Tag: هپاتیت سی

اختلالات مصرف مواد مخدر همچنین با دامن زدن به نا برخورداری اقتصادی اجتماعی و افزایش بیشتر خطرات بیکاری، فقر و بی‌خانمانی به چرخه معیوب محرومیت دامن می‌زند. همچنین ممکن است این نتایج با نگرش‌های انگ زننده و پیامدهایی در سیستم عدالت کیفری مرتبط باشد. زنان، اقلیت‌های قومی و مهاجران، گروه‌های متنوع جنسی، افرادی که به دلیل درگیری‌های مسلحانه یا حوادث آواره شده‌اند و افرادی که در مناطق روستایی زندگی می‌کنند نیز ممکن است تحت تأثیر نامتناسب اختلالات مصرف مواد مخدر قرار گیرند یا دریافت خدمات درمانی با مشکل روبه‌رو شوند.

در سطح جهانی دسترس‌پذیری و دستیابی به خدمات درمان مواد مخدر برای افراد مبتلابه اختلالات مصرف مواد مخدر محدود است و هرساله تنها یک نفر از هر هشت نفر آن‌ها تحت درمان قرار می‌گیرد. درحالی‌که از هر سه مصرف‌کننده یک نفر زن است، زنان همچنان یک‌پنجم افراد تحت درمان برای اختلالات مصرف مواد مخدر را تشکیل می‌دهند.

طبق معیار دالی که تخمین تعداد سال‌های سالم ازدست‌رفته زندگی در اثر ناتوانی و مرگ زودرس است، در طول دهه گذشته تأثیر مصرف مواد مخدر مضر بر جامعه گسترده‌تر افزایش‌یافته است. بین سال‌های 2007 تا 2018 تعداد جهانی دالی منتسب به مصرف مواد مخدر 17 درصد افزایش یافت. این افزایش به‌ویژه برای تعداد دالی مرتبط با سرطان کبد ناشی از هپاتیت سی درمان‌نشده شدید بود (40 درصد)؛ هپاتیت سی در میان مصرف‌کنندگان تزریقی مواد مخدر رایج است.

بر اساس برآوردها مصرف تزریقی مواد مخدر تقریباً 10 درصد از عفونت‌های اچ آی وی در سراسر جهان و 30 درصد از کل موارد اچ آی وی در خارج از آفریقا را تشکیل می‌دهد^[1] در حالی که در کشورهای واقع در شرق منطقه اروپایی (تقسیم‌بندی سازمان بهداشت جهانی) بیش از 80 درصد کل عفونت‌های اچ آی وی میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر رخ می‌دهد.^[2] برآورد می‌شود، احتمال آن که این افراد با اچ آی وی زندگی کنند 22 برابر همین احتمال برای کل جمعیت باشد.

بر اساس برآورد مشترک دفتر مقابله با جرائم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، سازمان بهداشت جهانی، برنامه مشترک سازمان ملل متحد برای اچ آی وی/ایدز (UNAIDS) و  بانک جهانی در سال 2018 شیوع جهانی اچ آی وی میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر 12.6 درصد بوده است که معادل 1.4 میلیون تزریق‌کننده مواد مخدر است که با اچ آی وی زندگی می‌کنند. این برآورد براساس میزان شیوع اچ آی وی میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر است که توسط 121 کشور گزارش شده است و 96 درصد از تعداد برآورد شده جهانی این افراد را پوشش می‌دهد. تزریق‌کنندگان مواد مخدر یک جمعیت کلیدی متاثر از هپاتیت سی هستند. برآوردهای جهانی نشان می‌دهد که در سال 2017، 71 میلیون نفر در سراسر جهان به طور مزمن به هپاتیت سی آلوده شدند و 23 درصد از عفونت‌های جدید هپاتیت سی و یک سوم مرگ و میر‌های مرتبط با این بیماری را نیز می‌توان به تزریق مواد مخدر نسبت داد.^[3] عوارض و مرگ و میر ناشی از هپاتیت سی همچنان در حال افزایش است و عمدتاً نتیجه سیروز، کارسینوم سلول‌های کبدی و مرگ در موارد درمان‌نشده هپاتیت سی است.^[4]

همچنین، بر اساس برآورد مشترک جهانی دفتر مقابله با جرائم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، سازمان بهداشت جهانی، برنامه مشترک سازمان ملل متحد برای اچ آی وی/ایدز (UNAIDS) و بانک جهانی، شیوع هپاتیت بی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر 8.3 درصد است. به بیان دیگر، برآورد می‌شود که 940،000 تزریق‌کننده مواد مخدر در حال زندگی با عفونت فعال هپاتیت بی باشند. این برآورد بر اساس داده‌های 93 کشور است که 71 درصد از کل تزریق‌کنندگان 15 تا 64 ساله مواد مخدر را در سراسر جهان پوشش می‌دهند. پوشش کامل داده‌ها در اروپای شرقی، آسیای جنوبی و آسیای جنوب غربی به دست آمد، در حالی که در آفریقای جنوبی، خاور نزدیک و خاورمیانه، آسیای شرقی و جنوب شرقی، غرب و مرکز آفریقا، آمریکای جنوبی، کارائیب و آمریکای مرکزی، داده‌ها در مورد هپاتیت بی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر محدودتر بود.

یک بررسی سیستماتیک که در سال 2017 در زمینه پوشش مداخلات برای پیشگیری و مدیریت اچ آی وی و هپاتیت سی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر انجام شد نشان داد که برنامه‌های تامین سوزن و سرنگ فقط در 52 درصد از کشورهایی که تزریق مواد مخدر در آنها گزارش شده بود در دسترس قرار دارد، در حالی که در دسترس بودن درمان جایگزین با اپیوئید در 48 درصد کشورهای جهان تأیید شده است. علاوه بر این، ارائه برنامه‌های آزمایش اچ آی وی برای تزریق‌کنندگان مواد مخدر تنها در 34 کشور شناسایی شده‌ است.^[5] خدمات آزمایش اچ آی وی علاوه بر فراهم کردن فرصتی برای ارائه پیام‌های پیشگیری و مرتبط کردن بیماران با خدمات مراقبت‌های بهداشتی درمانی و پشتیبانی، نقطه ورودی حیاتی به درمان ضد رتروویروسی[6] و بنابراین مولفه اساسی برنامه‌های پیشگیری از اچ آی وی به حساب می‌آیند. داده‌های جهانی در مورد پوشش درمان ضد رتروویروسی کمیاب است. دسترسی به درمان ضد رترو ویروسی تنوع قابل توجهی دارد اما گزارش می‌شود که این پوشش به طور ثابت کم است و فقط 8 درصد از افراد نیازمند در منطقه اروپایی سازمان بهداشت جهانی درمان ضد رترو ویروسی مؤثر را دریافت می‌کنند و تزریق‌کنندگان مواد مخدر تنها 20 درصد از افراد تحت این درمان را تشکیل می‌دهند.

پی‌نوشت‌ها

^[1] WHO, HIV/AIDS, “People who inject drugs”. Available at www.who.int/hiv/topics/idu/en/.

^[2] WHO, Regional Office for Europe, “People who inject drugs (PWID)”.

^[3] WHO, Access to hepatitis C testing and treatment for people who inject drugs and people in prisons: a global perspective – policy brief (WHO/CDS/HIV/19.6).

^[4] Jeffrey D. Stanaway and others, “The global burden of viral hepatitis from 1990 to 2013: findings from the Global Burden of Disease Study 2013”, Lancet, vol. 388, No. 10049 (September 2016), pp. 1081-1088.

^[5] Sarah Larney and others, “Global, regional, and country-level coverage of interventions to prevent and manage HIV and hepatitis C among people who inject drugs: a systematic review”, Lancet Global Health, vol. 5, No. 12 (December 2017), pp. 1208-1220.

[6] ویروس پسگرد یا رتروویروس یک ویروس آران‌ای است که خود را با استفاده از آنزیم وارونویس در سلول میزبان بازتولید می‌کند تا دی‌ان‌ای خود را از روی ژنوم آران‌ای بسازد. دی‌ان‌ای ساخته شده در ژنوم سلول میزبان یکپارچه می‌شود. از این به بعد ویروس بعنوان بخشی از دی‌ان‌ای میزبان نسخه‌برداری می‌شود.^[۲] از مهم‌ترین رتروویروس‌ها می‌توان به ویروس اچ‌آی‌وی اشاره کرد که باعث ایدز می‌شود.

بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است

در سال 2018 دفتر مقابله با جرائم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، سازمان بهداشت جهانی، برنامه مشترک سازمان ملل متحد برای اچ آی وی/ایدز (UNAIDS) و  بانک جهانی به طور مشترک شیوع هپاتیت سی را در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر در سراسر جهان را 48.5 درصد یا 5.5 میلیون نفر (دامنه: 4 میلیون تا 7.8 میلیون نفر) جمعیت 15 تا 64 ساله برآورد کردند. مبنای این گزارش برآورد 108 کشور جهان بوده است که 94 درصد از برآورد تعداد جهانی تزریق‌کنندگان مواد مخدر را پوشش می‌دهند. داده‌های مربوط به شیوع هپاتیت سی برای تمام تزریق‌کنندگان برآورد شده مواد مخدر در اروپای شرقی، اروپای جنوب شرقی، آمریکای شمالی، آسیای جنوب غربی، جنوب آسیای، آسیای میانه و ماورای قفقاز در دسترس بود اما هیچ داده‌ای در این زمینه از آمریکای مرکزی وجود نداشت و داده‌های کارائیب، و غرب و مرکز آفریقا به ترتیب تنها به 31 و 32 درصد از کل تزریق‌کنندگان مواد مخدر مربوط می‌شد. به طور کلی گزارش‌های 69 درصد کشورها (74 کشور از 108 کشور) را می‌توان به عنوان «روش کلاس  A» (مطالعه شیوع از طریق آزمایش خون)،^[1] درجه‌بندی کرد و برآوردهای جدید یا به روز برای هپاتیت سی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر در کل برای 35 کشور 2018 در دسترس بود.

اگرچه پوشش داده‌ها در ناحی کارائیب کم بود ولی بیشترین شیوع هپاتیت سی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر در این ناحیه، با 76 درصد بود و پس از آن آسیای شرقی و جنوب شرقی، غرب و مرکز اروپا، آمریکای شمالی و آسیای میانه و ماورای قفقاز قرار داشتند (بین 61 تا 54 درصد). در آفریقای شمالی شیوع هپاتیت سی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر 25 درصد بود در حالی که شیوع ترکیبی بیماری در جمعیت عمومی (بالای 15 سال) در آفریقای شمالی و خاورمیانه 3.1 درصد برآورد شد.^[2] در آسیای میانه، شیوع هپاتیت سی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر 54 درصد بود در حالی که در میان جمعیت عمومی در دامنه 0.5 تا 13.1 درصد قرار داشت.

بر اساس برآوردی که دفتر مقابله با جرائم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، سازمان بهداشت جهانی، برنامه مشترک سازمان ملل متحد برای اچ آی وی/ایدز (UNAIDS) و بانک جهانی در سال 2018 از شیوع هپاتیت سی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر در آسیای میانه انجام دادند این مولفه با شیوع 52 درصدی در این جمعیت تطابق دارد که در یک فراتحلیل جدید در آسیای میانه یافت شده است.^[3] بیشترین تعداد ناحیه‌ای تزریق‌کنندگان مواد مخدر که با هپاتیت سی زندگی می‌کنند در آسیای شرقی و جنوب شرقی یافت شد؛ این گروه به طور کلی 1.9 میلیون نفر هستند که نماینده یک سوم از کل جمعیت جهانی آنها است.

تقریباً یک میلیون نفر از تزریق‌کنندگان مواد مخدر به هپاتیت بی آلوده شده‌اند

بر اساس برآورد مشترک جهانی دفتر مقابله با جرائم و مواد مخدر سازمان ملل متحد، سازمان بهداشت جهانی، برنامه مشترک سازمان ملل متحد برای اچ آی وی/ایدز (UNAIDS) و بانک جهانی، شیوع هپاتیت بی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر 8.3 درصد است. به بیان دیگر، برآورد می‌شود که 940،000 تزریق‌کننده مواد مخدر در حال زندگی با عفونت فعال هپاتیت بی باشند.^[4] این برآورد بر اساس داده‌های 93 کشور است که 71 درصد از کل تزریق‌کنندگان 15 تا 64 ساله مواد مخدر را در سراسر جهان پوشش می‌دهند. پوشش کامل داده‌ها در اروپای شرقی، آسیای جنوبی و آسیای جنوب غربی به دست آمد، در حالی که در آفریقای جنوبی، خاور نزدیک و خاورمیانه، آسیای شرقی و جنوب شرقی، غرب و مرکز آفریقا، آمریکای جنوبی، کارائیب و آمریکای مرکزی، داده‌ها در مورد هپاتیت بی در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر محدودتر بود.

شیوع هپاتیت B در آسیای جنوب غربی (2/19 درصد) بالاترین میزان را داشت در حالی که سه کشور واقع در این ناحیه افغانستان، ایران (جمهوری اسلامی ایران) و پاکستان کمتر از 16 درصد کل موارد جهانی هپاتیت B را در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر داشتند. در مقابل، شیوع 4.3 درصدی این بیماری در میان جمعیت عمومی در پاکستان گزارش شد.^[5] به طور مشابه، شیوع هپاتیت B در میان تزریق‌کنندگان مواد مخدر در خاور نزدیک و خاورمیانه به 14.6 درصد می‌رسید.

^[1] use and HIV among people who inject drugs: a systematic review”, Lancet, vol. 372, No. 9651 (November 2008), pp. 1733-1745.

^[2] Erin Gower and others, “Global epidemiology and genotype distribution of the hepatitis C virus infection”, Journal of Hepatology, vol. 61, No. 1 (November 2014), pp. S45-S57.

^[3] Botheju S. P. Welathanthrige and others, “The epidemiology of hepatitis C virus in Central Asia: systematic review, meta-analyses, and meta-regression analyses”, Scientific Reports, vol. 9, No. 1 (February 2019).

^[4] هدف از برآورد شیوع HBV اشاره به عفونت فعال (HBsAg) به جای ضد HBc است که مواجهه قبلی را نشان می‌دهد. با این حال همیشه نمی‌توان این موارد را در داده‌های گزارش شده به دفتر مقابله با جرایم و مواد مخدر سازمان ملل از هم متمایز کرد.

^[5] Muhammad Ali and others, “Hepatitis B virus in Pakistan: a systematic review of prevalence, risk factors, awareness status and genotypes”, Virology Journal, vol. 8, No. 102 (March 2011).

بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است