Cudras

Tag: روان پریشی

  • روغن کانابیدیول CBD

    کانابیدیول[۱] یا CBD یک عنصر فعال در گیاه کانابیس ( معروف به ماری جوانا) می باشد. بعد از دلتا-۹- تتراهیدروکانابینول یا (THC)،      کانابیدیول دومین عنصر معروف در ماری جوانا است. ماری جوانا حاوی بیش از ۴۰۰ ماده فعال در خود است، THC و CBD تنها ۲ مولکول از ۶۰ مولکول مختلف کانابینوئید می باشد.

    اثرات کانابیدیول

    بیشتر مطالعاتی که تا کنون در این زمینه انجام شده روی حیوانات بوده است و تنها چند مطالعه‌ی محدود روی انسان صورت گرفته است.

    شواهد رو به گسترشی وجود دارد که کانابیدیول مزایای بالقوه ای دارد، از جمله خاصیت ضد تشنج، آرام بخش، خواب آور، ضد درد و محافظت کننده عصبی. همچنین کانابیدیول یک اثر ضد التهابی دارد که مطالعه بر روی حیوانات نشان داد که اثر آن چندین صد برابر از آسپرین (استیل سالیسیلیک اسید) است. مطالعات اخیر بر روی انسان و حیوان نشان داد که کانابیدیول بر مسیر دریافت درد، التهاب و اضطراب اثر می‌گذارد. دانشمندان گیرنده‌هایی را در سیستم عصبی شناسایی کرده‌اند که کانابیدیول در آنجا فعال می‌شود. آنطور که پیداست کانابیدیول خاصیت ضد التهابی دارد و می‌تواند فعالیت برخی از گیرنده‌های سروتونین را افزایش بدهد. به دلیل این که کانابیدیول اثرات بیولوژیکی خود را به وجود می آورد بدون این که بر روی گیرندگان عصبی کانابینوئیدی مغز بطور قابل توجهی عمل کند، لذا این امر منجر به اثرات روانگردان نامطلوب نمی گردد که  این اثرات از ویژگی های سایر مشتقات ماری جوانا است. این موضوع پتانسیل بالقوه بالایی را برای استفاده در تولید انواع مختلف ماری جوانا پزشکی فراهم می آورد.

    پژوهشی که به مقایسه THC و CBD پرداخته است، نشان می‌دهد که برخی از حالت های ناخوشایند نشئگی با ماری جوانا از جمله اضطراب و پارانویا که در نتیجه THC به وجود می‌آید را می‌توان با CBD تعدیل کرد. در بعضی مطالعات اثرات محافظت کننده عصبی CBD اثبات شده است، اگرچه این موضوع پیچیده و مبهم است. تحقیقات انجام شده بر روی مقایسه مغز مصرف کنندگان مزمن ماری جوانا و میزان THC و CBD  بر روی نمونه های آزمایش مو نشان داد که THC دارای اثر مخدر اعصاب است که ماده خاکستری در مناطقی از مغز را کاهش می دهد  درحالی که CBD دارای یک اثر محافظت کننده عصبی در همان مناطق مغز است.

    مطالعه دیگری که در مورد تأثیر داروهای مختلف بر روی پیشرفت زوال عقل انجام شد ، نشان داد که CBD ممکن است اثرات مثبتی داشته باشد، مثلاً کاهش علائم روانپزشکی در افراد مبتلاء به بیماری پارکینسون[۲]. اما بسیار زود است که بگوییم آیا می توان از CBD برای جلوگیری از زوال عقل استفاده کرد، شرایطی که نظام سلامت می کوشد خود را با آن وفق دهد به ویژه در میان جمعیت سالخورده. همچنین بعضی تحقیقات نشان داد که CBD ممکن است علائم روانپزشکی در افراد مبتلاء به بیماری پارکینسون را کاهش دهد.

    مقدار کانابیدیول موجود در کانابیس

    با وجود دیدگاه فعلی، به نظر می رسد CBD که به خودی خود یک عامل مثبت و اصلاح کننده بالقوه بعضی از جنبه های منفی THC  باشد، گزارش هایی درباره نحوه تغییر ترکیبات کانابیس در دهه اول قرن ۲۱ وجود دارد. گزارشات معمول درباره مقدار THC و CBD در کانابیس، حدود ۴٪ از هر یک بوده است. در مقابل، “پتانسیل بالای” انواع ماری جوانا که اخیراً گسترش یافته اند، از جمله سیسملیا (راسو) که گزارش شده است که حاوی ۱۶-۲۲%  THC  است و همچنین کمتر از ۰٫۳۱% درصد CBD در آن وجود دارد. این موضوع می تواند افزایش اخیر روان پریشی های ناشی از کانابیس را آشکار کند.

     

    [۱] Cannabidiol

    [۲] Parkinson

    بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.

  • 10 مورد از خطرات و آسیب های سوء مصرف مواد

    اکثر ما  بارها شنیده ایم که سوء مصرف مواد مفید و ثمر بخش نیست. گذشته از همه این ها، معنای واژه “سوء مصرف” از خود این واژه مشخص است. اما بسیاری از مردم قادر به تشخیص این موضوع نیستند که مصرف مواد چقدر می تواند برای خود فرد مصرف کننده و همچنین بر افرادی که وی را دوست دارند و به او اهمیت می دهند، خطرناک باشد.

    یکی از موثرترین روش هایی که می توانید برای جلوگیری از خطرات سوء مصرف مواد استفاده کنید، یادگیری دقیق آن خطرات و درک بهتر ماهیت مسئله و به اشتراک گذاری شناخت این خطرات و اطلاعات پیرامون آن با اطرافیان خود است.

    شناخت خطرات سوء مصرف مواد نیمی از راه مبارزه با مصرف مواد محسوب می شود.

    به منظور سهولت در این امر، به تشریح برخی از رایج ترین خطرات سوء مصرف مواد خواهیم پرداخت که می تواند برای شما، جامعه خود و افرادی که دوستشان دارید، بسیار زیان بار باشد. با این اطلاعات، شما بهتر می توانید از خود و عزیزان خود، که در معرض خطر  هستند، محافظت کنید.

    این خطرات شامل موارد زیر است:

    • آسیب به سلامت جسمی

    اول و مهمترین چیز این است که سوء مصرف مواد برای بدن شما به معنای واقعی کلمه مضر و زیان بار است. بسته به ماده ای که برای مصرف انتخاب کرده اید، سوء مصرف مواد می تواند منجر به بیماری های ریوی و قلبی عروقی، سكته های مغزی، انواع مختلف سرطان ها ، اچ آی وی / ایدز و هپاتیت B و C گردد.

    متأسفانه ، این موارد قید شده، تنها عوارض مصرف بلند مدت مصرف مواد نیست. مثلاً، مصرف فقط یکبار مواد، می تواند منجر به بیش مصرفی مُهلک، آسیب مغزی و یا آلوده شدن فرد به بیماری هایی گردد که تا آخر عمر گریبان گیر وی می شود.

    • لطمه به شغل وجایگاه شغلی

       مهم نیست چه نوع ماده ای مصرف می کنید، سوء مصرف آن ماده، عواقب جدی برای یافتن شغل و حفظ جایگاه آن،  می تواند به همراه آورد. در کوتاه مدت، اختلال در قضاوت و کمبود خواب ناشی از مصرف مواد، می تواند شما را در انجام وظایف خود تضعیف کند. در بلند مدت، ناامیدی ناشی از اعتیاد می تواند منجر به سرقت، دروغ، غیبت بیش از حد و سایر رفتارهای غیرقابل اعتماد گردد.

     

    • آسیب به سلامت روان

    سوء مصرف مواد علاوه بر این که بر سلامت جسمی شما اثر می گذارد، می تواند تأثیر جدی نیز بر سلامت روان شما بگذارد. افسردگی ، اضطراب ، پارانویا (روان پریشی) ، توهم ، هذیان گویی و بی خوابی همه این ها می تواند ناشی از سوء مصرف مواد باشد یا در صورت وجود مشکلات روحی و روانی قبل از مصرف، با مصرف مواد این مشکلات اغلب تشدید می گردد. در بعضی موارد، اگر فرد مصرف کننده، مصرف مواد را قطع نکند، این مشکلات قابل برگشت خواهد بود.

    • زیان مالی

    به عبارت ساده تر، تهیه مواد هزینه زیادی دارد. هرچه بیشتر از مواد سوء مصرف کنید، برای به دست آوردن اثر اولیه لذت و همچنین تأمین عادت مصرف خود، ناگزیر می بایست پول بیشتری بپردازید. همراه با زیان مالی قید شده در اثر سوء مصرف مواد و همچنین از دست رفتن جایگاه شغلی خود، تداوم این عادت می تواند تأثیر منفی جدی بر آینده مالی شما بگذارد.

    • محدودیت آزادی

    مشکلات مالی و شغلی و نیز مشکلات روحی و روانی از جمله مواردی است که در نهایت می تواند یک فرد را به سوی زندان سوق دهد. هر روش غیرقانونی برای سوء مصرف مواد، از جمله، راه های غیرقانونی برای کسب منافع مالی، ارتکاب جرم به دلیل توهمات پارانوئیدی (روان پریشی)، سرقت از دیگران برای تأمین عادت مصرف خود، همه این ها می تواند به فعالیت های مجرمانه کمک کند، هر کدام از این مسیرها می تواند شما را به زندان منتهی کند.

    • صدمه به روابط زوجین

    روابط عاشقانه سالم بر پایه اعتماد ساخته می شود. متاسفانه، سوء مصرف مواد، معمولاً افراد را به سمت رفتارهای فریبنده ای که باعث نقض اعتماد می شود، سوق می دهد. عدم صداقت در مورد پول صرف شده برای مواد، دروغ گفتن در مورد محل نگهداری آن یا عدم صداقت در مصرف آن، از مواردی است که منجر به سلب اعتماد می گردد و در نهایت، روابط عاشقانه بین زوجین به دلیل سوء مصرف مواد، می تواند از بین برود.

    • تضعیف روابط دوستی

    علاوه بر فریبکاری که معمولاً با سوء مصرف مواد همراه است، تغییرات شخصیتی مخرب نیز ممکن است بوجود بیاید. داشتن خلق و خوی کوتاه مدت، عدم صبر، کاهش علاقه به دیگران و عادتهای خود مراقبتی، همگی رفتارهای شایع ناشی از سوء مصرف مواد مخدر هستند که می تواند روی دوستی شما تأثیر منفی بگذارد.

    • خدشه دار شدن روابط خانوادگی

    به طور کلی ، بیشتر افرادی که از مواد سوء مصرف می کنند، اولویت های زندگی آنها بیشتر به سمت انتخاب مواد مصرفی خود تغییر می کند. به عنوان مثال ، در یک رویداد مهم خانوادگی مثلاً شب عروسی، فرد به جای این که مشغول امورات خود باشد به فکر مصرف مواد در خلوت و تنهایی خود است. اولویت قرار دادن مصرف مواد نسبت به عزیزان خود، می تواند خیلی سریع منجر به خود بیگانگی و تضعیف یا تخریب روابط خانوادگی گردد.

    • صدمه و آسیب زدن به اطرافیان

    حتی افرادی که هیچ ارتباطی با فرد مصرف کننده ندارند، می توانند به شدت تحت تأثیر مصرف وی قرار بگیرند. تصادفات رانندگی ناشی از مصرف مواد، سرقت ، تجاوز و سایر رفتارهای خطرناک که در بین افراد سوء مصرف مواد بسیار متداول و شایع است، باعث می شود که افراد بی گناه بیشتر در معرض خطر این اقدامات افراد قرار گیرند.

    • تخریب و تضعیف سلامت و امنیت جامعه

    شایعات درباره مصرف و سوء مصرف مواد در جوامع، باعث انعکاس مشکلات از طریق راه های منفی می شود. تعداد زیادی از فروشندگان مواد، ناقضان قانون، موارد فحشا و سایر رفتارهای جنایتکارانه وجود دارند که سلامت و امنیت یک جامعه را تهدید می کنند.

    منبع:

    https://drugabuse.com/10-ways-drug-abuse-hurts-you-and-those-around-you

    بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.

  • عوارض سوء مصرف دارو در میان ورزشکاران

    مؤسسه پژوهشی کادراس به عنوان بخشی از رسالت خود، در نظر دارد تا به توصیف و تشریح اعتیاد از منظر و ابعاد  مختلف اجتماعی از جمله خانواده، پزشکی، روانشناسی، روانشناختی، ورزشی و ... مطالبی ارزنده در اختیار مخاطبان خود قرار دهد. از آنجایی که شاهد گسترش روزافزون این معضل و پدیده خانمان سوز در جامعه و همچنین در سراسر دنیا هستیم، بنابراین این مؤسسه وظیفه خود می داند که در جهت اعتلای دانش اعتیاد در جامعه و در میان اقشار مختلف به ویژه در میان خانواده ها گام های مؤثری بردارد.

    در این مقاله به بررسی عوارض سوء مصرف دارو در میان ورزشکاران خواهیم پرداخت:

    سوء مصرف دارو درمیان ورزشکاران منجر به عوارض منفی متعددی می گردد از جمله:

    • تعلیق و ممنوعیت از میادین ورزشی.

    بسیاری از نهادها و سازمان های حرفه ای ورزشی در مورد مصرف داروهای تقویت کننده و تفننی قوانین سختگیرانه دارند. ورزشکارانی که این قوانین را نقض می کنند ممکن است با عواقب جدی روبرو شوند از جمله تعلیق یا ممنوعیت. در برخی موارد، عناوین ، مدال ها یا جوایز قبلی ممکن است ابطال شود. ورزشکاران حرفه ای زیادی در طول سال های گذشته این عواقب را متحمل شده اند.

    • از دست دادن شغل و بازنشستگی پیش از موعد.

    سوء مصرف دارو توانایی تمرکز یک ورزشکار را مختل می کند و همچنین بر عملکرد یک ورزشکار تأثیر منفی می گذارد. برخی داروهای خاص عوارض جانبی ایجاد می کنند و ممکن است علائم ترک مصرف آن، عملکرد ورزشکار را دچار اختلال کند. به دلیل اثرات منفی مصرف بعضی داروها، ممکن است برخی از ورزشکاران مجبور به بازنشستگی پیش از موعد شوند.

    • مشکلات سلامتی.
    • مصرف استروئیدهای آنابولیک می تواند منجر به آسیب کبدی و کلیه، فشار خون بالا و مشکلات قلبی شود.عوارض روحی می تواند شامل افسردگی ، عصبانیت و خشونت باشد. همچنین مردان ممکن است ناتوانی جنسی، ناباروری و همچنین شاهد پیشرفت برخی از خصوصیات جنسی زن را تجربه کنند (به عنوان مثال ، بزرگ شدن بافت سینه)، در حالی که زنان ممکن است تغییرات قاعدگی و ویژگی های مردانه را تجربه کنند.
    • مصرف اَندروستندویون ( اَندرو) می تواند منجر به عوارض جانبی مانند کاهش تولید اسپرم ، کوچک شدن بیضه ها و افزایش اندازه پستان در مردان گردد.در خانم ها می تواند منجر به ایجاد برخی خصوصیات مردانه مانند صدای خشن تر و همچنین رشد موی مردانه گردد. مصرف این دارو ممکن است برای آقایان و زنان خطر حمله قلبی و سکته مغزی را افزایش دهد.
    • مصرف هورمون رشد انسانی با درد مفاصل ، جمع شدن مایعات ، ضعف عضلات و مشکلات بینایی همراه است. همچنین می تواند منجر به کلسترول بالا ، فشار خون بالا ، بزرگ شده قلب و دیابت گردد.
    • مصرف زیاد داروهای دیورتیک (ادرارآور) می تواند باعث کمبود آب بدن، گرفتگی عضلات ، سرگیجه، نقرس ، کمبود پتاسیم، تعادل و هماهنگی ضعیف ، فشار خون پایین و حتی مرگ گردد.
    • خطرات استفاده از اریتروپویتین شامل حمله قلبی ، سکته مغزی و آمبولی ریه است.
    • استفاده از الکل ممکن است در توانایی حل مسئله ، حافظه، یادگیری و هماهنگی اختلال ایجاد کند و منجر به آسیب کبدی و عصبی شود.
    • ماری جوانا می تواند بر حافظه کوتاه مدت، یادگیری ، تعادل ، هماهنگی و توانایی تمرکز تأثیر منفی بگذارد.
    • اثرات كوتاه مدت مصرف آمفتامین شامل سردرد ، تشنج ، توهم و پارانویا (روان پریشی) می شود.اثرات طولانی مدت ممکن است شامل آسیب دائمی عصب و مرگ باشد.
    • کوکائین باعث آسیب به قلب و سیستم های تنفسی ، عصبی و گوارشی شود.
    • اوپیوئیدهای غیرقانونی مانند هروئین و همچنین داروهای مُسکن های درد خطر بالای بیش مصرفی را به همراه دارد. تزریق این مواد، خطر ابتلاء به بیماری های عفونی فرد مصرف کننده به طور چشمگیری افزایش می یابد.
    • اعتیاد.

     سوء مصرف از مواد و داروهای خاص مانند داروهای اوپیوئیدی و مُحرک می تواند به اعتیاد منجر شود. اعتیاد یک بیماری مغزی است که علیرغم پیامدهای منفی ، فرد مصرف کننده را دچار مشکل می کند. ورزشکارانی که به مواد یا داروهای بدون نسخه اعتیاد دارند ممکن است بدون درمان تخصصی، ترک آن برای آن ها بسیار مشکل خواهد بود.

    • مرگ.

     مصرف آمفتامین ممکن است منجر به سكته مغزی یا حمله قلبی شود. سوء مصرف اوپیوئیدهایی مانند هروئین یا داروهای تجویزی نیز خطر مرگبار بیش مصرفی را به همراه بیاورد.

    برنامه های ریکاوری (بهبودی) برای ورزشکاران

    ورزشکارانی که با مسائل اعتیاد دست و پنجه نرم می کنند، به دنبال چندین نوع برنامه ریکاوری( بهبودی) هستند:

    • برنامه های درمانی شامل بستری، تمرکز بر گروه درمانی ، فرد درمانی و خانواده درمانی را به همراه محل سکونت موقت می باشد. درمان بر روی فهم و درک افراد و بهبودی از اعتیاد متمرکز است.
    • برنامه های درمان سرپایی برای چند ساعت در هفته ارائه می شود، در حالی که شرکت کنندگان در ساعات غیر معالجه به منازل خود و یا اقامتگاه دیگر مراجعه می کنند.میزان درمان به برنامه خاص بستگی دارد.برنامه های درمان سرپایی فشرده (IOP) بطور معمول 2 تا 4 روز در هفته صورت می گیرد.
    • برنامه های دوازده مرحله ای نیز به افراد کمک می کند تا انکار معتاد بودن خود را فراموش کنند ، جدی بودن اعتیاد خود را درک کنند، ارتباطی با قدرت بالاتر برقرار کنند، با سایر افراد هوشیار رابطه برقرار کنند.

    برنامه های درمان به صورت بستری و سرپایی انواع مختلفی از درمان را ارائه می دهند که می تواند در کمک به ورزشکاران در بهبودی از اختلالات ناشی از مصرف مواد موثر باشد:

    • رفتار درمانی شناختی (CBT) درمانی برای معالجه اعتیاد است که به افراد کمک می کند تا افکار و رفتارهای منفی را شناسایی و تغییر دهند.درمانگران به شرکت کنندگان کمک می کنند تا رابطه بین افکار، احساسات و رفتارها را پیوند دهند و مهارت های پیشگیری از بازگشت مجدد به مصرف را آموزش دهند.
    • درمان شبکه ای می تواند یک مداخله مفید برای درمان اعتیاد به کوکائین باشد.درمان شبکه ای از مشارکت خانواده و همسالان در درمان حمایت می کند و ابزار و راهکارهای ناشی از رفتار درمانی را با هم تلفیق می کند.ممکن است ورزشکاران از مشارکت هم تیمی های خود در شبکه درمانی بهره مند شوند.
    • مصاحبه انگیزشی در بهبودی زود هنگام به افراد کمک می کند تا از طریق دوگانگی آن ها به تغییر عمل می کنند.ورزشكاران ممكن است با احساسات متعارض در مورد مصرف دارو درمان شوند ( که به عنوان “پیش مقدمه” مرحله تغییر شناخته می شود). هدف این است که به مردم کمک کنیم عواقب مصرف خود را بشناسند و همچنین ایجاد انگیزه برای ترك مصرف و شروع به برداشتن گام هایی در جهت تغییر صورت دهند.

    ورزشکاران با سوءمصرف دارو ممکن است با بیماری روانی مشترک و همزمان مانند افسردگی ، اضطراب یا سایر مشکلات سلامت روان نیز دست و پنجه نرم کنند. دارو و الکل ممکن است راهی موقت برای مقابله با یک وضعیت بهداشت روان باشد. این برنامه های درمانی ویژه برای کمک به افرادی که در چنین مواردی با تشخیص دوگانه روبرو می شوند، وجود دارد. این برنامه ها مداخلات درمانی مبتنی بر اعتیاد و سلامت روانی را شامل می شود ، از جمله مشاوره ، داروهای روانپزشکی و گروه های حمایتی که توسط متخصصین آموزش دیده هدایت می شوند.

    علاوه بر رفتار درمانی ، چندین داروی تأیید شده توسط اداره غذا و دارو ایالات متحده وجود دارد که برای کمک به افرادی که درمورد اعتیاد به داروهای اوپیوئیدی و الکلی بهبود می یابند، وجود دارد:

    • متادون یک ماده شیمیایی ترکیبی اوپیوئیدی است که برای درمان اعتیاد به داروهای اوپیوئیدی استفاده می شود.متادون به جلوگیری از علائم ترک ، کاهش میل و همچنین به مسدود کردن اثرات سایر مواد اوپیوئیدی کمک می کند. متادون فقط در کلینیک های دارای مجوز ویژه موجود است.
    • بوپرنورفین یک ماده شیمیایی ترکیبی جزئی اوپیوئیدی است که برای درمان اعتیاد به داروهای اوپیوئیدی استفاده می شود. این دارو برای جلوگیری از علائم ترک، بدون ایجاد حس لذت در فرد مصرف کننده کمک می کند. پزشکان متخصص دارای مجوز ویژه قادر به تجویز بوپرنورفین برای درمان وابستگی به داروهای اوپیوئیدی هستند.
    • آکامپروسیت یا کامپرال یک دارو برای درمان اعتیاد به الکل است. این دارو به کاهش علائم طولانی مدت ترک، از جمله اضطراب، حالت افسردگی و بی خوابی کمک می کند.
    • دیسولفیرام یا ضد ویروس برای درمان اعتیاد به الکل است که زمانی که فرد آن را مصرف می کند یک واکنش نامطلوبی را به وجود می آورد. این دارو به ویژه در وضعیت های بسیار خطرناک به افراد برای جلوگیری از مصرف الکل کمک می کند.
    • نالترکسان یک ماده شیمیایی اوپیوئیدی موجود درگیرنده عصبی است که در مدیریت وابستگی به الکل و وابستگی به داروهای اوپیوئیدی مورد استفاده قرار می گیرد. نالترکسان از طریق مسدود کردن برخی از پاداش های مرتبط در مغز با مصرف هر دو ماده، عمل می کند.مصرف آن نیاز به انگیزه جدی فرد جهت بهبودی دارد، به ویژه اگر روزانه یک دوز مصرف گردد. یک فرم تزریق عضلانی از نالترکسون همواره در دسترس است (Vivitrol).

    ممکن است ورزشکاران برای مقابله با دردهای مزمن خود به داروهای خود مجدداً روی آورند. یافتن روش های درمانی جایگزین برای درمان درد، مستلزم حمایت ضروری از برنامه های ریکاوری (بهبودی) می باشد، برنامه های جایگزین شامل موارد زیر می باشد:

    • طب سوزنی یک شیوه درمانی باستانی چینی است که شامل قرار دادن سوزن های کوچک در نقاط مشخصی از بدن است.
    • ماساژ می تواند سفتی و تنش عضلات را آزاد کند و به طور گسترده ای توسط ورزشکاران برای بهبودی از آسیب ها استفاده می شود.
    • یوگا، ورزش بدنی است که همراه با تنفس و تمرکز انجام می شود. این ورزش می تواند به ورزشکاران کمک کند تا از بدن خود آگاهی بیشتری پیدا کرده و با درد های خود بهتر کنار بیایند.

     

     

    بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.

  • عوارض مصرف داروهای تجزیه ای

    داروهای تجزیه ای به گروهی از هالوسینوژن (روانگردان) گفته می شود که درک بینایی و شنوایی فرد مصرف کننده را تحریف کرده و حس انفکاک از خود فرد و محیط پیرامون وی را به وجود می آورد.

    اعتقاد بر این است که PCP[1] (فن سیکلیدین)، کِتامین، [2]DXM (دِکسترومتورفان) و سایر داروهای تجزیه ای با اختلال در عملکرد گلوتامیک (یک انتقال دهنده عصبی در مغز) در مغز عمل می کند. بر اساس تحقیقات مؤسسه ملی سوء مصرف مواد[3] گلوتامیک بر روی عملکردهای شناختی فرد ، احساسات و درک درد تأثیر می گذارد.

    داروهای تجزیه ای همچنین عملکرد دوپامین (پیام رسان عصبی) را تغییر می دهد، دوپامین یک انتقال دهنده عصبی که حس سرخوشی و نشاط در اثر سوء مصرف دارو را به وجود می آورد.

    در حالی که در طبقه بندی داروهای تجزیه ای، سالویا دیوینوروم[4] بر روی مغز اثر متفاوتی می گذارد. سالویا دیوینوروم  با تحریک گیرنده عصبی کاپا اوپیوئیدی در سلول های عصبی عمل می کند. این مجموعه گیرنده های عصبی، متفاوت از آن دسته از گیرنده های عصبی است که بوسیله مواد اپیوئیدی مانند مرفین و هروئین فعال می شوند.

     

    عوارض کوتاه مدت

    مصرف کنندگان داروهای تجزیه ای گزارشی از  انحرافات بینایی و شنوایی و حس شناور بودن گزارش دادند. همچنین آن ها حس انفکاک یا انقطاع (منفک شدن) از واقعیت را گزارش دادند.

    مصرف کنندگان نیز حس اضطراب، اختلال در عملکرد حرکتی و از دست دادن حافظه را گزارش دادند. برخی دیگر از مصرف کنندگان لرزهای بدن و بی حسی را گزارش داده اند. شدت این عوارض می تواند به مقدار میزان دارویی مصرفی مصرف کنندگان مربوط شود. مشابه عوارض هالوسینوژن (روانگردان) ها، عوارض داروهای تجزیه ای نیز غیرقابل پیش بینی هستند.

    معمولاً عوارض داروهای تجزیه ای ظرف چند دقیقه اول پس از مصرف آغاز می شود و به مدت چندین ساعت به طول می انجامد. اما بعضی مصرف کنندگان عوارض آن را به مدت چند روز پس از مصرف گزارش دادند.

    در اینجا مؤسسه ملی سوء مصرف مواد لیستی جامع از عوارض کوتاه مدت داروهای تجزیه ای را ارائه داده است:

     

    مصرف داروهای تجزیه ای در دوزهای کم تا متوسط
    • بی حسی
    • عدم هماهنگی، بی نظمی و سر درگمی
    • سرگیجه، حالت تهوع، استفراغ
    • تغییر در ادراک حسی (بینایی، صوت، اشکال، زمان، تصویر ذهنی از بدن فردی)
    • هذیان گویی
    • حس منفک شدن از خود و محیط پیرامون
    • افزایش فشار خون، ضربان قلب، نفس کشیدن و دمای بدن

     

    مصرف داروهای تجزیه ای در دوزهای بالا
    • هذیان گویی
    • از دست دادن حافظه
    • اختلال جسمی از جمله تغییرات خطرناک در فشار خون، میزان تپش قلب، نفس کشیدن و دمای بدن
    • اختلال روانی خاص، از جمله احساس وحشت شدید، ترس، اضطراب، پارانویا (روان پریشی)، غیرقابل نفوذ بودن ، حس قدرت اغراق آمیز و پرخاشگری
    • مصرف آن ها با دوزهای بالای الکل یا سایر داروهای ضد افسردگی، می تواند منجر به اختلال تنفسی یا ایست نفس، منجر به مرگ.

    مصرف داروهای تجزیه ای هر فردی، عوارض متفاوت خود را به همراه دارد  بعلاوه عوارض مشترکی که در بالا قید شد.

    مصرف PCP (فن سیکلیدین) از دوزهای متوسط تا به بالا می تواند منجر به تشنج یا گرفتگی شدید عضلات گردد. مصرف کنندگان می توانند دچار پرخاشگری یا خشونت شوند و علائم روانی مشابه جنون جوانی را تجربه کنند.

    مصرف کِتامین از دوزهای متوسط به بالا آرام بخشی، بی تحرکی و فراموشی را به همراه می آورد. بعضی مصرف کنندگان تجربه نزدیک به مرگ را گزارش داده اند که به آن “گودال ک” گویند که در آن احساس منفک شدن تقریباً کامل، را در فرد ایجاد می کند.

    مصرف کنندگان سالویا نوسانات روحی عاطفی از جمله ناراحتی و خنده های غیرقابل کنترل را گزارش کردند. این عوارض فوق العاده شدید هستند، اما تنها در یک زمان کوتاهی طول می کشد تا این عوارض بروز کند. (معمولاً حداکثر تا 30 دقیقه).

     

    عوارض DXM (دِکسترومتورفان)

    اگرچه مصرف مستقیم دِکسترومتورفان به عنوان داروی ضد سرفه بی خطر و مؤثر است، اما این دارو در زمان مصرف دوزهای بیشتر (200 تا 1500 میلی گرم)، می تواند عوارض مشابهی مانند PCP و کِتامین به وجود آورد.

    به دلیل اینکه دِکسترومتورفان اغلب در غالب شربت سرفه که دارای آنتی هیستامین می باشد، بیشترین سوء مصرف را داراست، بنابراین عوارض سوء مصرف می تواند شامل خطرات تنگی نفس، تشنج و افزایش میزان تپش قلب باشد.

     

    عوارض بلند مدت داروهای تجزیه ای

    بعضی عوارض مصرف بلند مدت گزارش شده از داروهای تجزیه ای شامل از دست دادن حافظه، مشکلات گفتاری، افسردگی، تفکرات خودکشی، اضطراب و انزوای اجتماعی. بنا بر گزارش ها، بعضی از این عوارض، پس از قطع مصرف دارو می توانند به مدت یک سال یا حتی بیشتر ادامه داشته باشند.

    همچنین زمانی که مصرف کنندگان مزمن مصرف این قبیل داروها را متوقف می کنند، می توانند نسبت به این داروها مقاومت دارویی پیدا کنند، تجربه علائم ترک برای فرد مصرف کننده شامل هوس و گرایش شدید به آن، سردرد و تعریق می باشد.

    براساس مؤسسه ملی سوء مصرف مواد، به لحاظ سیستماتیک عوارض بلند مدت اکثر مواد تجزیه ای توسط پژوهشگران این مؤسسه هنوز بررسی نشده است. بنابراین، تمام عوارض بلند مدت این گروه از داروها هنوز به طور کامل شناخته نشده است.

     

    منابع:

    National Institute on Drug Abuse. “Hallucinogens and Dissociative Drugs.” Research Report Series. Updated January 2014.

    https://www.verywellmind.com/what-are-the-effects-of-dissociative-drugs-67499

     

    [1] Phencyclidine

    [2] Dextromethorphan

    [3] The National Institute on Drug Abuse

    [4] Salvia divinorum

    بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.

  • همه چیز درباره داروی زولپیدم (آمبین)

    زولپیدم که نام تجاری آن آمبین است یک داروی خواب آور غیر بنزودیازپینی (جز گروه دارویی Z) تجویزی محسوب می شود که در درمان کوتاه مدت بی خوابی مورد استفاده قرار می گیرد[1].

    اسامی و اصطلاحات دیگر برای این دارو عبارتند از :

    قرص زامبی، تیک تاک، خواب راحت.

    این دارو را می توان به صورت قرص بلعیدنی مورد سوء مصرف قرار داد یا می توان آن را نصف کرد و استنشاق نمود[2].

    آرام بخش های تجویزی باعث سرخوشی و نشاط می گردند و همچنین ضد تشنج هستند.

    مصرف این دارو در بعضی افراد باعث اضطراب و پرخاشگری می گردد. مصرف آرام بخش های تجویزی موجب اختلالات دارویی نیز می شود که  با سایر داروها و مواد – به ویژه الکل – می تواند منجر به کاهش تنفس و تنگی نفس شما گردد و احتمال منجر به مرگ نیز وجود دارد.

    سوء مصرف زولپیدم

    ادامه مصرف این دارو منجر به وابستگی جسمی می گردد – زمانی که مصرف آن کم می شود یا ناگهان متوقف می گردد – علائم ترک مصرف آن آشکار می شود. به دلیل اثرگذاری زولپیدم بر روی کاهش فعالیت مغز، زمانی که فردی مصرف آن را متوقف می کند، در واقع می تواند یک اثر قابل بازگشت داشته باشد که احتمال تشنج و سایر پیامدهای زیان آور را به همراه خواهد داشت.

    احتمال سوء مصرف زولپیدم توسط افراد بسیار فراوان است. علی‌رغم منع مصرف آن توسط پزشکان، استفاده از این دارو برای سرگرمی و همچنین مصرف طولانی‌مدت و دوزهای بالاتر، همچنان متداول و شایع است. زمانی که فرد بدون تجویز پزشک اقدام به استفاده طولانی مدت از زولپیدم می‌کند، احتمال افزایش وابستگی و سوء مصرف افزایش پیدا می‌کند. تحمل به دارو زمانی اتفاق می‌افتد که فرد دارو را از راهی غیر از روش توصیه شده (مانند تزریق) مصرف کند یا دارو را برای غیر اهداف درمانی مورد استفاده قرار دهد. سوء مصرف در افرادی که به سایر داروها وابستگی دارند بیشتر اتفاق می‌افتد، اگرچه  احتمال بروز وابستگی و سوء مصرف در افراد بدون سابقه نیز وجود دارد.

    مصرف بیش از حد زولپیدم

    احتمال بروز مقاومت در برابر اثرات این دارو نیز وجود دارد یعنی این که نیاز به مصرف دوزهای بالاتر این دارو برای رسیدن به اثرات مشابه آن، که در ابتدای مصرف، آن را تجربه کرده است، وجود دارد. این امر ممکن است مصرف کنندگان این دارو را به مصرف دوزهای بیشتر ترغیب نماید و خطر بروز بیش مصرفی را به وجود آورد. آرام بخش های تجویزی می توانند اعتیادآور باشند، یعنی با وجود عواقب زیان بار مصرف این داروها، فرد به مصرف این داروها ادامه خواهد داد[3].

    این داروها عملکرد طبیعی مغز را کاهش می دهند که ممکن است منجر به بی تفاوتی، افزایش سداسیون (تسکین)، سوزنی شدن (تنگ شدن) مردمک چشم، دپرسیون تنفسی، کما و گاهاً مرگ نیز می گردد. مصرف در دوزهای بالاتر منجر به اختلال حافظه ، قضاوت و هماهنگی؛ تحریک پذیری؛ پارانویا ( روان پریشی)؛ و افکار خودکشی می شود. هرچند زولپیدم جزو بنزودیازپین‌ها نمی‌باشد ولی در موارد مصرف دوز بالای آن، از فلومازنیل که انتاگونیست گیرنده بنزودیازپین‌ها است، استفاده می‌گردد. این دارو سبب می‌شود که زولپیدم از روی گیرنده‌های بنزودیازپینی جدا شده و آثار سمی آن به سرعت برطرف گردد.

    از دیگر عوارض جانبی مصرف زولپیدم عبارتند از: تهوع، استفراق، سرگیجه و سر درد.

    [1] DEA. “Depressant.” Drug Enforcement Agency. Web. https://www.dea.gov/taxonomy/term/316. Accessed 26 Oct. 2018.

    [2] NIH. “Zolpidem.” U.S. National Library of Medicine. https://medlineplus.gov/druginfo/meds/a693025.html. Accessed 26 Oct. 2018.

    [3] NIH. “Zolpidem.” U.S. National Library of Medicine. https://medlineplus.gov/druginfo/meds/a693025.html. Accessed 26 Oct. 2018.

    بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.

  • کافئین و عوارض مصرف بی‌رویه آن

    کافئین یک محرک روان گردان است که ترکیب شیمیایی آن از گیاهان گرفته می شود. کافئین اغلب در نوشیدنی های مثل قهوه، چای،  و همچنین نوشیدنی های ملایم و انرژی زا وجود دارد که به صورت پودر یا به شکل قرص هم تولید می شود.

    کافئین عموماً برای بهبود هشیاری و افزایش روحیه استفاده می شود. برخی مُسکن های درد حاوی کافئین هستند زیرا این ترکیب به افزایش تأثیر دارو و همچنین جذب سریع تر داروهای مُسکن درد در بدن کمک می کند.

    کافئین به طور موقت سطح هوشیاری افراد را افزایش می دهد و به افراد کمک می کند تا همواره هشیار بمانند.

    از جمله خطرات آن این است که کافئین ادرارآور است، یعنی مصرف آن ادرار فرد را به همراه دارد.

    مصرف آن در زمان نزدیک به خواب، عادت خواب را مختل می کند و مصرف در دوزهای بالاتر می تواند منجر به اضطراب گردد.

    کافئین اعتیاد آور است. در اثر مصرف بلند مدت آن، مقاومت و وابستگی به آن افزایش می یابد این امر به کاهش ترکیب های شیمیایی که اثر مُحرک دارند می انجامد. برای غلبه موقت مقاومت بدن به ماده کافئین، می بایست به صورت افزایشی دوزهای بیشتری مصرف شود. هنگامی که مصرف کافئین متوقف می شود، می تواند منجر به “اختلال” فرد گردد مثلاً تحریک پذیری، اضطراب، از دست دادن تمرکز.

    مصرف شدید بیش از حد کافئین ممکن است باعث مسمومیت ناشی از آن گردد. این وضعیت مشابه بیش مصرفی ناشی از سایر مُحرک ها است. در موارد افراطی، روان پریشی و مرگ ممکن است اتفاق بیافتد. محققان توصیه می کنند که از کافئین خالص به شکل پودر پرهیز کنند. یک قاشق چای خوری پودر کافئین خالص معادل میزان 28 فنجان کافئین است. کافئین خالص، مُحرک بسیار قوی است که مقدار کم آن نیز منجر به بیش مصرفی ناگهانی می گردد.

    کافئین به هیچ وجه ارزش تغذیه ای ندارد و بی مزه است بنابراین نیازی نیست که در غذای شما وجود داشته باشد. حتی برخی از داروها ممکن است حاوی کافئین باشد. این ماده نسبتاً دارای بعضی علائم است. در ابتدا شما ممکن است انرژی بسیاری احساس کنید اما پس از مدتی مصرف بسیار زیاد کافئین، برخی علائم بیماری بروز می گردند. براساس تحقیقات کلینیک “مایو”، برای افراد بزرگسال مصرف 400 میلی گرم کافئین در هر  روز مناسب است. به یاد داشته باشید که اندازه استاندارد یک فنجان قهوه برابر با هشت اونس (مقیاس وزنی برابر 31/1035 گرم) است.

    به دلیل این که شما روزانه مقدار معینی کافئین مصرف می کنید، مقاومت بدن شما به آن افزایش می یابد. عوامل دیگر نیز مانند سن، توده بدنی و شرایط عمومی سلامت بدن می تواند مقاومت بدن شما به کافئین را نیز تشخیص دهد. اگر بنا دارید میزان کافئین مصرفی خود را کاهش دهید، بهترین راه کاهش تدریجی مصرف آن است.

    از دیگر علائم ترک مصرف کافئین اضطراب، تحریک پذیری و خواب آلودگی می باشد. عوارض مصرف بیش از حد کافئین منجر به گیجی، توهمات و استفراغ می شود.

    عوارض و تأثیرات کافئین بر قسمت های مختلف بدن به این شرح است:

    در سیستم عصبی مرکزی شامل سر درد، آلزایمر و جنون  و در قسمت گوارش باعث افزایش اسید معده شده و منجر به سوزش معده و ناراحتی آن می شود. در ناحیه دفع ادرار باعث افزایش اوره و ادرار و در گردش خون باعث تپش نامنظم یا سریع قلب می شود. در جذب و متابولیسم کلسیم در استخوان ها اختلال ایجاد می کند و باعث نازک شدن استخوان (پوکی استخوان) می گردد و نیز تضعیف عضلات را به همراه دارد.کافئین بر روی سیستم تولید و مثل اثر می گذارد و رشد جنین را کاهش می دهد.

    بر اساس یافته های کلینیک “مایو”، اگر به دنبال بارداری هستید مصرف کافئین شما، می بایست بین 200 تا 300 میلی گرم در هر روز محدود گردد. شواهدی وجود دارد که مصرف زیاد کافئین می تواند در تولید استروژن و متابولیسم مورد نیاز برای بارداری اختلال ایجاد کند.

     

    بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.

  • 7 مورد از اثرات ماری جوانا بر روی مغز

    مقدمه

    ماریجوانا را به عنوان یک داروی نسبتاً بدون عوارض می شناسند، اما محققان پیرامون تأثیر ماری جوانا بر روی مغز هرروز به یافته های بیشتر و جدیدتری دست می یابند.

    افزایش خطر ابتلاء به بیماری های روانی(جنون)، تغییر در سیستم پاداش مغز و اختلال در سیگنال های رشته های عصبی و به علاوه دیگر اثرات بالقوه مصرف ماری‌جوانا بر مغز، ممکن است موجب گرسنگی کاذب ناشی از مصرف مواد نیز گردد.

    دکتر اسکات کراک اوور، معاون ریاست واحد روانپزشکی بیمارستان زوکر هیل ساید در گلین اوآک شهر نیویورک می گوید: “بزرگترین خطر مربوط به مصرف ماری جوانا، افزایش خطر ابتلاء به بیماری های روانی است”. خطر مهم دیگر مصرف ماری جوانا، احتمال کاهش بهره هوشی افرادی است که در دوران نوجوانی ماریجوانا مصرف می کنند.

    کراک اوور در نشستی با سایت اینترنتی “Live Science”  گفت: “کاملاً صحیح است که گفته می شود افرادی که به خصوص در دوران جوانی ماری جوانا استعمال می کنند، به احتمال زیاد بعداً در زندگی دچار افت آی کیو خواهند شد”.

     

    1: ماری جوانا و بیماری های روانی

    مطالعات متعددی در مورد خطر فراوان ابتلاء به بیماری های روانی در اثر مصرف ماری جوانا انجام گرفته است، که در این راستا یک اصطلاح علمی برای علائم این بیماری به کار برده شده است که شامل از دست دادن ارتباط با دنیای واقعی از جمله توهم یا روان پریشی می باشد. مثلاً در یک تحلیل که در سال 2016 در مجله “اسچیزو فرنیا” بولتین به چاپ رسید، محققان به مطالعات قبلی که  بر روی 67000 نفر انجام گرفت، رجوع کردند.

    محققان در این مطالعه دریافتند که افراد تحت نظر مبتلاء به مصرف ماری جوانا نسبت به افرادی که اصلاً ماری جوانا مصرف نمی کردند، دچار یک وضعیت بیماری روانی مانند بیماری اسکیزوفرنی ( روان گسیختگی) شده اند.

    همچین یک مطالعه منتشر شده در آوریل سال 2016 در مجله  روانپزشکی بیولوژیک یک ارتباطی بین کانابیس و افزایش خطر ابتلاء به بیماری های روانی یافتند. مؤلفان در این مطالعه نوشتند “مجموعاً، از مطالعات اپیدمیولوژیک نتایجی بدست آمد که دلیل محکم کافی برای تأیید یک پیام بهداشتی عمومی بود که مصرف کانابیس می تواند افزایش خطر اختلالات روانی را به همراه آورد.”

     

    2: ماری جوانا و IQ

    تحقیقات نشان داده است نوجوانانی که ماری جوانا استعمال می کنند به احتمال بسیار زیاد در زمان پیری افت هوش را تجربه خواهند کرد. محققان تست های IQ  را دوبار بر روی بیش از 1000 نفر در نیوزلند  انجام دادند : یک بار زمانی که شرکت کنندگان 13 سال سن داشتند و دیگری در سن 38 سالگی. همچنین محققان در طول دوره مطالعه، از شرکت کنندگان در مورد مصرف مواد آن ها سوالاتی کردند. حدود 5 درصد این نوجوانان در این مطالعه دردوران نوجوانی ماری جوانا و مشتقات آن را مصرف می کردند و به این نتیجه رسیدند که آن هایی که ماری جوانا یا مشتقات آن را حدقل 4 بار در هفته استعمال می کنند و مصرف آن را ادامه می دهند، در طول زندگی خود یک افت IQ با نمره 8 در انتهای این مطالعه به دست آوردند.

    سوزان تاپرت، روانشناس اعصاب در دانشگاه کالفرنیا، سن دیگو، دریک مصاحبه با سایت اینترنتی “Live Science ” در سال 2012 اعلام کرد  “دلیل این که چرا ماری جوانا و مشتقات آن آثار منفی بر روی IQ افراد می گذارد، مشخص نیست، اما علت آن می تواند این  موضوع باشد که نوجوانان بیشتر به اثرات شیمیایی ماری جوانا و مشتقات آن بر روی مغز آسیب پذیر تر اند. ”

     

    3: اندازه مغز، ارتباطات آن

    تحقیقات نشان داده است که مصرف چندین سال ماری جوانا ممکن است به تغییراتی در سایز مغز به انجامد. در یک مطالعه منتشر شده در نوامبر  سال 2014 در مجله ای در آکادمی ملی علوم، محققان بر روی 48  فرد بزرگسال که از این مواد حداقل سه بار در روز به میانگین هشت یا نُه سال مصرف می کردند و 62 نفر که اصلاً ماری جوانا مصرف نمی کردند، انجام دادند. نتیجه این بود که افرادی که حداقل 4 بار روزانه از این مواد استعمال می کنند، دارای حجم کمتری از مواد خاکستری هستند که در ناحیه مغز به نام قشر اوربیتوفرنتال وجود دارد.

    اما محققان نیز دریافتند که مغز مصرف کنندگان شدید ماریجوانا ارتباطات و واکنش های  بیشتری را نشان می دهد که به طور کلی یک معیاری است  برای این که چگونه اطلاعات به خوبی بین قسمت های مختلف مغز جابجا می شوند.

    محققان مطمئن نیستند که چرا مصرف شدید ماری جوانا با تغییرات مغز در ارتباط است، اما تصور می کنند که این موضوع با THC (تتراهیدروکانابینول) موجود در مارجوانا در ارتباط است که عنصر اصلی محرک در آن می باشد. یعنی THC بر روی دریافت کنندگان عصبی کانابینوئید در مغز اثر می گذارد که این موضوع نیز بر روی  اشتها، حافظه و خلق و خو آن ها تأثیر می گذارد که مقدار زیادی THC در  قشر اوربیتوفرنتال وجود دارد.

     

    4: سیستم پاداش مغز (سیستم پیام رسان ویژه مغز که بدن را از برطرف شدن نیازهایش آگاه می‌کند)

    بر اساس مطالعه اخیر، مغز افرادی که مصرف ماری جوانا و مشتقات آن را دارند، در مقایسه با مغز افرادی که مواد مصرف نمی کنند، سیستم پاداش مغز آنان با یکدیگر بطور متفاوتی واکنش نشان می دهد که در این مطالعه، محققان درصدد مشاهده این موضوع بودند که آیا مشاهده تصاویر میوه در مغز 59 فرد مصرف کننده شدید ماری جوانا به دلیل مصرف آن، نسبت به افراد دارای سیستم طبیعی پاداش مغز، به طور متفاوتی واکنش نشان می دهد.

    دانشمندان در این مطالعه دریافتند که شرکت کنندگانی که به طور میانگین به مدت 12 سال عادت به مصرف ماری جوانا (به میزانی یک عدد پایپ یا یک بند انگشت) دارند، نسبت به افرادی که دارای سیستم طبیعی پاداش مغز هستند، هنگام مشاهده تصاویر اشیاء، سیستم پاداش مغز آن ها فعالیت بیشتری را نشان  می دهد.

    دکتر فرانسیسکا فیلبی، استادیار علوم رفتاری و مغز در دانشگاه تگزاس در دالاس در یک بیانیه ای گفت: ” این مطالعه نشان می دهد که مصرف ماری جوانا گردش طبیعی سیستم پاداش مغز را مختل می کند این موضوع برای افرادی که مصرف سنگین دارند، بسیار حائز اهمیت است. ”

     

    5: عصب های ارتعاشی

    تحقیقات نشان داد که THC –ترکیب اصلی مُحرک در ماری جوانا- میزان ارتعاش عصبی یا فعالیت ناگهانی عصب ها در مغز را افزایش می دهد.

    در یک مطالعه منتشر شده در مجله روانپزشکی بیولوژیک در سال 2015، محققان میزان فعالیت ناگهانی عصب ها در 24 فرد تحت دو شرایط را سنجیدند: یکی پس از این که به آن ها THC خالص داده شد و دیگری پس از اینکه به آن ها دارو نما (قرص های دروغین و تلقینی که به بیمار داده می شود تا بهبود یابد) داده شد.

    محققان دریافتند که افرادی که THC دریافت کرده اند، در مقایسه با زمان پس از مصرف دارونماها، میزان بیشتری از عصب های ارتعاشی نشان داده شد.

    دکتر دپاک، کریل دسوزا، استاد روانپزشکی دانشکده پزشکی ییل، در اظهاراتی بیان کرد: ” در دوزهای تقریبا معادل نصف یا یک بند انگشت ماری جوانا، THC اثرات روان پریشی و افزایش ارتعاش عصبی در انسان را به وجود می آورد. نتایج نشان می دهد که علائم مشابه روان پریشی که افراد پس از استعمال ماری جوانا ممکن است تجربه کنند، مربوط به این عصب های ارتعاشی می باشد.

     

    6: مغز و گرسنگی کاذب

    بر اساس یک مطالعه بر روی موش ها در سال 2015 ،  ماری جوانا بر روی عصب های معینی در مغز ممکن است اثر بگذارد که بطور طبیعی عهده دار افزایش اشتها هستند و این اثرات نشان می دهد که چرا افراد اغلب پس از استعمال ماری جوانا و مشتقات آن بسیار گرسنه می شوند. در این مطالعه، محققان اشتهای موشهای تحت نظر را از طریق تحریک همان مسیر سلولی مثلاً سلولی که تأثیر ماری جوانا بر روی مغز را ایفا می کند، را ارزیابی کردند و سپس مشاهده کردند که در طول دوره آزمایش چه اتفاقی در مغز موش ها رخ داده است.

    نویسنده پژوهشی دکتر تاماس هورات، استاد عصب شناسی در دانشگاه ییل، در مصاحبه “لایو ساینس”  در سال 2015 بیان کرد: “دانشمندان با تحریک عصب های افزایش دهنده اشتها، انتظار داشتند این عصب ها فعال نشوند اما بر خلاف انتظارات آن ها، این تحریک به نتیجه مطلوبی رسید که آن عصب ها فعال شدند زیرا این عصب ها در جهت انتشار و گسترش مواد شیمیایی که باعث افزایش گرسنگی می گردند، تغییر کردند.”

    محققان خاطر نشان کردند که مشخص نیست که آیا این فرآیند در انسان هم یکسان باشد. اما این موضوع نشان داد که مصرف ماری جوانا، فرد مصرف کننده را گرسنه می کند.

    این نتیجه به دست آمده، محققان را به درمان کاهش اشتها و وزن سوق می دهد که بعضی بیماران سرطانی تحت درمان تجربه می کنند.

     

    7: ماری جوانا و مغز نوجوانان

    بر اساس دو مطالعه منتشر شده در اوت 2015 در مجله روانپزشکی JAMA ، ماری جوانا بر روی مغز نوجوانان نسبت به مغز بزرگسالان ممکن است تأثیر متفاوتی بگذارد. اما این تأثیرات برای هر فرد مصرف کننده ممکن است یکسان نباشد لذا این تأثیرات به عوامل فردی بستگی دارد ازجمله ژنتیک. در یکی از این مطالعات، محققان در مقایسه با یافته های قبلی که حاکی از تاثیر ماری جوانا بر روی مغز دارد، به این نتیجه رسیدند که ماری جوانا منجر به کوچک شدن سایز مغز نوجوانان نمی گردد.

    اما، مطالعه دیگر نشان داد که در پسران نوجوان که به طور ژنتیک حساس به اسکیزوفرنی (جنون جوانی) هستند، مصرف آن در طول زمان ممکن است پیشرفت مغز آن ها را به طور بالقوه ای کاهش دهد. در مطالعه ای که به مدت 4 سال به طول انجامید  محققان با بررسی روی مغز پسران نوجوان  در سن 15 سالگی و سپس حدود 19 سالگی دریافتند که نوجوانان مصرف کننده ماری جوانا و دارای ژن افزایش خطر ابتلاء به اسکیزوفرنی (جنون جوانی)، نازک شدن قشر مغز (قسمت بیرونی مغز) آن ها را به همراه دارد.

     

    سخن آخر

    ماری جوانا دارای عوارض بالقوه کوتاه مدت و بلند مدت بر روی بدن از جمله مغز است. اگرچه یافته های محققان پیرامون عوارض مصرف آن در برخی موارد متناقض است، اما وجود THC موجود در گیاه ماری جوانا بر سلامت مغز قطعاً اثر نامطلوب می  گذارد. با وجود اینکه مصرف این گیاه در برخی کشورهای دنیا به صورت تفننی و قانونی است، اما لزوم آگاهی بخشی و محدودیت مصرف آن در قوانین این کشورها دیده شده است. اگر به دنبال ترک مصرف ماری جوانا هستید، از هم اکنون آغاز کنید و با مراجعه به پزشکان متخصص حوزه سلامت روان و مراقبت های پزشکی، از آن ها راهنمایی و مشورت بخواهید.

     

    بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.