Cudras

Tag: بازار مخدری

  • بحران در دوران طالبان؛ افزایش نگران‌کننده اعتیاد در میان زنان افغانستانی

    زنان افغانستانی هیچگاه در حکومت طالبان رنگ آزادی را ندیده‌اند. محدودیت‌های اجتماعی زنان و دختران افغان در طالبان اول و امروز در طالبان دوم نگران کننده و تاسف برانگیز است. این محدودیت‌ها آسیب‌های اجتماعی فراوانی به زنان افغان وارد می‌کند که شاید نتوان بسیاری از آنها را هیچگاه کنترل یا از بین برد. بعد از بازگشت طالبان به قدرت بار دیگر شاهد محدود کردن زنان از تحصیل، کار و بسیاری از مسئولیت‌های اجتماعی معمول برای زنان هستیم. بر اساس گزارش‌های نهادهای بین‌المللی، زنان و دختران در افغانستان تحت حاکمیت طالبان شرایط مناسبی را تجربه نمی‌‎کنند.

     

    چندی قبل سازمان بهداشت جهانی اعلام کرده که اعتیاد به مواد مخدر در میان زنان افغانستان در حال گسترش است و این وضعیت نگرانی در رابطه به نابودی جامعه و سلامت خانواده‌ها را به وجود آورده است. موسسه تحکیم رفاه زنان و کودکان در افغانستان نیز به تازگی یک گزارش را نشر داده و در آن ادعا کرده که پس از حاکمیت دوباره طالبان، اعتیاد به مواد مخدر در میان زنان در این کشور به شکل نگران‌کننده‌ افزایش یافته است.

     

    البته چندی قبل برنامه توسعه‌ای سازمان ملل متحد (UNDP) اعلام کرد که افغانستان ۴ میلیون مصرف کننده مواد مخدر دارد و یکی از کشورهای دارای بالاترین نرخ اعتیاد در جهان است. مؤسسه تحکیم رفاه زنان و کودکان در افغانستان دلایل افزایش اعتیاد زنان، ممنوعیت تحصیل و کار نکردن زنان و دختران افغان مطرح کرده است. این شرایط مشکلات روحی و ناامیدی را برای آنها ایجاد کرده و از این رو به مواد مخدر روی آورده‌اند. البته مؤسسه تحکیم رفاه زنان و کودکان افزایش فقر، خشونت‌های خانوادگی و مسائل دیگر را عامل این شرایط زنان و دختران افغان مطرح می‌‎کند. در حقیقت برخی سازمان‌ها گزارش‌هایی منتشر کردند که نشان می‌دهد زنان و دختران پس از اعمال محدودیت‌های طالبان با ازدواج‌های زودهنگام و خشونت‌های خانواد‌گی مواجه شدند. از سوی دیگر جنگ طولانی‌مدت و شرایط ناامن، بسیاری از زنان را به افسردگی و مشکلات روانی سوق داده که در برخی موارد منجر به اعتیاد شده است.

     

    آمار اعتیاد زنان افغانستانی

    آمار اعتیاد در افغانستان همواره نگران‌کننده بوده است و تغییرات قابل توجهی با توجه به تحولات سیاسی و اجتماعی در کشور، به ویژه پس از تسلط طالبان در سال ۲۰۲۱، مشاهده شده است. تا قبل از روی کار آمدن طالبان دوم، افغانستان به عنوان بزرگترین تولیدکننده مواد مخدر در جهان شناخته می‌شد و تعداد زیادی از مردم این کشور به مصرف مواد مخدر مانند تریاک و هروئین روی آورده بودند.

     

    براساس آمار سازمان ملل، تا سال 2020، بیش از 3.5 میلیون نفر در افغانستان به مواد مخدر اعتیاد داشتند، که تقریباً 10 درصد از جمعیت کشور را تشکیل می‌داد. این آمار شامل زنان و کودکان نیز بود که از مصرف مواد مخدر آسیب دیده بودند. اما از سال 2021با تسلط طالبان بر افغانستان، وضعیت مواد مخدر و اعتیاد در کشور تغییراتی داشته است. طالبان اعلام کرده‌اند که با کشت و تولید مواد مخدر مبارزه خواهند کرد و در برخی مناطق اقدام به تخریب مزارع خشخاش کرده‌اند.

     

    با این حال، به دلیل نبود کنترل کافی و شرایط اقتصادی نابسامان، اعتیاد همچنان به عنوان یک بحران بزرگ در افغانستان باقی مانده است. در حقیقت با کاهش کشت مواد مخدر نیز باز هم در آمار اعتیاد این کشور طبق گزارش‌ها کاهش نداشت. برخی گزارش‌ها نشان می‌دهند که با وجود تلاش‌های طالبان، همچنان کشت خشخاش به صورت ادامه دارد و اعتیاد به مواد مخدر، به ویژه در میان جوانان و زنان، به یک معضل بزرگ تبدیل شده است. هرچند آمار دقیق بعد از طالبان کمتر در دسترس است، اما وضعیت موجود نشان می‌دهد که بحران اعتیاد همچنان وجود دارد و حتی ممکن است بدتر شده باشد، به ویژه به دلیل افزایش فقر و ناامیدی در جامعه و همچنین شرایط زنان در این کشور. در کل، با توجه به نبود منابع دقیق و معتبر بعد از روی کار آمدن طالبان، تحلیل وضعیت اعتیاد به صورت کامل امکان‌پذیر نیست، اما روندهای مشاهده شده نشان‌دهنده ادامه بحران اعتیاد در کشور است. اعتیاد در میان زنان افغانستان به عنوان یکی از بحران‌های اجتماعی و بهداشتی جدی شناخته می‌شود. اگرچه آمار دقیقی برای تعداد زنان معتاد در افغانستان وجود ندارد، اما براساس گزارش‌های مختلف، تعداد زنان معتاد به مواد مخدر در این کشور در حال افزایش است.

     

    طبق گزارش سازمان ملل متحد (UNODC)  در سال 2015 حدود 9.5 درصد از کل جمعیت معتادان افغانستان را زنان تشکیل می‌دهند. این درصد، نشان‌دهنده چند صد هزار زن معتاد بود. بعد از آن طبق گزارش وزارت بهداشت افغانستان در سال 2020،  برآوردها نشان می‌داد که نزدیک به 750000 زن در افغانستان به نوعی از مواد مخدر استفاده می‎کنند. این آمار نشان می‌دهد که اعتیاد در میان زنان نیز در حال افزایش است و به عنوان یک مشکل جدی در جامعه افغانستان مطرح می‌شود.پس از تسلط طالبان بر افغانستان، دسترسی به آمارهای دقیق دشوارتر شده است. با این حال طبق برخی گزارش‌ها از مراکز بین‌‎المللی خبر از افزایش اعتیاد بین زنان و دختران افغانستانی خبر می‌دهد.

     

    کاهش کشت مواد مخدر و اعتیاد زنان

    افغانستان سال‌ها بیشترین تریاک دنیا را تولید می‌کرد و در خصوص قاچاق این مواد هم در جهان اول بود. با این حال حکومت طالبان پس از به قدرت رسیدن، کشت خشخاش را منع کرده و ادعا کرد که در مبارز با این پدیده بسیار موفق عمل کرده است. همچنین پیش‌تر اداره مبارزه با جرایم و مواد مخدر ملل متحد نیز در گزارش خود اعلام کرد که کشت خشخاش در سال گذشته ۹۵ درصد کاهش یافته است. این کاهش پس از آن صورت گرفته است که رهبر طالبان در سال ۲۰۲۲ کشت مواد مخدر، تولید مواد مخدر و قاچاق آن را، ممنوع اعلام کرد. حتی در این راه طالبان ادعا کرد که در نتیجه تلاش پلیس مبارزه با مواد مخدر، کشت تریاک و تولید و قاچاق آن کاهش چشمگیری  یافته و حتی به صفر رسیده است.

     

    با این حال برخی پژوهشگران معتقد هستند که خرید و فروش مواد مخدر در داخل افغانستان جریان دارد. در حقیقت براساس پژوهش‌ها، به رغم ممنوعیت کشت و تولید مواد مخدر توسط طالبان، نزدیک به ۵۰ درصد قیمت مواد مخدر کاهش یافته است که حاکی از موجودیت «ذخایر» کلان آن در افغانستان است. بسیاری از کشورهای همسایه افغانستان و آسیای میانه از ادامه قاچاق مواد مخدر از افغانستان به کشورهایشان نگران‌اند. نگرانی‌ها در خصوص موضوع مواد مخدر در افغانستان هنوز وجود دارد و جامعه جهانی و ایران نگران این بحران هستند.

     

    از سوی دیگر ایران همچنین درباره تبدیل شدن افغانستان به قطب تولید مواد مخدر صنعتی به جای سنتی بارها هشدار داده است. زیرا مدتی است که قاچا مواد مهدر صنعتی از افغانستان افزایش یافته است.با این حال طالبان در کنار ممنوعیت کشت خشخاش و قاچاق مواد مخدر، جمع آوری معتادین را در شهرها آغاز کرده است؛ اما طبق خبرها آنها برای معالجه این افراد امکانات لازم درمان را در اختیار ندارند.

     

    عدم رسیدگی به زنان معتاد افغانستانی

    با به قدرت رسیدن طالبان، شروع تحریم‌ها و کم شدن کمک‌های جهانی، بسیاری از مراکز ترک اعتیاد زنان معتاد در افغانستان در نتیجه عدم دریافت حمایت‌های مالی یا مسدود شده و یا هم امکانات لازم را ندارند تا بتوانند به زنان معتاد خدمات ارائه کنند. در حالی که تعداد معتادان مواد مخدر در افغانستان به صدها هزار نفر می‌رسد، اما سازمان بهداشت جهانی می‌گوید که این سازمان توانسته در همکاری با برخی نهادهای بین‌المللی، سالانه زمینه درمان تنها یک هزار نفر را فراهم کند. اعتیاد در میان زنان افغانستان پیامدهای ویرانگری دارد. از هم پاشیدن خانواده‌ها، افزایش بیماری‌های مرتبط با مواد مخدر، و تأثیرات منفی بر کودکان و نسل‌های آینده مواردی است که با اعتیاد زنان رخ خواهد داد.

     

    به تازگی رزا اتونبایوا، نماینده سازمان ملل متحد برای راه برون رفت افغانستان از مشکلات مواد مخدر در دیدار با مقام‌های حکومت طالبان گفته که بر اساس توافق اخیر در نشست دوحه، این سازمان به دنبال تشکیل یک کمیته است تا راه‌‌هایی را برای از سرگیری کمک‌های خارجی در بخش درمان معتادان و تهیه جایگزین کشت خشخاش به دهقانان جستجو کند.اگرچه تلاش‌هایی برای مبارزه با اعتیاد در افغانستان وجود دارد، اما محدودیت‌های فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی باعث شده که این تلاش‌ها تا حد زیادی ناکارآمد باشند، به ویژه برای زنان. با این شرایط به نظر می‏رسد افغانستان باید منتظر بحران‌های جدید در حوزه زنان و دختران باشد.

     

    پرستو بهرامی راد، کارشناس مسائل افغانستان

  • گزارش نشست اول «مقایسه طالبان اول و دوم در برخورد با پدیده های داخلی-بین المللی»

    پس از تسلط مجدد طالبان بر افغانستان در اوت ۲۰۲۱، بحث‌های زیادی درباره تفاوت‌های احتمالی میان طالبان دوره اول و دوم شکل گرفت. رسانه‌های منطقه‌ای تلاش کردند تصویری متفاوت از طالبان جدید در مقایسه با دوره ملاعمر ارائه دهند. این رسانه‌ها مدعی شدند که طالبان امروز در موضوعاتی همچون حقوق زنان، آزادی رسانه‌ها، برخورد با اقلیت‌ها و مبارزه با مواد مخدر، رویکردی عمل‌گرایانه‌تر در پیش گرفته است. با این حال برخی شواهد میدانی نشان از پیچیده بودن تحولات جاری در افغانستان داشت.

    در این میان، دو دیدگاه اصلی وجود دارد. گروهی معتقدند طالبان هیچ تغییری نکرده و تعهدات فعلی‌شان صرفاً از روی اضطرار است. در سوی مقابل، گروه دیگر بر این باورند که گرچه طالبان بر اصول بنیادین خود کماکان پایبند است، اما برای بقا در قدرت و کسب مشروعیت بین‌المللی، به ضرورت تعامل با جامعه جهانی پی برده‌ و تلاش می‌کنند در عرصه بین‌المللی رفتاری مسئولانه‌تر از خود نشان دهند.

     

    بر این اساس، موسسه هم‌اندیشی جهانی راه برتر (کادراس) نشستی را در محل خانه اندیشه‌ورزان با عنوان «مقایسه طالبان اول و دوم در برخورد با پدیده‌های داخلی-بین‌المللی» برگزار کرد. در این نشست، دکتر محسن روحی‌صفت (دیپلمات پیشین ایران در افغانستان)، دکتر نوذر شفیعی (دانشیار گروه مطالعات منطقه‌ای دانشگاه تهران)، دکتر سمیه مروتی (پژوهشگر حوزه افغانستان و پاکستان) و دکتر محمدتقی جهان‌بخش (پژوهشگر ارشد مرکز مطالعات پیشرفته خاورمیانه) حضور داشتند و هر یک به بیان دیدگاه‌های خود در این زمینه پرداختند.

     

    محسن روحی صفت معتقد است که مشروعیت در افغانستان بر سه پایه سلطنت، قومیت پشتون و اسلام استوار بوده که با تحولات تاریخی، تنها دو پایه آخر باقی مانده است. روحی صفت باور دارد که تحولات افغانستان عمدتاً متأثر از جریانات استعماری و رشد کمونیسم بوده و این کشور همواره نقش منطقه حائل را میان قدرت‌های بزرگ ایفا کرده است. به گفته این کارشناس مسائل افغانستان، طالبان که با همراهی آمریکا، طراحی انگلیس، پول عربستان و اقدامات پاکستان شکل گرفت، در ابتدا ادعای صلح‌طلبی داشت، اما به محض رسیدن به کابل، مدعی حکومت شد. او تأکید می‌کند که از نظر فکری و ایدئولوژیک، مانیفست طالبان همچنان بر پایه تمامیت‌خواهی قومی پشتون استوار است و تغییری در این زمینه رخ نداده است.

     

    در خصوص مسئله مخدری، این دیپلمات پیشین با استناد به اسناد آمریکایی و فرانسوی، پرده از حقایق تکان‌دهنده‌ای برمی‌دارد. روحی صفت تأکید می‌کند که مواد مخدر همواره به عنوان یک ابزار قدرت در افغانستان مطرح بوده و امروز نیز طالبان از آن به همین شکل بهره می‌برد. به گفته او، در حال حاضر حدود هفت هزار تن تریاک در انبارهای طالبان موجود است، در حالی است که این گروه ظاهراً کشت تریاک را ممنوع کرده است. این کارشناس هشدار می‌دهد که باز شدن درهای این انبارها می‌تواند جمعیت گسترده‌ای در ایران را بیش از پیش درگیر معضل مواد مخدر کند. او همچنین با اشاره به نقش تاریخی مواد مخدر در افغانستان، خاطرنشان می‌کند که پاکستان از ترانزیت مواد مخدر سود بیشتری نسبت به کشتکاران و طالبان می‌برد.

     

    نوذر شفیعی معتقد است که عدم پذیرش حکومت فراگیر توسط طالبان، ریشه در نگاه آنها به احزاب داشته و آنها احزاب را عامل اصلی مشکلات افغانستان می دانند. شفیعی باور دارد که رفتارهای طالبان منطبق بر شرایط و تحولات است و پاسخ‌های این گروه به مسائل جاری از این جهت تفاوت پیدا کرده است. این استاد دانشگاه تأکید می‌کند که عنصر زمان در تغییر یا عدم تغییر طالبان جدید نقش مهمی دارد و نمی‌توان انتظار داشت یک تفکر ایدئولوژیک در مدت کوتاهی تغییر کند. او با اشاره به تجربه شخصی خود در دوران طالبان اول، تغییرات ظاهری در رویکردهای طالبان را تأیید می‌کند و معتقد است که از دو عنصر افغانیت و اسلامیت در حکمرانی طالبان، عنصر افغانیت غلبه پیدا کرده است.

    در خصوص مسئله مواد مخدر، این عضو سابق کمیسیون امنیت ملی مجلس، نگاه طالبان را اقتضائی می‌داند. شفیعی تصریح می‌کند که در دوره اول، طالبان کشت مواد مخدر را برای تأمین اقتصاد جنگی خود جایز می‌دانست، اما در شرایط جدید به دلیل عدم نیاز به تأمین اقتصاد جنگی، با آن مبارزه می‌کند. به گفته این استاد دانشگاه، طالبان برای هر دو رویکرد متضاد خود توجیه شرعی می‌آورد و معتقد است که مواد مخدر تنها در صورتی که به تحقق یک ایده برتر مانند استقرار حکومت اسلامی کمک کند، مجاز شمرده می‌شود.

     

    سمیه مروتی که مترجم کتاب «بازگشت طالبان» حسن عباس  می باشد، معتقد است که طالبان را می‌توان به سه دوره تقسیم کرد: طالبان پیش از سقوط قدرت، طالبان دوره 2001-2018، و طالبان پس از مذاکره با آمریکا و در نهایت قدرت‌گیری مجدد این گروه در کابل. مروتی باور دارد که نه تنها طالبان امروز با گذشته متفاوت است، بلکه افغانستان امروز نیز با دهه 90 تفاوت‌های اساسی دارد. این پژوهشگرحوزه افغانستان تأکید می‌کند که واقعیت‌های نظام بین‌الملل و منطقه، طالبان را مجبور به تغییر در بسیاری از سیاست‌ها کرده و ویترین امروز طالبان برای کشورهای منطقه جذاب‌تر شده است. او همچنین به عقلانیت در روابط خارجی طالبان اشاره می‌کند و معتقد است که این گروه در تعامل با کشورهای مختلف، رویکردهای متفاوتی در پیش گرفته است.

     

    در خصوص مسئله مواد مخدر، این پژوهشگر حوزه افغانستان و پاکستان تأکید می‌کند که مواد مخدر برای طالبان صرفاً یک ابزار اقتصادی نیست، بلکه از آن به عنوان اهرم فشار برای تهدید جامعه جهانی و پیشبرد اهداف و سیاست‌های خود استفاده می‌کند. مروتی در پایان با اشاره به شکاف میان‌نسلی در طالبان و تفاوت میان طالبان تحصیل‌کرده و روستایی پیش‌بینی می‌کند که در آینده، هسته تغییرپذیر طالبان قدرت بیشتری خواهد گرفت.

     

    محمد تقی جهانبخش معتقد است که طالبان امروز همان طالبان دیروز است، زیرا ایدئولوژی ماهیتاً قابل تغییر نیست، به‌خصوص در فقه اهل تسنن که امکان تغییرات بنیادین را ندارد. جهانبخش باور دارد که تغییرات طالبان ماهوی و معنادار نیست و این گروه نسبتی از ثبات و تغییر را در درون خود دارد، اما ثبات‌ها بسیار زیاد و تغییرات بسیار اندک است. این پژوهشگر تأکید می‌کند که تغییرات مختصر در دوره جدید، صرفاً با یک بسته‌بندی جدید عرضه شده و از این رو طالبان تلاش کرده است که به زبان دیپلماتیک نزدیک تر شود. او همچنین به دوگانه‌سازی کابل و قندهار به عنوان یکی از فنون حکمرانی طالبان اشاره می‌کند و معتقد است که این شکاف، ابزاری برای فرار از مسئولیت است.

     

    در خصوص مسئله مواد مخدر، این پژوهشگر ارشد مرکز مطالعات پیشرفته خاورمیانه، با اشاره به نمونه حاج بشیر نوروزی، تصریح می‌کند که اگرچه طالبان پس از به قدرت رسیدن، کشت خشخاش را ممنوع کرده‌ است، اما روابط با قاچاقچیان مواد مخدر که سال‌ها از این گروه حمایت مالی کرده‌اند، همچنان ادامه دارد. جهانبخش تأکید می‌کند که طالبان تنها باگ حکمرانی ناشی از مواد مخدر را برطرف کرده‌ است، اما منافع متنفذین از طریق تولید مواد صنعتی همچنان حفظ می‌شود. این پژوهشگر در نهایت معتقد است که شرط پذیرش تغییر طالبان، حرکت به سمت دموکراسی انجمنی و پذیرش حکومت فراگیر است که طالبان آن را دنبال نمی‌کند.

  • احیای کشت تریاک در منطقه مثلث طلائی

    براساس آمارهای منتشر شده در کنار رشد  فزاینده مواد مخدرهای مصنوعی در بازارهای آسیایی، تریاک نیز با احیایی دوباره در صدر مواد تولید در منطقه مثلث طلائی قرار دارد. منطقه «مثلث طلائی» اصطلاحا به مرزهای جنگلی تایلند، لائوس و میانمار اطلاق می‌شود. این منطقه به عنوان مرکزی برای استقرار جنگ سالاران و سازمان‌های جنایت‌کار منطقه‌ای در رسانه‌ها معرفی می‌گردد. براساس گزارش سازمان ملل در سال 2021 بیش از یک میلیون قرص مت‌آمفتامین توسط مقامات جنوب شرق و شرق آسیا کشف و ضبط شده است. این نهاد بین‌المللی اعلام کرد که سال گذشته میلادی سندیکاهای مربوط به جرائم سازمانه یافته و گروه‌های مسلح در منطقه مثلث طلائی مستقر شده و با سوء استفاده از آسیب‌پذیری‌های دوگانه ناشی از «پاندمی کرونا» و «بی‌ثباتی سیاسی» سود سرسام آوری از تجارت مواد مخدر به دست آوردند.

     

    در سال 2022 قریب 40 هزار هکتار (99 هزار جریب) خشخاش در میانمار کشت شده که بازده بالقوه تریاک آن 800 تن تخمین زده شده است. ارزش کل اقتصاد مخدری میانمار 2 میلیارد دلار برآورد می‌شود. این عدد در حالی در رسانه‌های مطرح می‌گردد که به گزارش سازمان ملل تنها ارزش منطقه‌ای هروئین به 10 میلیارد دلار می‌رسد. سازمان ملل هشدار داده است که احیای مجدد تولید تریاک در ارتفاعات «مثلث طلائی» منجر به گسترده شدن دامنه اقتصاد مخدری تا منطقه مکونگ خواهد شد. واقعیت آن است که در این منطق همواره مسئله تجارت تریاک یا هروئین مطرح بوده اما واقعیت آن است که طی سال‌های اخیر تجارت مت‌آمفتامین و و اخیرا مقداری کتامین در این منطقه رشد قابل توجهی داشته است. همین مسئله سبب کوج کارتل‌های بزرگ مواد مخدر به منطقه مثلث طلائی از سال 2013 شده است.

     

    پس از قدرت‌گیری ارتش در میانمار پویایی وضعیت بازارهای مخدری بار دیگر در این منطقه تغییر کرد. در این دوران مواد مخدر مصنوعی رشد چشمگیری در منطقه پیدا کردند اما پس از دوره‌ای کوتاه و با پیدایش وضعیت «انقباض شدید اقتصادی»، بار دیگر تریاک و هروئین تبدیل به محصول «شماره یک» این منطقه شد. با رشد خشخاش، بازار تریاک بار دیگر رونق می‌گیرد و با رونق این بازار باید شاهد رشد فزاینده هروئین در بازارهای منطقه‌ای باشیم. هروئین ماده‌ای است که عموما از طریق تزریق استفاده می‌شود و تاثیر جدی بر روی سلامت فردی و اجتماعی شخص مصرف کننده می‌گذارد.

     

    در نظر کارشناسان افزایش کشت خشخاش و رشد فزاینده تریاک- هروئین ارتباط مستقیمی با پیوندهای سیاسی، اقتصادی، امنیتی و تجاری در سطح ملی و منطقه‌ای دارد. به عبارت دیگر برای مقابله با این اقتصاد غیرقانونی لازم است تا کشورهای منطقه‌ ساز و کاری مشترک تعریف کنند که با هماهنگی کامل روند تولید، قاچاق و مصرف مواد در این منطقه را رصد نمایند. هم‌اکنون مناطق مرزی تایلند و لائوس عمیقا تحت تاثیر شرایط جدید بازار قرار گرفته و سال‌های آینده این تاثیر بیشتر خود را نشان خواهد داد.

     

    عدم مبارزه منطقه‌ای با پدیده مواد مخدر سبب می‌شود تا به تدریج فساد سیستماتیک و سازمان یافته در منطقه مثلث طلایی شکل بگیرد. به عنوان مثال برای آنکه هروئین از آزمایشگاه‌های شمال ایالت شان به تایلند منتقل گردد، مبلغی به عنوان رشوه پرداخت می‌شود. همچنین زمانی که این محموله به مناطق مرزی می‌رسد، با توجه به هر کیلوگرم این مبلغ افزایش می‌یابد. به عبارت دیگر به دلیل وجود فساد در میان نیروهای دولتی این منطقه، امکان به حداقل رساندن یا ریشه کن کردن پدیده مواد مخدر به حداقل رسیده است.

     

    پولشویی دیگر آسیب ناشی از تجارت غیرقانونی مواد در این منطقه است. طی سال‌های اخیر کازینوها، هتل‌ها و مراکز سرگرمی به‌ویژه در منطقه مگنو در نقش «پاک کن» صورت‌حساب‌ کارتل‌های مخدری عمل می‌کنند. آن‌ها می‌توانند پول نقد دریافت کنند که بعدا از طریق دفاتر ایشان وارد شبکه بانکی می‌شود. بنابراین یکی از سیاست‌های دولت منطقه جنوب شرق آسیا باید رصد مستمر فعالیت‌های مالی کازینوها و بانک‌های در کشورهای میانمار، لائوس و تایلند باشد.

  • تحولات قیمت‌ کوکائین در جهان

    منصور براتی، معاون پژوهشی موسسه کادراس در گفت‌وگو با ایسنا، با بیان اینکه طی چند دهه گذشته باندهای جنایتکار در آمریکای لاتین تجارت خود را تنوع بخشیدند و دیگر مانند پابلو اسکوبار، بدنام‌ترین قاچاقچی مواد مخدر کلمبایی در دهه ۷۰ و ۸۰ میلادی، اقدام به قاچاق مواد مخدر از آمریکای جنوبی به ایالات متحده نمی‌کنند، اظهار کرد: این کارتل‌ها هم‌اکنون تجارت غیرقانونی طلا، قاچاق انسان و تولید سایر مواد مصنوعی (به ویژه فنتانیل) و اخاذی از افرادی که در بازارهای قانونی (مانند آواکادو و لیمو ترش) مشغول به فعالیت هستند، را دنبال می‌کنند. با این حال مواد مخدر همچنان بخش جدایی‌ناپذیر از تجارت‌شان است.

     

    وی با اشاره به جدیدترین گزارش منتشر شده توسط نشریه «اکونومیست» که به موضوع قاچاق و قیمت هر کیلوگرم کوکائین در نقاط مختلف جهان اشاره کرده، گفت: براساس گزارش دفتر مبارزه با مواد و جرم سازمان ملل متحد در سال ۲۰۲۰، تولید جهانی کوکائین به رکورد ۱۹۸۲ تن رسیده است.

     

    معاون پژوهشی موسسه کادراس ادامه داد: آمریکای شمالی همچنان در صدر بزرگ‌ترین مصرف‌کنندگان این مواد قرار دارد، به گونه‌ای که تخمین زده می‌شود حدود ۲ درصد از افراد ۱۵ الی ۶۴ ساله (حدود ۶ میلیون نفر) این مواد را مصرف می‌کنند. با این حال دامنه جهانی مصرف این مواد گسترده‌تر شده است.

     

    براتی در ادامه از تبدیل شدن کشور گینه بیسائو به یک مسیر مهم برای انتقال کوکائین آمریکا جنوبی به مقصد اروپا خبر داد و یادآور شد: مقدار زیادی از کوکائین اروپایی نیز از طریق روتردام هلند وارد این قاره می‌شود که منجر به افزایش خشونت سازمان‌یافته در این منطقه نیز شده است، به طوریکه رئیس پلیس هلند هشدار داده که این کشور در معرض خطر بدل شدن به یک «دولت مخدری» قرار دارد.

     

    معاون پژوهشی موسسه کادراس با بیان اینکه کوکائین بخش مهمی از درآمد باندهای جنایت‌کار را نه به خاطر اعتیادآور بودن بلکه به دلیل سود بالای آن تشکیل می‌دهد، در پاسخ به سوالی درخصوص آخرین وضعیت قیمت کوکائین توضیح داد و خاطرنشان کرد: تخمین‌ها در مورد قیمت هر کیلوگرم مواد در مکان‌های مختلف متفاوت است.

     

    براتی ادامه داد: در سال ۲۰۱۹ (آخرین سالی که اطلاعات مربوط به این مواد در دسترس بود)، قیمت یک کیلو کوکائین در کلمبیا ۱۴۹۱ دلار تخمین زده شد. در مکزیک قیمت یک کیلو به قیمت عمده فروشی ۱۲ هزار و ۴۳۳ دلار و در الساوادور ۲۸ هزار و ۸۷۳ دلار برآورد شد. با این حال سود واقعی این مواد در خارج از آمریکای لاتین قرار دارد؛ به طوریکه در سال ۲۰۱۹ قیمت یک کیلوگرم کوکائین در آمریکا 69 هزار دلار قیمت‌گذاری شده است. در چین و هنگ کنگ، جایی که باندهای کلمبیایی به دنبال افزایش حاشیه سود خود در یک دهه آینده هستند، به ترتیب ۶۹ هزار و ۳۸۰ دلار و ۷۵ هزار و ۵۱۰ دلار است. در سال ۲۰۱۷ قیمت هر کیوگرم کوکائین معمولا یک میلیون و ۵۲۲ هزار و ۲۰۷ دلار قیمت داشته است.