Cudras

Tag: ‌قانون مبارزه با مواد مخدر

  • مجازات جرائم مخدری در آیینه قانون

    قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب ۱۳۷۶ و اصلاحات ۱۳۹۶ معرف انواع جرایم مربوط به مواد مخدر می‌باشد. در این قانون مواردی از قبیل: حمل، نگهداری، تولید و توزیع و عرضه، استعمال و مصرف، واردات و صادرات هرگونه مواد مخدر مورد جرم انگاری قرار گرفته است. لذا برای هریک از این موارد مجازات تعیین نموده است. به طور کلی می‌توان گفت:« جزای نقدی، شلاق، حبس، مصادره اموال و اعدام، مجازاتهای مندرج در قانون مرقوم بعنوان مجازات مواد مخدر می‌باشند.»

    اگرکسی در حین فروش یک گرم شیشه یا هروئین دستگیر شود، به مجازات جزای نقدی و شلاق محکوم خواهد شد. ولیکن اگر کسی در حین خرید و فروش بیش از سی گرم شیشه دستگیر شود، وفق بند ۶ ماده ۸ قانون مرقوم، مجازات اعدام برای ایشان درنظر گرفته میشود. وفق ماده ۴۵ قانون فوق الذکر، درصورت وجود شرایط مندرج در آن، مرتکبان جرائمی که در این قانون دارای مجازات اعدام هستند، به حبس درجه یک یعنی تا سی سال زندان و جزای نقدی محکوم خواهند شد.

    مصادره اموال قاچاقچیان و مجرمان یکی دیگر از بخش‌های این قانون است. اگر در نتیجه خرید و فروش هر یک از انواع مواد مخدر مالی از بزهکار کشف شود به نفع دولت مصادره می‌گردد. بعنوان مثال حمل و نگهداری یا خرید و فروش ۲۰ کیلوگرم تریاک در مرتبه دوم موجب مصادره اموال ناشی از همان جرم می‌شود. نکته حائز اهمیت آن است که باید در محکمه ثابت شود که مال و اموال مکشوفه در نتیجه خرید و فروش مواد مخدر بوده است. زیرا هر گونه اموالی که از محل جرایم مربوط به مواد مخدر تحصیل شده باشد، باید به نفع دولت ضبط گردد.

    هرگاه کسی به قاچاق مواد مخدر یا روان گردان های صنعتی مبادرت ورزد و موضوع قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر بطور مسلحانه اقدام نماید، به مجازات اعدام محکوم می‌شود. این حکم درصورت لزوم، در محل زندگی مرتکب و در ملا عام اجرا خواهد شد. دلیل اجرای حکم در ملا عام، خصوصا در مورد جرایم مربوط به مواد مخدر به جهت ارعاب عمومی می‌باشد. یعنی افراد جامعه سرنوشت و عقوبت ارتکاب این دسته از جرایم را دریابند. ارعاب عمومی به معنای آن است که سایر افراد جامعه درس عبرت گرفته و با ترسیدن آنها از کیفر و مجازات مواد مخدر در حقوق ایران، موجب جلوگیری از ارتکاب جرم توسط ایشان باشد.

    براساس ماده ۱۲ از قانون هر کس مواد مخدر یا روانگردان های صنعتی غیرداروئی را به داخل زندان یا بازداشتگاه یا اردوگاه بازپروری و نگهداری معتادان وارد نماید، حسب مورد که چه نوع موادی را به چه میزان وارد کرده باشد، به اشد مجازاتهای مذکور در مواد ۴ تا ۹ محکوم می‌شود. حال اگر مرتکب، یعنی وارد کننده مواد مخدر از ماموران دولت باشد، به انفصال دایم از مشاغل دولتی محکوم می‌شود. مجازات مندرج برای ماموران دولتی، علاوه بر مجازات اصلی از بابت آن مواد می‌باشد؛ یعنی مامور دولت هم از شغلش برکنار شده و هم به اشد مجازات مواد مخدر محکوم می‌شود.

  • نقد و بررسی رویه قصایی عام در جرایم مواد مخدر

    رویه قضایی آیینه اجرای قانون است و به دو نوع خاص و عام تقسیم می شود. درجه الزام آوری رویه قضایی خاص بیشتر از رویه قضایی عام است. در قلمرو جرایم مواد مخدر، نظریات مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضائیه و آراء مختلفی از سوی محاکم صادر شده است. در این آراء و نظریات رویکرد کلی در جهت حبس زدایی و کاربرد مقررات ارفاقی و است که در قالب روش تفسیر مضیق و به نفع متهم و نیز اعمال قاعده درء نمایان شده است.

    منظور از رویه قضائی در معنی عام، مجموع آراء دادگاه‌ها در مورد مسئله حقوقی معین و تکرار آن بصورتی می‌باشد که بتوان گفت در صورت مواجه شدن با مورد مشابه همان روش اتخاذ خواهد شد. به عبارتی رویه قضائی را می‌توان عرف دادگاه‌ها نامید. با آنکه دادرس ملزم به تبعیت از نظری که در مورد خاص قبلاً اتخاذ کرده نمی‌باشد معهذا بدیهی است به علل روانی و اجتماعی از نظر مزبور در دادرسی‌های مشابه و بعدی پیروی می‌نماید. دخالت رویه قضائی در ایجاد قاعده حقوقی غالباً در موارد نقض یا سکوت یا اجمال و یا بالاخره تناقض در قانون است.

     

    نظریات مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضائیه

    1. نظریه شماره ۲۳۶۲/۹۳/۷

    سؤال: بر اساس ماده ۱۳ قانون مبارزه با مواد مخدر محل اختصاص یافته برای تولید مواد مخدر یا روان‌گردان‌ها به نفع دولت ضبط می‌‌شود. نظر به اینکه قانونگذار در مواد هشت و چهل قانون مزبور هر دو واژه تولید و ساخت را به کار برده اما در ماده فوق و مواد ۲۰ و ۴۱ صرفاً از واژه تولید استفاده کرده است، آیا از عدم استعمال واژه ساخت منظور خاصی داشته‌اند یا مقصود از واژه تولید، معنای اعم آن یعنی به وجود آوردن مواد بوده و عدم ذکر واژه ساخت فاقد وصف خاص بوده است؟ در هر حال منظور از واژه ساخت در ماده ۱۳ چیست؟

    نظریه مشورتی شماره ۲۳۶۲/۹۳/۷ ـ ۱۳۹۳/۹/۲۶ اداره کل حقوقی قوه قضائیه: « معنای واژه «تولید» در ماده ۱۳ قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب ۱۳۶۷ واصلاحات و الحاقات بعدی، اعم از «ساخت» می‌‌باشد و شامل کلیه اقدامات و فعالیت‌هایی است که منجر به حصول مواد مخدر و روان گردان در اثر پدیده‌های طبیعی و یا مصنوعی می‌‌گردد و لذا ساخت مواد یاد شده را نیز که ناظر بر انجام فرایند غیرطبیعی (مصنوعی) به‌منظور ایجاد مواد مزبور می‌‌باشد، نیز در بر می‌‌گیرد».

    این برداشت و رهنمون اداره کل حقوقی قوه قضائیه که در پاسخ به سوال قضات دادگاه‌ها صادر شده، رهنمون درستی است چرا که ساخت، یکی از مراحل تولید است و واژه تولید از جهت مفهومی اعم از ساخت است؛ بنابراین حکم به ضبط محل اختصاص یافته برای ساخت مواد مخدر یا سایر فرایندهای تولید، به نفع دولت، نظر منطقی و منطبق با اراده مقنن است.

    1. نظریه شماره ۱۷۸۷/۹۲/۷

    سؤال: با توجه به اینکه برابر تبصره ۲ ماده ۳۱ قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر حداکثر طول مدت حبس بدل از جزای نقدی، ده سال می‌باشد، آیا به طور کلی تعدیل حبس بدل از جزای نقدی و نیز حداکثر آن که اکنون برابر قانون جدید سه سال است، شامل محکومان مواد مخدر هم می‌شود؟

    نظریه مشورتی شماره ۱۷۸۷/۹۲/۷ – ۱۳/۹/۱۳۹۲ اداره کل حقوقی قوه قضائیه: « ماده ۳۱ قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر در خصوص طول مدت حبس بدل از جزای نقدی محکومین موضوع این قانون حکم خاص و مصوبه مجمع تشخیص مصلحت نظام است و مطابق نظریه شورای محترم نگهبان با قوانین عادی نسخ نمی‌شود. اما چون راجع به تعدیل مبلغ جزای نقدی مابازاء حبس، در قانون یاد شده حکم خاصی مقرر نشده است محکومان مواد مخدر نیز از این جهت مشمول تعدیل مقرر در قانون نحوه اجرای محکومیت‌های مالی و نیز ماده ۲۸ قانون مجازات اسلامی سال ۱۳۹۲ می‌باشند».

    در خصوص حداکثر مدت حبس بدل از جزای نقدی، استدلال اداره کل حقوقی در این نظریه با نتیجه‌ای که گرفته شده در تضاد است؛ از یک سو گفته شده قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب مجمع تشخیص است و هیچ مرجعی نمی تواند مقررات آن را نقض کند، و از سوی دیگر گفته شده مقررات قانون نحوه اجرای محکومیت‌های مالی و ماده ۲۸ قانون مجازات اسلامی در این خصوص هم قابل اجراء است! به نظر می‌رسد به جهت ارفاقی بودن اعمال دو مقرره اخیر، اداره حقوقی مایل به تعدیل مدت حبس بدل از جزای نقدی بوده و در نهایت هم همین نظر را اعلام کرده است و در نتیجه می‌توان نظر اداره حقوقی را در چارچوب سیاست کیفری ارفاقی تحلیل کرد.

     

    1. نظریه شماره ۲۳۹۴/۹۲/۷

    سوال: با عنایت به ماده۱۳۴ قانون مجازات اسلامی مصوب ۹۲ در اجرای مجازات اشد درصورت تعدد جرم نظربه اینکه قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر که قانون خاص می­باشد به استناد مواد۴و۵ و۸ این قانون باید تناسب مجازات با میزان مواد مکشوف رعایت گردد در صورت اجرای ماده۱۳۴ ق.م.ا. این تناسب رعایت نمی­گردد ومنجربه صدورحکم نامتناسب گاهی صدورحکم حبس چندین سال بیش از میزان مقرر در قانون می­گردد و لطمات زیادی به شخص محکوم­علیه وخانواده وجامعه وارد می­آورد، با این تفاسیر نظربه اینکه احکام نامتناسب از شعب دادگاه انقلاب همدان به دنبال اجرای ماده ۱۳۴ صادر می­گردد این مرجع را ارشاد نمایید آیا در این خصوص در اجرای ۳۲ قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر و۱۲۶ همان قانون باید به احکام صادره اعتراض نموده و یا حکم مطابق قانون جدید بوده و باید به مرحله اجراء درآید.

    نظریه مشورتی شماره ۲۳۹۴/۹۲/۷ مورخ ۱۳/۱۲/۹۲ اداره کل حقوقی قوه قضائیه: « مقررات ماده ۳۲ قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر ارتباطی به قاضی اجرای احکام ندارد ولی مقررات این ماده به رئیس دیوانعالی کشور و دادستان کل کشور اجازه داده است که چنانچه به نظر آنان مجازات تعیین شده برخلاف موازین شرعی وقانونی باشد حق تجدیدنظر و نقض دادنامه صادره را دارند. دراین مورد ماده ۲۶ ( اصلاحی ۱۷/۲/۹۱) آیین نامه اجرائی این قانون به دادستان مجری اجازه داده است، چنانچه حکم صادره را خلاف شرع یا قانون یا فاقد دلایل کافی تشخیص دهد یا اعتراض محکومٌ علیه یا وکیل مدافع وی، همچنین اعتراض شخص ثالث نسبت به مصادره یا ضبط مال را وارد بداند مؤظف است درهرمورد اعتراض خود را مستدلاً به قاضی صادرکننده رأی اعلام و تذکر دهد . ثانیاً اجرای مقررات مربوط به تعدد جرم موضوع ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی ۱۳۹۲ در راستای تناسب جرم و مجازات است، زیرا کسانی که مرتکب جرائم متعدد می شوند قطعاً مجازات آنها باید شدیدتر از اشخاصی باشد که مرتکب جرم واحد می‌شوند. اما اگر عدم تناسب در مجازات به دلیل عدم رعایت صحیح قانون باشد، در اجرای مراتب مذکوردر قسمت اولاً ، اعتراض به احکام فاقد منع قانونی است».

    این نظریه که در پاسخ قاضی اجرای احکام دادگاه انقلاب صادر شده، گرچه منطبق با اصول و موازین حقوقی و نیز هماهنگ با رأی وحدت رویه شماره ۷۳۸ دیوان عالی کشور است، لکن با استدلالی که در نظریه پیشین آمده بود و به نظر تفسیری شورای نگهبان مبنی بر عدم امکان نسخ مقررات مجمع تشخیص مصلحت نظام به توسط مراجع قانونگذاری دیگر استناد شده بود سازگاری ندارد. و این مطلب ناشی از سردرگمی و نداشتن یک سیاست کیفری معین در قلمرو جرایم مواد مخدر است.

     

    نقد و بررسی

    در تحلیل دیدگاه ها و نظریات مشورتی اداره حقوقی قوه قضائیه باید این نکته را در نظر داشت که اعضای این اداره عمدتاً حقوقدانان دارای سوایق قضایی – دانشگاهی هستند که اهتمام ویژه ای به رعایت حقوق متهم و دادرسی عادلانه دارند و با در پیش گرفتن روش تفسیر مضیق قوانین کیفری و تفسیر به نفع متهم، عملاً در جهت تعدیل رویکرد سخت‌گیرانه برخی دادگاه‌ها عمل می‌کنند و بسیاری از نظرات مشورتی این اداره در جهت اعمال سیاست کیفری ارفاقی است. با وجود این، از حیث جایگاه نظریات مشورتی در سلسله منابع حقوقی، این نظرات تنها جنبه مشورتی دارند و برای قضات دادگاه ها الزام آور نیستند و تنها اثری که پیروی از دیدگاه های مشورتی اداره حقوقی برای قضات دارد، رفع مسئولیت و رهایی از پیگیری به جهت صدور رأی نادرست در دادگاه انتظامی قضات است.

  • رویه قضایی خاص در جرایم مواد مخدر

    رویه قضایی آیینه اجرای قانون است و به دو نوع خاص و عام تقسیم می‌شود. درجه الزام آوری رویه قضایی خاص بیشتر از رویه قضایی عام است. در قلمرو جرایم مواد مخدر، اخیراً چند رأی وحدت رویه صادر شده است. در این آراء رویکرد دوگانه و متعارضی در خصوص نوع سیاست کیفری اتخاذی به چشم می‌خورد که نشان از سردرگمی و نداشتن یک سیاست کیفری معین دارد.

    رویه قضایی به شکل کلی تصمیم مکرر قضایی گفته می‌شود. رویه قضایی به لحاظ معنوی یا الزام قانونی مبنای حکم مرجع قضایی است.[۱] در سلسله مراتب منابع حقوق، پس از قانون و عرف، رویه قضائی سومین منبع است. بدیهی است هر قانونگذاری در پیش‌بینی تمامی روابط افراد جامعه ناتوان است؛ بنابراین نمی‌توان در قوانین جامعه کلیه راه‌حل‌های قانونی را ملاحظه نمود. دادرسان از طریق انطباق قواعد موجود با واقعیت‌های خارجی این نقیصه را مرتفع می‌نماید.

    در ادبیات حقوق ایران عبارت «رویه‌ی قضایی» به دو معنا به کار می‌رود؛ یکی در معنای خاص که منظور آرای وحدت رویه‌ی دیوان عالی کشور است و دیگری در معنای عام که منظور تصمیمات قضایی مکرر است.[۲]

    آراء نوعی و کلی که هیأت عمومی دیوان عالی کشور در مقام رفع تعارض از آراء محاکم صادر می‌کند و برای سایر محاکم در موضوعات مشابه الزام آور است، رویه قضایی به معنای خاص نامیده می‌شود.[۳] رویه قضایی خاص برای رفع اجمال، ابهام، سکوت یا تعارض قوانین که موجب اختلاف در برداشت‌ها و آراء صادره از دادگاه‌ها شده ایجاد می‌شود. در زمینه جرایم مواد مخدر رویه قضایی خاص شامل چندین رأی وحدت رویه است که در ادامه به برخی از آنها اشاره و مورد نقد و بررسی قرار ‌می‌گیرد.

    رأی وحدت‌ رویه شماره ۷۶۵

    رأی وحدت‌ رویه شماره ۷۶۵ ـ ۳۰/۰۸/۱۳۹۶ هیأت‌ عمومی دیوان ‌عالی ‌کشور ناظر به قانون الحاق یک ماده به قانون مبارزه با مواد مخدر مصوّب ۱۲/۰۷/۱۳۹۶ است که به موجب آن ماده ۴۵ قانون مبارزه با مواد مخدر اصلاح و الحاق شد. این ماده مقرر داشته است: « مرتکبان جرائمی که در این قانون دارای مجازات اعدام یا حبس ابد هستند در صورت احراز یکی از شرایط ذیل در حکم مفسد‌فی‌الارض می‌باشند و به مجازات اعدام و ضبط اموال ناشی از مواد مخدر یا روانگردان محکوم و در غیر این‌صورت حسب مورد «مشمولین به اعدام» به حبس درجه یک تا سی سال و جزای نقدی درجه یک تا دو برابر حداقل آن و «مشمولین به حبس ابد» به حبس و جزای نقدی درجه دو و در هر دو مورد به ضبط اموال ناشی از جرائم مواد مخدر و روان‌گردان محکوم می‌شوند: ….».

    موضوع پرونده مطروحه در هیأت عمومی دیوان عبارت است از استنباط‌های مختلف از ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی مصوّب ۱۳۹۲ که با تصویب قانون الحاق یک ماده به قانون مبارزه با مواد مخدر مصوّب ۱۲ /۱۳۹۶/۷ که این قانون مساعد به حال متهمان می‌باشد و باید در حق محکومانی که به مجازات اعدام یا حبس ابد محکوم شده‌اند و پرونده آنها در مرحله فرجام‌خواهی در دیوان عالی کشور مطرح رسیدگی است، اعمال گردد با این توضیح که:

     الف. شعبه چهل و نهم دیوان عالی کشور در فرض مرقوم، دادنامه شعبه اول دادگاه انقلاب اسلامی زنجان را که بر محکومیت مرتکب به حبس ابد صادر شده است به استناد بند ب ماده ۴۶۹ قانون آیین دادرسی کیفری نقض و به شعبه صادرکننده رأی ارجاع نموده است.

     ب. شعبه پنجاهم دیوان عالی کشور در پرونده مشابه در همان فرض، به استناد بند ۴ از شق ب ماده ۴۶۹ قانون آیین دادرسی کیفری، دادنامه فرجام‌خواسته را نقض و جهت رسیدگی مجدد به دادگاه هم‌عرض ارجاع کرده است تا شعبه مرجوع‌الیه مطابق قانون جدید تعیین مجازات نماید.

    موضوع در هیات عمومی دیوان عالی مطرح و چنین مقرر شد که: مستفاد از مقررات ماده ۱۰ قانون مجازات اسلامی مصوّب سال هزار و سیصد و نود و دو، چنانچه پس از وقوع جرم، قانونی مبنی بر تخفیف یا عدم اجرای مجازات یا اقدامات تأمینی و تربیتی یا از جهاتی مساعدتر به حال مرتکب، وضع شود، نسبت به جرائم سابق بر وضع آن قانون تا صدور حکم قطعی مؤثر خواهد شد و چون مقررات ماده واحده قانون الحاق یک ماده به قانون مبارزه با مواد مخدر، مصوّب ۱۳۹۶/۷/۱۲ از حیث شرایط محکومیت مرتکبین جرائم مواد مخدر به مجازات اعدام، نسبت به مقررات سابق، این قانون به حال مرتکب مساعدتر است، لذا در مقام رسیدگی به فرجام‌خواهی کسانی که مطابق مقررات قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر مصوّب ۱۳۷۶ به مجازات اعدام محکوم شده‌اند، دادنامه معترضٌ‌عنه به استناد شق ۴ بند «ب» ماده ۴۶۹ قانون آیین دادرسی کیفری نقض و پرونده جهت رسیدگی و صدور حکم با لحاظ شرایط قانونی اخیرالتصویب، به شعبه هم‌عرض دادگاه صادرکننده رأی منقوض ارجاع خواهد شد. بر این اساس رأی شعبه پنجاهم دیوان عالی کشور در حدی که با این نظر انطباق دارد صحیح و قانونی تشخیص می‌گردد…».

    رأی وحدت رویه شماره ۷۳۸

    یکی از مواد اختلاف برانگیز در خصوص جرایم مواد مخدر، تسری یا عدم تسری مقررات قانون مجازات اسلامی نسبت به جرایم مواد مخدر است. تشدید مجازات در فرض تعدد و تکرار از جمله این موارد است. برابر ماده ۱۳۴قانون مجازات اسلامی، در جرائم موجب تعزیر هرگاه جرائم ارتکابی بیش از سه جرم نباشد دادگاه برای هر یک از آن جرائم حداکثر مجازات مقرر را حکم می کند و هرگاه جرائم ارتکابی بیش از سه جرم باشد، مجازات هر یک را بیش از حداکثر مجازات مقرر قانونی مشروط به اینکه از حداکثر به اضافه نصف آن تجاوز نکند، تعیین می نماید. در خصوص اعمال این مقررات بین شعب دیوان عالی کشور اختلاف نظر بود و در نتیجه هیات عمومی دیوان تشکیل جلسه داده و طی رأی وحدت رویه شماره ۷۳۸ـ۳۰/۱۰/۱۳۹۳ هیأت عمومی دیوان عالی کشور چنین مقرر کرد: « نظر به اینکه قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب ۱۳۷۶ و اصلاحیه آن مصوب ۱۳۸۹ حکم خاصی در مورد تعدد جرم وضع نکرده، بنابراین ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی مصوب ۱۳۹۲ با توجه به آمره بودن آن، در جرایم مواد مخدر نیز حاکم بوده و در تعیین مجازات برای مرتکبین اینگونه جرایم، در صورت تعدد بزه های ارتکابی لازم الرعایه است…».

    چنانچه رویکرد دوگانه دیوان عالی کشور در چارچوب یک سیاست کیفری مشخص باشد – مثلاً اگر اعمال و عدم اعمال مقررات قانون آیین دادرسی در خصوص جرایم مواد مخدر در راستای سیاست کیفری ارفاقی یا سختگیرانه باشد-، در این صورت ممکن است آراء متفاوت در یک افق بالاتر همسو با هم دانسته شود، لکن شوربختانه تحلیل رویکرد دوگانه در چارچوب یک سیاست کیفری دشوار است چرا که به عنوان نمونه اعمال مقررات ماده ۱۳۴ قانون مجازات اسلامی، در واقع در راستای سیاست کیفری سختگیرانه است، در حالیکه اعمال مقررات ماده ۴۴۲ قانون آیین دادرسی کیفری در راستای سیاست کیفری ارفاقی است و چنین رویکرد دوگانه ای در خصوص جرایم مشابه از سوی عالی ترین مرجع قضایی کشور توجیه ناپذیر است.

    پی‌نوشت‌ها

    [۱] .  سید جلال الدین مدنی، رویه قضایی، تهران، انتشارات پایدار، ص. ۵

    [۲] .  محمدجعفر جعفری لنگرودی، مقدمه عمومی علم حقوق، تهران، گنج دانش، ۱۳۷۶، ص ۵۰

    [۳] . برای مطالعه بیشتر در این زمینه ر.ک: علی اسلامی پناه، رویه قضایی به منزله ی منبع حقوق، تحقیقات حقوقی، دوره ۲۱، شماره ۸۴، زمستان ۱۳۹۷، صفحه ۲۴۳-۲۶۵

  • دادستان مرکز لرستان: یک ماده از قانون مبارزه با مواد مخدر باید اصلاح شود

    ایسنا/لرستان دادستان مرکز لرستان گفت: یک ماده از قانون مبارزه با مواد مخدر باید اصلاح شود.

    قاضی سعید رازانی در شورای مبارزه با مواد مخدر لرستان اظهار کرد: در کمیته حقوقی باید در تمام فرآیندها از ابتدا تا انتهای مبارزه با مواد مخدر حضور داشته باشیم.

    وی ادامه داد: از صدور حکم دستگیری، جمع آوری معتادین متجاهر، نگهداری و ترخیص معتادین، پیگیری در مناطق آلوده و … باید حضور داشته باشیم.

    دادستان مرکز لرستان با بیان اینکه یک ماده از قانون مبارزه با مواد مخدر باید اصلاح شود، بیان کرد: با اصلاح این ماده قانون بسیاری از مشکلات حل می‌شود.

    وی در خصوص خودروهای توقیف شده از سوداگران مواد مخدر افزود: این خودروها پس از توقیف در پارکینگ شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر استان قرار می‌گیرند تا تعیین تکلیف شوند و هم‌اکنون هیچ خودروی توقیف شده بلاتکلیف در استان نداریم.

    رازانی گفت: همچنین به منظور آشنایی هر چه بیشتر آحاد جامعه با قوانین، در برنامه‌های رادیویی مجازات‌های قانونی را مطرح کنیم.

    منبع

  • قانون مبارزه با موادمخدر تا پایان سال جاری اصلاح می‌شود

    دبیرکل ستاد مبارزه با مواد مخدر از اصلاح قانون مربوط به مبارزه با موادمخدر تا پایان امسال خبر داد و گفت: با اصلاح این قانون می‌توان به اهداف موردنظر شورا که پیشگیری و مبارزه است، دست یافت.

    سردار اسکندر مومنی عصر یکشنبه در نشست شورای هماهنگی مبارزه با مواد مخدر استان کرمانشاه در سرسرای تدبیر استانداری به جلسه هفته گذشته ستاد مرکزی مبارزه با موادمخدر به ریاست رئیس جمهوری اشاره کرد و افزود: این نشست سه مصوبه داشت که یکی از آنها اصلاح قانون بود.

    او گفت: با حضور مسئولان قضایی، انتظامی و با نظر استانداری‌ها و نظرخواهی از آنها، قانون مبارزه با موادمخدر را بررسی کردیم و اصلاح آن مورد موافقت قرار گرفت.

    مومنی، قانون فعلی را چرخه باطل و معیوبی دانست که منجر به پیشگیری و کاهش معتادان ندانست و تصریح کرد: براساس قانون فعلی یک معتاد را یک تا سه ماه و در صورت ضرورت و داشتن شرایط تا ۶ ماه می توانیم در مراکز بازپروری نگهداری کنیم که ممکن است این موضوع برای یک نفر که تازه مصرف موادمخدر را شروع کرده جواب بدهد اما در مورد معتادان متجاهری که به آخر خط رسیده اند سه ماه کفایت نمی کند و از این رو نیاز به اصلاح قانون داریم.

    وی همچنین به مبارزه با خرده فروشان نیز اشاره کرد و گفت: از سوی دیگر اگر ما معتادان متجاهر را جمع آوری نکنیم خرده فروش برای فروش مواد خود دنبال گروه های دیگری و این به سراغ جوانان و نوجوانان خواهد رفت که بازار خودش را داشته باشد و از این رو خرده فروشان را هم باید جمع آوری کنیم و در این بخش هم نیاز به اصلاح قانون داریم.

    وی با بیان اینکه پیشنهاداتی در این ارتباط شده و روسای هر سه قوه و رئیس مجمع تشخیص مصلحت نظام هم اهتمام جدی به این موضوع دارند و امیدواریم امسال شاهد اصلاح قانون باشیم.

    مومنی، موضوع معتادین متجاهر را مورد تاکید ستاد مرکزی دانست و با بیان اینکه این موضوع در اولویت کوتاه مدت ستاد است، گفت: با اصلاح قانون معتادان متجاهر را ساماندهی می کنیم.

    وی با تاکید بر اینکه معتادان موجود را با اصلاح قانون تا پایان امسال و سال آینده ساماندهی می کنیم، اظهار داشت: براساس مصوبه ستاد مرکزی ۸۰ تا ۹۰ درصد معتادان متجاهر پایان امسال در کشور ساماندهی می شوند.

    دبیرکل ستاد مبارزه با موادمخدر در ادامه مصوبه اصلی ستاد مرکزی مبارزه با موادمخدر را اجرای طرح «یاریگران زندگی» اعلام کرد و گفت: در این طرح تمرکز اصلی بر اقدام های پیشگیرانه است.

    سردار مومنی با بیان اینکه راه احل اصلی در مبارزه با مواد مخدر در قالب طرح یاری گران زندگی باید اجرا شود، گفت: گفتمان پیشگیری از اعتیاد باید به یک گفتمان مسلط در جامعه تبدیل شود و همه جامعه و نهادهای فرهنگساز و گروه های مرجع و تصمیم سازان این موضوع را اولویت قرار بدهند.

    او اعتیاد را منشاء بسیاری از آسیب های اجتماعی از جمله طلاق ها، قتل ها و سایر جرایم دانست و اضافه کرد: منطق و تدبیر به ما حکم می کند که بازدارندگی و صیانت درونی باید ایجاد کنیم.

    وی با اشاره به اینکه در حوزه مبارزه با مواد مخدر کشورهای مختلفی راه های گوناگونی را رفته اند و به نتیجه نرسیده اند، گفت: برخی از کشورها مثل آمریکا، مکزیک و هلند مصرف مواد مخدر را آزاد کردند که نتیجه آن چند برابر شدن تعداد معتادان در آن کشورها بود.

    وی با تاکید بر اینکه غیر از بازدارندگی و صیانت درونی گریز دیگری نداریم، گفت: حوزه پیشگیری با اولویت خانواده بزرگ آموزش و پرورش، دانشگاهها و نهادهای فرهنگساز باید تقویت شود.

    وی توضیح داد که تفاهم نامه های مجزایی با وزارتخانه ها در راستای این طرح منعقد می شود و ما هم در ستاد مرکزی از هر ایده نویی را در زمینه پیشگیری حمایت می کنیم.

    او با بیان اینکه در کرمانشاه نیز در بسیاری از حوزه ها از جمله امحاء موادمخدر خوب عمل شده است، گفت: انتظار داریم در جلب کمک های مردمی و مشارکت سازمان های مردم نهاد نیز بیشتر در استان فعالیت شود.

    وی افزود: خیلی از مردم حاضر هستند در زمینه مبارزه با موادمخدر کمک کنند اما ساختار و بسترش فراهم نیست.

    استان کرمانشاه ۲ میلیون نفر جمعیت دارد که براساس آمارها حدود ۶۰ هزار معتاد به مواد مخدر در استان شناسایی شده است.

    منبع

  • نگاهی به روند قانونگذاری مواد مخدر در ایران

    مبارزه با قاچاق مواد مخدر در ایران ابتدا در قالب کمیته های انقلاب اسلامی آغاز شد و سپس با تشکیل ستاد مبارزه با مواد مخدر در ۱۳۶۷ و تصویب قانون مبارزه با مواد مخدر[۱]، مصوبه ی مجمع تشخیص مصلحت نظام در ۱۹/۵/۱۳۶۸ به تدریج شکل نظام مند به خود گرفت.  از سال ۱۳۷۶ تا ۱۳۸۹ ضمن تعدیل نسبی مجازات ها  و توجه بیشتر به مقوله پیشگیری و بازپروری معتادان، قاچاق مواد مخدر به عنوان جرمی سازمان یافته تلقی  و قانون اصلاح مبارزه با مواد مخدر و الحاق موادی به آن مصوب مجمع تشخیص مصلحت نظام اجرایی شد.

    به هرحال، در قانون سال ۱۳۶۷ نیز مجازات اعدام در مواردی چند پیش‌بینی شده است؛ از جمله در بند ۴ ماده ۲ که بیان می‌دارد: «هرکس مبادرت به کشت خشخاش کند و یا برای تولید مواد مخدر به کشت شاهدانه بپردازد علاوه بر امحاء کشت در هر بار، بر حسب میزان کشت به شرح زیر مجازات خواهد شد: «… بند۴ – بار چهارم، اعدام». در بند ۴ از ماده ۵ نیز مقرر می‌دارد: «هرکس بنگ و چرس و تریاک و شیره و سوخته تریاک را وارد کشور و یا صادر کند یا تولید و توزیع و یا خرید و فروش کند و یا در معرض فروش قرار دهد با رعایت تناسب با توجه به مقدار مواد مخدر به مجازات‌های زیر محکوم می شود:

    بیش از ۵-۴ کیلوگرم اعدام و مصادره اموال به استثنای هزینه تأمین زندگی متعارف برای خانواده محکوم». همچنین، قسمت اخیر ماده ۶ مبنی بر این‌که اگر کسی جرم نگه‌داری و حمل و یا مخفی‌کردن تریاک و سایر مواردی که احصاء شد را تکرار کند یا مرتکب جرائم بند‌های ۱ و ۲ و ۳ از ماده ۴ شود و مجموع موارد یادشده به بیش از ۵ کیلوگرم برسد، در حکم مفسد فی‌الارض قلمداد شده و مجازات اعدام در مورد وی اعمال می‌شود.

    تغییری که در این قانون نسبت به مصوبه شورای انقلاب دیده می‌شود، یکی این‌که مقدار مواد مخدر را برای تجویز مجازات اعدام افزایش داده؛ یعنی برای خرید و فروش و… تریاک و یا سایر مواد مخدرِ مندرج در ماده ۴، در صورتی که بیش از ۵ کیلوگرم باشد و ماده ۸ برای خرید و فروش و نگه‌داری و… هروئین و مرفین و… در صورتی‌که بیش از ۳۰ گرم باشد، آن هم با رعایت تبصره یک از ماده ۸، اعدام مقرر شده است. در شقّ دوم از ماده ۹ نیز هرگاه در مرتبه چهارمِ تکرار جرائم مندرج در بندهای ۱ الی ۵ از ماده ۸، میزان هروئین و سایر مواد مخدر مندرج در قانون بیش از ۳۰ گرم باشد، مرتکب در حکم مفسد فی‌الارض است و به مجازات اعدام محکوم می‌شود.

    قانون مبارزه با مواد مخدر از زمان تصویب تا اصلاح آن و حتی تا زمان انتشار آن در روزنامه رسمی که از تاریخ ۳۱/۶/۱۳۷۷ اجرایی شد، تنها قانونِ موجود در رابطه با جرائم مواد مخدر بود. همان‌گونه که شرح آن گذشت، در دو قسمت از قانون، مجازات اعدام از باب «در حکم افساد فی‌الارض» توجیه شده بود که در این زمینه بحث خواهیم کرد.

    به هرحال، با وجود حاکمیت این قانون به مدت ده سال، در ریشه‌کن‌کردن جرائم مواد مخدر، توفیق چندانی حاصل نشد. شاهد این مدعا، آمار کشفیات انواع مواد مخدر از سال ۱۳۵۸ الی ۱۳۷۷ در کل کشور است که می‌توان به دو دوره تا تصویب قانون اصلاح مبارزه با مواد مخدر؛ یعنی ۳۱/۶/۱۳۷۷ تقسیم کرد: یک دوره از سال ۱۳۵۸ الی ۱۳۶۷؛ یعنی از حاکمیت قانون تشدید مجازات مرتکبان جرائم مواد مخدر مصوب ۱۳۵۹ تا اواخر سال ۱۳۶۷ که قانون مبارزه با مواد مخدر به تصویب رسید؛ و دیگری، از اواخر سال ۱۳۶۷ الی ۱۳۷۷٫ در دو مقطع از آن‌ها، آمار اعدام، قابل ملاحظه است: یکی سال‌های ۱۳۵۹ و ۶۰ و دیگری سال‌های ۶۸ و ۶۹ که زمان حاکمیت قانون مبارزه با مواد مخدر بود. ولی، در آمار کشفیات تغییر چندانی ملاحظه نمی‌شود. زیرا انواع مواد مکشوفه از سال‌های ۱۳۵۸ الی ۱۳۷۷ در مجموع ۱۵۳۰۸۳۶۷۷ کیلوگرم است که ۵۰ درصد آن از سال ۱۳۵۸ الی ۱۳۷۲ کشف شده و ۵۰ درصد دیگر، از سال ۱۳۷۳ الی ۱۳۷۷٫ درحالی‌که، درصد کشفیات در سنوات ۱۳۵۸ الی ۱۳۷۲ بسیار نزدیک به یکدیگر است، یعنی بین ۲، ۳ و ۴ در نوسان است و بقیه ۵۰ درصد، طی سال ۱۳۷۷ کشف شده است (گزارش آماری، ۱۳۷۷) که می‌توان نتیجه فعالیت شدید نیروی درگیر درامر مبارزه با مواد مخدر، از جمله نیروی انتظامی، اداره اطلاعات، سپاه پاسداران و بسیج و سایر نیروهای مردمی دانست و یا از بُعد دیگر، نتیجه عدم تأ‌ثیر مجازات شدید اعدام در کاهش جرائم و تشدید فعالیت قاچاقچیان مواد مخدر محسوب کرد. آن‌چه مسلم است این‌که در سال ۱۳۷۶ به‌لحاظ عدم بازدارندگی قانون مبارزه با مواد مخدر، لزوم بازنگری در آن احساس شد و تغییراتی در میزان مجازات‌های نقدی و حبس‌های مقرر در قانونِ پیشین ایجاد شد که مجازات‌های نقدی در همه موارد به میزان قابل توجهی که بعضاً چندبرابر می‌شد، افزایش یافت و در برخی موارد، میزان حبس کاهش پیدا کرد. ولی، یکی از خصوصیات بارزِ آن، تقلیل اختیار قاضی در اعمال تخفیف مجازات است که به شرح آتی، برخی از مواد آن، مورد نقد و بررسی قرار می‌گیرد.

    علاوه بر افزایش انواع مجازات‌های نقدی، مجازات اعدام در برخی مواقع با تحدید اختیارات قاضی شدت یافت؛ از جمله، مجازات اعدامِ مقرر در بند ۴ ماده ۴ قانون مصوب ۱۳۶۷ که عیناً در قانون پس از آن ابقا شد، با این تفاوت که در بند ۵ ماده ۴ قانون ۱۳۶۷، آمده بود که هرگاه محرز شود مرتکب جرم موضوع بند ۴ این ماده برای بار اول مرتکب این جرم شده و موفق به توزیع یا فروش آن‌ها هم نشده باشد، دادگاه وی را به حبس ابد و هفتاد و چهار ضربه شلاق و مصادره اموال به‌جز هزینه تامین زندگی متعارف برای خانواده‌اش محکوم می‌کند. درحالی‌که در قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر، همان بند به تبصره تبدیل شده و مقرر نموده که هرگاه مقدار مواد مکشوفه بیست کیلوگرم یا کمتر باشد، مجازات مقرره، حبس ابد و مصادره اموال است و در مقادیر بالای بیست کیلوگرم، مرتکبان تحت هر شرایطی اعدام می‌شوند.

    همچنین مجمع تشخیص مصلحت نظام اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب ۱۳۷۶ را در تاریخ ۲۹/۲/۱۳۸۹ تصویب و پس از تایید مقام معظم رهبری برای اجرا به قوه قضائیه ابلاغ کرد. این اصلاحیه که در اجرای بند هشتم اصل ۱۱۰ قانون اساسی آمده است، با الحاق تبصره دو به ماده یک قانون، از این پس رسیدگی به جرایم مواد روان گردان های صنعتی غیر دارویی تابع مقررات رسیدگی به جرایم مواد مخدر است، همچنین در تمام بندها و مواد آن پس از عبارت “مواد مخدر “عبارت” یا روان گردان های صنعتی غیردارویی” اضافه شد.

    با اصلاح ماده ۴ و ۸ قانون هر کس هر نوع مواد مخدر یا روان‌گردان‌های صنعتی غیر دارویی که فهرست آنها به تصویب مجلس شورای اسلامی می‌رسد را به‌ هر نحوی به کشور وارد و یا به ‌هر طریقی صادر یا ارسال کند یا مبادرت به تولید، ساخت، توزیع، فروش، نگهداری و یا حمل کند با رعایت تناسب و با توجه به مقدار مواد مذکور به مجازاتهای مندرج در این ماده قانونی محکوم می‌شود.همچنین با اصلاح ماده ۱۵ قانون، معتادانی که با مراجعه به مراکز دولتی یا خصوصی نسبت به ترک اعتیاد و اخذ گواهی تحت درمان و کاهش آسیب اقدام کنند از تعقیب کیفری معاف هستند و در غیر این صورت مجرمند،ضمن این که وزارت رفاه و تأمین اجتماعی موظف است هزینه‌های ترک اعتیاد را مشمول بیمه‌های پایه و بستری‌ قرار دهد و دولت هم مکلف به تامین اعتبارات لازم در لوایح بودجه سالانه است. به موجب اصلاح ماده ۱۶ قانون و تصویب ۳ تبصره مربوط به آن، معتادان به مواد مخدر و روان‌گردان و متجاهر به اعتیاد با دستور مقام قضایی از یک تا سه ماه در مراکز دولتی و مجاز درمان نگهداری می‌شوند و بنا به نظر مقام قضایی تمدید این مدت بلامانع است که با درخواست مراکز مذکور، معتادان موضوع این بند مکلف به اجرای تکالیف مراقبت بعد از خروج هستند که بنابر پیشنهاد دبیرخانه ستاد با همکاری دستگاه‌های ذیربط، تهیه و به تصویب رئیس قوه قضائیه می‌رسد.همچنین بر اساس تبصره دیگر ماده ۱۶مقام قضایی می‌تواند برای یک بار با اخذ تأمین مناسب و تعهد به ارائه گواهی نسبت به تعلیق تعقیب به مدت ۶ ماه اقدام و معتاد را به یکی از مراکز موضوع ماده مزبور معرفی کند و مراکز مذکور موظفند ماهیانه گزارش روند درمان معتاد را به مقام قضایی یا نماینده وی ارائه کنند.

    در صورت تأیید درمان و ترک اعتیاد با صدور قرار موقوفی تعقیب توسط دادستان، پرونده بایگانی و در غیر این صورت طبق مفاد این ماده اقدام می‌شود. با الحاق ماده ۱۷ به قانون چنانچه اتباع جمهوری اسلامی ایران با هر قصدی اقدام به نگهداری، حمل یا قاچاق هر مقدار مواد موضوع این قانون به داخل یا خارج از کشور کنند، از زمان قطعی شدن حکم به مدت یک تا پنج سال گذرنامه آنان ابطال و ممنوع الخروج می‌شوند و در صورت تکرار،به مدت پنج تا ۱۵ سال گذرنامه آنان ابطال و ممنوع الخروج می‌شوند.صدور هرگونه گذرنامه برای اتباع ایرانی که در خارج از کشور به سبب جرایم موضوع این قانون محکوم شده‌اند مشمول ممنوعیت موضوع این ماده است.همچنین با تایید و الحاق ماده ۱۸ به قانون هر کس برای ارتکاب هر یک از جرایم موضوع این قانون، اشخاصی را اجیر کند یا به خدمت گمارد و یا فعالیت آنها را سازماندهی و یا مدیریت کند و از فعالیت‌های مذکور پشتیبانی مالی یا سرمایه‌گذاری کند، در مواردی که مجازات عمل مجرمانه حبس ابد باشد به اعدام و مصادره اموال ناشی از ارتکاب این جرم و در سایر موارد به حداکثر مجازات عمل مجرمانه، محکوم می‌شود و مجازات سرکرده یا رئیس باند یا شبکه نیز اعدام خواهد بود.همچنین با اصلاح ماده ۳۶ قانون در کلیه مواردی که در این قانون، مرتکبان علاوه بر مجازاتهای مقرره به مصادره اموال ناشی از جرایم موضوع این قانون محکوم می‌شوند، دادگاه مکلف است مشخصات دقیق اموال مصادره شده یا دقیقاً در حکم یا در حکم اصلاحی قید کند و تخلف از مقررات مذکور موجب تعقیب انتظامی و محکومیت از درجه چهار به بالا است. با تأیید ماده ۴۳ و الحاق آن با تصویب دو تبصره به قانون، نیروی انتظامی جمهوری اسلامی ایران اجازه دارد در چارچوب موافقت نامه‌های قانونی دو یا چندجانبه بین جمهوری اسلامی ایران و سایر دولت‌ها با مشارکت مأموران دیگر کشورها به منظور شناسایی مجرمان موضوع این قانون، ردیابی منابع مالی، کشف طرق ورود یا عبور محموله‌های قاچاق از کشور، کشف وسایل یا مکان کشت یا تولید یا ساخت مواد مذکور با تنظیم طرح عملیاتی و درخواست فرمانده نیروی انتظامی با حکم دادستان کل کشور محموله‌های تحت کنترل را در قلمرو داخلی و با موافقت سایر کشورها در قلمرو آن کشورها مورد تعقیب قرار داده و پس از تکمیل تحقیقات، گزارش اقدام را به دادستان کل کشور یا قاضی‌ای که او تعیین می‌کند تسلیم کند و هرگونه تغییر در طرح ها عملیاتی مذکور در حین اجرا با مجوز کتبی دادستان کل کشور بلامانع است.

    اصلاحیه جدید قانون مبارزه با مواد مخدر  در سال ۱۳۹۶

    در متمم جدید قانون که در مرداد ماه سال ۱۳۹۶ به تصویب مجلس رسید، مجازات اعدام از ۳۰ گرم مواد مخدر نظیر هروئین، کوکائین و مرفین و … به ۲ کیلوگرم رسید. پیش از تصویب این اصلاحیه، مجازات اعدام برای مواد طبیعی مانند تریاک و ماریجوانا برای ۵ کیلوگرم مواد مخدر ضبط شده صادر می شد که پس از تصویب این متمم، این مقدار به ۵۰ کیلوگرم افزایش یافت. حداکثر حبس در نظر گرفته شده برای جرائم خفیف تر، ۳۰ سال می باشد. با تصویب اصلاحیه جدید، مجازات محکومان جاری نیز شامل تخفیف شده و بنابر آمار گزارش شده، حدودا ۵۳۰۰ نفر از زندانیان در صف اعدام، از اشد مجازات خود رهایی می یابند. هدف از تصویب این متمم، تمرکز مقابله قانون با سرکردگان باندهای قاچاق و عوامل اصلی توزیع مواد مخدر در کشور بوده است. از این رو  مجازات اعدام همچنان برای سردستگان باندهای قاچاق، سوء استفاده کنندگان از افراد زیر ۱۸ سال برای توزیع مواد مخدر و قاچاقچیان مسلح وجود خواهد داشت.

    [۱] پیوست شماره ۱: قانون کلی مبارزه با مواد مخدر در ایران مصوب سال ۱۳۶۸