسد به آنکه آن ها مورد رصد نیز قرار بگیرند‌. «ان اس پی» ها برای ارائه خدمات مخدری و داروخانه ها با خدمات محدودی باز می شوند؛ اما برای دسترسی به آسیب پذیر ترین قشر ها یعنی معتادان تزریقی با محدودیت ساعت کار و کاهش کارمندان مواجه شدند. همچنین آن ها در دوران قرنطینه نیز به ارائه خدمات، هرچند به شکل محدود، از ژانویه ۲۰۲۱ ادامه دادند. معتادان تزریقی بیش از دیگر اقشار جامعه در معرض خطر بوده و قادر به دسترسی به خدمات معمول و مورد نیاز خود نیستند؛ با این حال بسیاری از مراکز خدماتی توانستند آسیب پذیر ترین افراد را شناسایی کرده و با تطبیق خود با شرایط جدید کار، از دریافت تجهیزات استریل، دارو و پشتیبانی از معتادان تزریقی اطمینان حاصل کنند. پروژه مخدری «بریستول[10]» ارائه خدمات «ان اس پی»ها به درب منازل را آغاز کرد و در سال ۲۰۲۰ به شکل منظم ۷۰ نفر از واجدین شرایط را ویزیت کردند‌.

با وجود به روز شدن ارائه خدمات، تحقیقات انجام شده نشان می دهد که معتادان تزریقی در طول پاندمی کرونا کمتر از خدمت «ان اس پی»ها استفاده کردند. این مسئله می تواند خطر بیماری های انتقالی از طریق خون[11] را برای معتادان تزریقی، به دلیل به اشتراک گذاری و استفاده از تجهیزات مشترک افزایش دهد. همچنین تعامل کم تر با «ان اس پی» ها پیامد های بهداشتی و اجتماعی در پی دارد که عبارت اند از: فرصت های مراقبتی از دست رفته، کاهش آزمایش ها و فرآیند درمان افراد دچار به بیماری های خونی و فرصت های کمتر برای فراهم کردن سایر محصولات بهداشتی مانند کاندوم و مسواک.

«ان اس پی» ها پیام های مهمی را در حوزه بهداشت عمومی به اشتراک می گذارند و در شرایطی که زمینه ابتلاء به بیماری کرونا وجود دارد و این پیام ها نیز ممکن است تغییر کنند؛ همین امر می تواند گمراه کننده باشد. اکنون این مسئله بیش از هر زمان دیگری اهمیت یافته است. «ان اس پی» ها  ممکن است تنها مرجع برای دسترسی به اطلاعات به روز بهداشتی باشد. این مسئله به وضوح نقش بنیادین «ان اس پی» ها را نشان می دهد.

با کاهش دسترسی ها به دیگر خدمات در طول پاندمی کرونا، حتی ملاقات با پزشکان نیز محدود شده است. «ان اس پی» ها ممکن است تنها مرجع ارتباط میان معتادان تزریقی با متخصصان بهداشتی باشد؛ اما با این حال ایشان در معرض خطرات بسیاری هستند که سلامت شان را تهدید می کند. در کل می توان گفت که کارمندان حوزه مواد مخدر روابطی مثبتی با متخصصان حوزه مراقبت های بهداشتی دارند.

معتادان تزریقی در جامعه به عنوان یک مسئله حاشیه ای دیده می شوند، که در اولویت سیاست گذاران قرار ندارند. مرگ و میر ناشی از مصرف مواد مخدر در انگلستان و ولز برای هشتمین سال متوالی افزایش یافته است. با وجود افزایش آمار تلفات افراد مبتلاء به «بی بی وی» و سایر افراد اقشار آسیب پذیر اما همچنان دولت به کاهش بودجه خدمات عمومی ادامه می دهد و «ان اس پی» ها را به عنوان یک خدمت ضروری در اولویت قرار نمی دهد.

گروه های حاشیه‌ای مانند معتادان تزریقی بسیاری از نابرابری های بهداشتی را در دوران پیش از شیوع پاندمی کرونا تجربه کرده اند و اجرای برنامه کاهش بودجه خدمات عمومی، صرفا تبعیض علیه ایشان را افزایش می دهد. «ان اس پی» ها خدماتی ارزشمند و ضروری به برخی حاشیه نشینان جامعه و فرصت هایی را برای راهنمایی افراد در حوزه های مرتبط با سلامت، بیماری کرونا و کاهش آسیب های مخدری فراهم می کنند. کاهش دسترسی منظم به «ان اس پی» ها می تواند آسیب ها و مرگ و میر ناشی از مصرف مواد مخدر را افزایش دهد. این اتفاق در بلند مدت می تواند هزینه بیشتری را به کشور تحمیل کند و ارتباط معتادان تزریقی با جامعه و مراقبت های بهداشتی که شایسته آن هستند را کاهش دهد.

[1] TALKING DRUGS

[2] Needle and Syringe Programmes (NSP)

[3] Sterile

[4] Naloxone

[5] Heroin

[6].www.talkingdrugs.org/is-the-covid-19-pandemic-icreasing-the-marginalistiom-of-people-who-inject-drugs

[7] Citric acid

[8] Cocaine

[9] Steroids

[10] . Bristol

[11] Blood Borne Viruses (BBV)

 

بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است