Tag: داروهای تجویزی

تفاوت‌های جنسیتی در میزان سوءمصرف مواد به طور مداوم در جمعیت عمومی و نمونه‌های متقاضی درمان مشاهده شده است، به طوری که میزان مصرف، سوءمصرف و وابستگی به مواد مخدر در به طور قابل‌توجهی بالاتراست.  با این حال، بررسی های اپیدمیولوژیک اخیر نشان می دهد که این شکاف بین مردان و زنان در دهه های اخیر کاهش یافته است.  به عنوان مثال، نظرسنجی‌ها در اوایل دهه 1980، نسبت مردان به زنان دارای اختلال مصرف الکل را ۵ به ۱ تخمین زده بود، برخلاف نظرسنجی‌های اخیر که این نسبت تقریبا ۳ به ۱ گزارش شده است.

داده های حاصل از بررسی اپیدمیولوژیک در مورد الکل، مصرف مواد و سایر اختلالات روانپزشکی، نشان داد که مردان 2.2 برابر بیشتر از زنان در معرض سوء مصرف مواد هستند و 1.9 برابر بیشتراحتمال وابستگی به مواد مخدر دارند و این نسبت در مورد داروهای تجویزی کمتر است. اگرچه چندین مطالعه نشان می‌دهد که میزان مصرف داروهای تجویزی غیرپزشکی در بین زنان بیشتر از مردان است، به‌ویژه در مورد مسکن‌های مخدر و آرام‌بخش‌ها این امر صادق است.

تلسکوپ اصطلاحی است که برای توصیف پیشرفت سریع از شروع مصرف مواد تا شروع وابستگی و اولین پذیرش در درمان استفاده می شود. این پدیده به طور مداوم در تحقیقات مربوط به جنسیت و اختلالات مصرف مواد مشاهده شده است، هنگامی که زنان وارد فرآیند درمان سوء مصرف مواد می شوند، به طور معمول با علائم بالینی شدیدتری (مثلاً مشکلات پزشکی، رفتاری، روانی و اجتماعی بیشتر) نسبت به مردان ظاهر می شوند، علیرغم اینکه در مقایسه با مردان کمتر مواد مصرف کرده اند. تفاوت های جنسی در سازگاری‌های عصبی غدد درون‌ریز با استرس و سیستم‌های پاداش ممکن است باعث حساسیت زنان به سوء مصرف مواد مخدر و حتی عود مصرف شود.

نرخ اختلالات خلقی و اضطراب در طول زندگی  میان زنان به طور قابل توجهی بیشتر از مردان است و این امر میان زنان مصرف کننده مواد نیز بحرانی تر است.  مطالعات اخیرنشان داده اند که میزان شیوع 12 ماهه اختلالات خلقی و اضطرابی بین زنان مبتلا به اختلالات مصرف مواد به ترتیب 29.7 درصد و 26.2 درصد است. شایع ترین اختلال خلقی، اختلال افسردگی اساسی (4/15 درصد) و شایع ترین اختلال اضطرابی، فوبیای خاص (6/15 درصد) بوده است.

از آنجایی که مصرف مزمن الکل یا مواد مخدر ممکن است آسیب پذیری را در برابر ابتلاء به این اختلالات افزایش دهد، یا منجر به تغییرات ارگانیک شود که به صورت اختلال خلقی یا اضطرابی ظاهر شود، ارزیابی دقیق برای افتراق علائم گذرا ناشی از مواد از اختلالی که نیاز به درمان دارد، ضروری است. یکی از راه‌های انجام این کار، نظارت دقیق علائم در طول دوره درمان الکل یا مواد مخدر است. سابقه خانوادگی اختلالات خلقی/اضطرابی، شروع علائم خلقی/اضطرابی قبل از شروع اختلال مصرف مواد، و علائم خلقی/اضطراب پایدار در دوره‌های پرهیز، همگی به یک اختلال خلقی یا اضطرابی مستقل اشاره می‌کنند.

اگر یک اختلال خلقی یا اضطرابی مستقل تشخیص داده شود، درمان مبتنی بر شواهد که به اندازه کافی هر دو شرایط را برطرف کند، ضروری است. تحقیقات اندکی تفاوت‌های جنسیتی را در پاسخ به درمان‌های روان‌درمانی یا دارویی برای اختلالات خلقی و اضطرابی در میان افراد مبتلا به اختلالات مصرف همزمان مواد، و مطالعاتی که به طور همزمان عوامل مصرف مواد  مانند نالترکسون یا دی سولفیرام، به‌عنوان درمان اضافی با اختلالات خلقی یا اضطرابی مورد بررسی قرار دهند، اندک هستند.

90 درصد از موارد بی اشتهایی عصبی و پرخوری عصبی  در زنان یافت می شود. تخمین زده می شود که اختلالات خوردن میان زنان 2 تا 3 برابر بیشتر از مردان باشد. در میان زنان مبتلا به اختلالات مصرف مواد، نرخ بالای اختلال خوردن به ویژه انواع فرعی پاکسازی بولیمیا، گزارش شده است. همچنین، میان زنان مبتلا به  اختلال پرخوری، میزان سوء مصرف مواد بین زنانی که سابقه سوء استفاده جنسی یا فیزیکی ندارند، بیشتر است.  برای این گروه از زنان که همزمان با مصرف مواد از اختلالات دیگر نیز رنج می برند درمان پیچیده  و زمان بر است و نیاز به یک رویکرد چند رشته ای از جمله مشاوره تغذیه و نظارت دارویی دارد.  درمان های رفتاری مانند، درمان شناختی رفتاری،درمان بین فردی و دارودرمانی می تواتد موثر باشد.  اخیراً مطالعات انجام شده در میان انواع رویکردهای درمانی، روش «رفتار درمانی شناختی»^[1] امیدهای روشنی را به درمان اعتیاد به ویژه میان زنان پیش روی مصرف کنندگان و درمان گران قرار داده است. رفتار درمانی شناختی، رویکرد درمانی کوتاه مدت است که به شناخت افکار و الگوهای رفتاری غیر مفید یا منفی کمک می کند. درمانگران با کمک به شناسایی افکار منفی و برخورد با آنها به صورت رفتار سازنده جایگزین، به بهبود رفتارهای منفی درونی شده در فرد کمک می کنند. این افکار اغلب از احساسات درونی مانند، ترس، شک و تردید به خود ناشی می شوند که غالباً افراد با روی آوردن به اعتیاد سعی در تسکین چنین افکار و احساسات ناخوشایندی دارند. در این روش معتادان در حال بهبودی می توانند در مورد تجربیات دردناک خود در یک محیط امن صحبت کنند و درمان به آنها کمک می کند تا راه هایی برای مدیریت مثبت این احساسات پیدا کنند. در نهایت، آنها می توانند عادات مخرب را با مهارت های مقابله ای مثبت جایگزین کنند.

باید گفت، اختلال سوء مصرف مواد میان زنان اغلب با سایر اختلالات روانی مانند افسردگی ،اختلال پرخوری و اختلال استرس همراه است. علاوه بر این زنانی که مصرف کننده مواد هستند، به طور همزمان با اختلالات دیگری مانند سلامت روان پس از طلاق، از دست دادن حضانت فرزندان روبرو هستند که درمان اعتیاد را برای آنها سخت تر می کند.  این امر در مورد درمان اختلال سوء مصرف مواد نیز وجود دارد؛ بسیاری از زنان باردار یا دارای فرزند خردسال به دنبال درمان نیستند یا درمان خود را زود رها می کنند. همچنین برخی از زنان از ترس از دست دادن فرزند معمولاً یا اعتیاد خود را پنهان می کنند و یا اصلاً به دنبال درمان نمی روند. به طور کلی ترکیب اموری مانند کار بیرون از منزل، مراقبت در منزل، مراقبت از کودک و سایر مسئولیت های خانوادگی به علاوه حضور مکرر در برنامه های درمان می تواند برای بسیاری از زنان فرآیند درمان را طاقت فرسا کند. بر اساس آمارها در ایالات متحده آمریکا از هر سه زن بیش از یک زن خشونت فیزیکی را از سوی شریک زندگی خود تجربه کرده است، قربانیان خشونت بیشتر در معرض ابتلا به بیماری های مزمن مانند چاقی، افسردگی و مصرف انواع مواد قرار دارند.

[1] Cognitive Behavioral Therapy

سوال اول: چرا برخی از افراد مواد مصرف می کنند؟

افراد به دلایل متعددی  مواد مخدر مصرف می کنند. آنها می خواهند احساس خوبی داشته باشند، از خاطرات یا لحظات سخت زندگی خود فرار کنند، در مدرسه یا محل کار عملکرد بهتری داشته باشند، یا کنجکاو هستند زیرا دیگران این کار را انجام می دهند و می خواهند آنها هم امتحان کنند، امری بین نوجوانان بسیار رایج است.

اما عملکرد آن چگونه است؟ مواد مخدر قسمت هایی از مغز را که به فرد احساس خوبی می دهد، تحریک می کند، اما پس از مدتی که مواد مصرف می شود، قسمت هایی از  مغز  به آن عادت می کنند، سپس باید مقدار بیشتری مواد مصرف کرد تا همان حس خوب مجدداً تکرار شود. این چرخه آن قدر ادامه می یابد که بدن و مغز انسان برای اینکه به صورت طبیعی زندگی کند باید مواد مصرف کند. به نحوی که فرد دیگر آن احساس خوبی را که در اولین مصرف مواد داشت را نمی تواند تجربه کند و برای تکرار آن احساس مدام مصرف خود را افزایش داده و جتی ممکن است روی به چند دارو مصرفی آورد.

مصرف مواد مخدر می تواند به عنوان راهی برای فرار از وضعیت فعلی باشد اما می تواند به سرعت وضعیت فرد را بدتر کند. علاوه بر این که هیچ گاه آن احساس خوب اولیه تجربه نخواهد شد، مصرف مواد مختلف می تواند به طرق مختلف بر مغز و بدن انسان تأثیر بگذارند. به عنوان مثال:

الکل: مصرف الکل ممکن است بخش هایی از مغز را که مربوط به تصمیم گیری، حل مسئله و یادگیری است را دچار مشکل کند.

ماری جوانا: مصرف طولانی مدت ماری جوانا منجر به ایجاد اختلال در تمرکز می شود، به نحوی که فرد ممکن است موضوعاتی که به تازگی آموخته است را فراموش کند.

مسکن های تجویزی و آرام بخش ها و همچنین هروئین: مصرف مقادیر بالا و بدون تجویز پزشک موجب کاهش ضربان قلب فرد و تنفس او می شود و می تواند منجر به کما با حتی مرگ شود.

کوکائین و مت آمفتامین: مصرف این دسته از مواد ممکن است فرد را دچار خشونت، حملات عصبی یا حمله قلبی کند.

اکستازی: ممکن است فرد مصرف کننده پس از مصرف آن برای مدت طولانی احساس سردرگمی کند و حتی در خواب، حافظه و تمرکز او اختلالاتی ایجاد شود.

مصرف بسیاری از مواد نیز می تواند در حین رانندگی خطرات بسیار جدی رقم زند. ماری جوانا می تواند زمان واکنش را کاهش دهد، باعث شود فرد در تشخیص زمان و مسافت دقیق حین رانندگی دچار مشکل شود و هماهنگی اعضای بدن او برای انجام واکنش مناسب کاهش یابد. همچنین، مصرف کوکائین و مت آمفتامین می توانند راننده را پرخاشگر و بی پروا کنند. انواع خاصی از مسکن ها، به نام بنزودیازپین ها، می توانند باعث سرگیجه یا خواب آلودگی فرد مصرف کننده حین رانندگی شوند. اثرات مصرف این مواد می تواند منجر به تصادف شود که مرگ و صدکات جدی را به همراه دارد.

سوال دوم: اعتیاد به مواد مخدر چیست؟

اعتیاد زمانی است که حتی اگر فرد بخواهد نمی تواند مصرف مواد را قطع کند. حتی اگر بداند که مصرف مواد باعث آسیب جدی به بدن  و مغز او می‌شود، نمی‌تواند مصرف خود را کنترل کند. مرحله ای که مصرف مواد مهمتر از نیاز به خوردن یا خوابیدن می شود. میل به دریافت و مصرف مواد می تواند هر لحظه از زندگی فرد را پر کند اعتیاد جایگزین همه چیزهایی می شود که قبلاً از آن لذت می برد. فردی که معتاد است ممکن است تقریباً هر کاری انجام دهد – دروغ بگوید، دزدی کند یا به مردم صدمه بزند – تا به مصرف خود ادامه دهد. این می تواند منجر به مشکلاتی با خانواده و دوستانش و حتی دستگیری و زندان شود. در واقع، اعتیاد به مواد مخدر یک بیماری مزمن است. این بدان معناست که برای مدت طولانی با فرد می ماند، حتی اگر برای مدتی مصرف را متوقف کند. مثل سرماخوردگی از بین نمی رود. فردی که اعتیاد دارد می تواند تحت درمان قرار گیرد، اما ترک برای همیشه می تواند بسیار سخت باشد و نیاز به مداومت دارد.

سوال سوم: چه چیزی موجب گرایش افراد به مصرف مواد می شود؟

مشکل در خانواده یکی از مهمترین دلایل مصرف مواد به ویژه در نوجوانان است؛ محیط خانه و خانواده ای که با مشکلات متعددی مانند، پرخاشگری و تنش، اختلاف بین والدین، مشکلات مالی و روحی و مصرف مواد توسط یکی از والدین و یا هر دو آنها احتمال اعتیاد را در نوجوانان و جوانان بسیار افزایش می دهد.

مشکلات روحی و روانی مانند مشکلات مربوط به حوزه سلامت روان که درمان نشده اند و در نهایت با خود افسردگی و اضطراب شدید را به همراه دارند، افراد را در گرایش به مصرف مواد مستعدتر می کند. همچنین افرادی که با اختلال کمبود توجه و بیش فعالی درمان نشده مواجه هستند، ممکن است مواد مصرف کنند تا احساس خوبی را دریافت کنند.

وجود مشکل در مدرسه، محل کار و حتی مشکل در دوست یابی که زندگی اجتماعی را برای فرد سخت می کند، ممکن است از دلایلی باشد تا فرد را منزوی کرده و جذب افراد  و همسلانی شود که مواد مصرف می کنند.

شروع مصرف مواد از سنین پایین نیز از جمله عوامل مهمی است که بر نحوه رشد فیزیکی و عملکرد مغزی فرد تاثیر گذاشته و مصرف مواد در سنین پایین شانس اعتیاد شدید در بزرگسالی را افزایش می دهد.

همچنین، تحقیقات نشان داده اند زیست شناسی هر فرد و واکنس او به اولین مصرف مواد متفاوت است. برخی از افراد اولین باری که مواد مصرف می کنند، احساس خوشایند وصف ناپذیری دارند که برای تجربه آن احساس مدام مصرف خود را افزایش می دهند؛ در حالی که افراد دیگری هستند که با اولین مصرف حس تنفر به آنها دست می دهد به نحوی که هرگز حاضر به تجربه دوباره مصرف نمی شوند.

سوال چهارم: آیا اعتیاد قابل درمان است؟

بله اعتیاد قابل درمان است، اما افرادی که تحت درمان قرار می گیرند باید مداومت در آن داشته و در زول درمان مصرف خود را ترک کنند. بهبودی از اعتیاد بدین معناست که فرد باید مصرف خود را قطع کند و روش های جدید تفکر، احساس و برخورد با مشکلات را بیاموزد. در واقع فرد باید بیاموزد؛ چگونه بدون مصرف مواد زندگی کند؛ چگونه مشکلاتی که در خانواده، اجتماع، محل کار، در روابط او بین دوستانش ایجاد شده را ترمیم کند؛ چگونه از افرادی که مصرف کننده مواد هستند دوری کند؛ چگونه مشکلاتی مانند افسردگی، اضطراب و سایر اختلالات حوزه روان خود را درمان کند.

قابلیت دسترسی به داروهای تحت نظارت تسکین درد، به‌عنوان مثال، اوپیوئیدها، در مناطق جغرافیایی مختلف به‌طور نابرابر توزیع شده است و گرایش‌های گوناگونی در مناطق مختلف داشته است. مقدار اوپیوئیدهای (بیان‌شده در دوزهای روزانه) قابل دسترس برای مصارف پزشکی، در طی دوره 1998 تا 2010 در سراسر جهان بیش از دو برابر شده است؛ که به دنبال آن، یک دوره تثبیت و کاهش در بازه زمانی 2014 تا 2018 را مشاهده می‌کنیم.

بیشترین میزان رشد مصرف اوپیوئیدهای تجویزی قابل تهیه برای مصرف پزشکی در طی دوره زمانی  1998تا 2010، مربوط به اکسی‌کدون (رشد مصرف ۱۰ برابر طی ده سال)، هیدرومورفون (5 برابر)، هیدروکدون (۳ برابر) و اکسی‌مورفون (46000 برابر) بوده است. متادون و بوپرنورفین، اوپیوئیدهای مورد استفاده در درمان اختلالات استفاده از مواد مخدر با کمک پزشکی نیز افزایش قابل توجهی را در مقادیر قابل دسترس برای مصرف پزشکی در سطح جهانی مشاهده کردند. میزان فنتانیل قابل دسترس برای مصرف پزشکی طی دوره 2010 تا 2010، 9 برابر افزایش یافته است.^۵ علاوه بر این، از سال 2000، گزارش شده است که تنها حدود 10 درصد از مورفین قابل دسترس در جهان برای مراقبت تسکینی استفاده شده است و بیش از 88 درصد آن به کدئین تبدیل شده است؛ اکثر میزان کدئین تولیدی (89 درصد) نیز به‌منظور تولید داروهای ضد سرفه مورد استفاده قرار گرفته است.

 پزشکان قطعاً به دنبال درمان بیماران خود هستند و نه آسیب رساندن  به آن ها. اما گاهی اوقات ممکن است که سهواً از طریق تجویز بعضی داروها به بیماران خود این آسیب اتفاق بیفتد که این داروها می تواند دارای عوارض جانبی، اعتیاد آور و یا حتی مرگبار باشد. این گزارش به جزئیات 5 مورد از مُهلک ترین داروهای تجویزی می پردازد که حتی تعداد مرگ و میر ناشی از مواد مخدر مُهلک ، مانند هروئین و کوکائین در این زمینه پیشی گرفته اند.

در حالی که مصرف داروهای تجویزی طبق دستور پزشک و برای درمان بعضی بیماری ها منطقی به نظر می رسد، اما بسیاری از پزشکان بیش از حد این داروها را تجویز می کنند یا افراد از آن ها بطور نامناسب مصرف می کنند. مردم ممکن است این داروها را در ترکیبات خطرناک با سایر داروها یا الکل مصرف کنند، یا دوزهای بیشتر از مقدار تجویزی مصرف کنند، یا مصرف در زمانی که فرد دارای افزایش وزن است یا دارای تاب آوری ( مقاومت) بیشتر است.

اگر به شما یکی از این داروها تجویز شد، منطقی است که در پی گزینه های دیگری باشید، مثلاً برای درمان اضطراب، اختلال خواب یا درد از رویکردهای روانشناسی یا رفتاری استفاده کنید. اگر شما یا یکی از اعضای خانواده شما از اعتیاد یا دیگر مشکلات سلامت روان رنج می برد، شما باید در مورد شروع مصرف این قبیل داروها احتیاط کنید. اگر روزی خواستید که از این داروها مصرف کنید، ابتدا بدون مشورت با دکتر خود، نباید مصرف آن را متوقف کنید یا دوزهای دیگری مصرف کنید.

مسکن ها

تعداد افرادی که در آمریکا دردهایی ( البته نه دردهای مربوط به سرطان) را تجربه کردند از 32% در 1998 به 41% در سال 2014 افزایش یافته است در حالی که تعداد افرادی که به خاطر دردهای خود، مُسکن های اوپیوئیدی مصرف می کنند، دو برابر شده است. با توجه به افزایش مصرف مُسکن ها، تعداد افرادی که در اثر بیش مصرفی مُسکن های تجویزی از جمله اُکسی کدون (مثلاً اُکسی کانتین)، هیدرو کدون (مثلاً ویکودین) و فِنتانیل، فوت می کنند، بطور گسترده ای طی یک دهه گذشته  افزایش یافته است. در سال 2017، بیش از 17.000 آمریکایی در اثر مصرف مُسکن های تجویزی فوت کرده اند.

متادون

موکداً گفته می شود که متادون یک مُسکن تجویزی است، اما در حقیقت، افرادی که معمولاً متادون به آن ها تجویز می شود جهت از پاک سازی هروئین از بدن آن ها است یا به عنوان جایگزینی برای مصرف هروئین می باشد. زمانی که متادون را برای درمان اعتیاد هروئین مصرف می کنند، تصور می شود که متادون دارای ضرر کمتری می باشد. اگرچه متادون سالم تر از هروئین است، اما همچنان احتمال بیش مصرفی در متادون وجود دارد. مشابه دیگر اوپیوئیدها، زمان مصرف آن با سایر مواد، بسیار خطرناک است، زمانی که فرد میزان مختلفی از این داروها را مصرف می کند – در واقع احتمال بازگشت به دوز مصرفی سابق وجود دارد که خطرناک می باشد زیرا تاب آوری ( مقاومت) پایین می آورد یا پس از آن کاهش وزن، قابل توجهی به وجود می آورد.

بنزودیازپین

بنزودیازپین گروهی از داروهای آرامبخش است که برای شرایط مختلفی به ویژه اضطراب و بی خوابی تجویز می شود. این داروها معمولاً تحت نام های مختلف تجاری عرضه می شود، ازجمله آلپرازولام (زنکس)، کلردیازپوکسید (لیبریوم)، دیازپام (والیوم) و لورازپام (آتیوان)، همچنین کلونازپام (کلونوپین)، اگزازپام ( سراکس) و تمازپام (رستوریل). متأسفانه برای افرادی که از این داروها به مدت بسیار کوتاهی مصرف می کنند، وابستگی با یک سندرم ترک بالقوه نامطبوع به وجود می آید که می تواند تهدید کننده زندگی فرد مصرف کننده باشد. اگرچه این مشکلات ناشی از مصرف بنزودیازپین سال هاست که به خوبی مشخص و شناسایی شده است، تجویز این داروها از سال 1996 تا 2013 حدود 67% افزایش یافته است و مرگ و میر ناشی از بیش مصرفی بنزودیازپین، به شدت افزایش یافته است – بیش از 400٪.

محرک های درمان اختلال کم توجهی

  4-9٪ از کودکان و 4٪ بزرگسالان دارای اختلال کم توجهی، بدون هیچ مشکلی از داروهای مُحرک از جمله ریتالین مصرف می کنند. داروهای مُحرک غالباً به کودکان تجویز می شود و هچنین به دلیل اینکه اغلب از این داروها به عنوان داروهای تفننی مصرف می شود، برای افرادی که این داروها تجویز نشده است، فروخته می شود یا برای کسب لذت و افزایش هشیاری، مقدار بیشتر از میزان تجویز شده، مصرف می شود. این داروها معمولاً به همین افزایش سطح هشیاری توسط دانشجویان و دانش آموزان مورد مصرف قرار می گیرد.

در سال 2010، گزارش شد که  17.000 فرد در معرض داروهای اختلال کم توجهی – بیش فعالی قرار دارند، 80 درصد در کودکان زیر 19 سال و 20 درصد در بزرگسالان رخ  می دهد و در حالی که مرگ و میرهای ناشی از بیش مصرفی را می توان با مراقبت پزشکی مناسب بر طرف کرد و بیش مصرفی ناشی از داروهای اختلال کم توجهی – بیش فعالی می تواند افراد را دچار بیماری کند و بسیاری از این افراد، نیاز به داروهای مراقبت های ویژه و بستری طولانی در بیمارستان دارند. ارتباطی بین مصرف داروهای مُحرک و مرگ ناگهانی در کودکان و نوجوانان نیز یافت شده است. درمان های جایگزین و غیر دارویی برای این اختلال، مانند نوروفیدبک وجود دارد که می تواند، مورد توجه قرار گیرد.

استروئید آنابولیک–آندروژنیک

مکرراً گفته می شود که استروئید آنابولیک-آندروژنیک جزء داروهای تجویزی هستند اما برای اهداف غیر پزشکی معمولاً مصرف می شوند به ویژه مردانی که تمایل دارند تا عضلات آن ها حجیم گردد. بدنسازان و ورزشکاران که از این دارو مصرف می کنند، احتمال اعتیاد به این داروها بسیار بالاست.

مطالعات متعددی در زمینه خطرات مربوط به مصرف استروئیدها صورت گرفته است. مطالعه ای 0.در سال 2015 نشان داد که مردانی که جواب آزمایش استروئیدها آن ها مثبت بوده است، نسبت به سایر افراد، میزان بیماری های قلبی عروقی و مرگ آن ها، دو برابر است. پرخاشگری و خشونت زیاد در مصرف کنندگان استروئید بسیار بالاست و همچنین در این میان مرگ و میر ناشی از  میزان بالای خشونت  از جمله قتل و خودکشی وجود دارد.

بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.