Tag: روان گردان

تشدید رقابت ژئواستراتژیک آمریکا و چین در روند حفظ یا تغییر نظم جهانی؛ موجب کشانده شدن دامنه رقابت میان پکن- واشنگتن به حوزه جرائم سازمان یافته همچون قاچاق انسان، سرقت اطلاعات و فناوری حساس، جاسوسی از حریم خصوصی افراد و جمع‌آوری اطلاعات شهروندان و تجارت مواد  مخدر (به‌ویژه فنتانیل) شده است. واشنگتن مدعی است که پکن با هدف ضربه به نوجوانان و جوانان آمریکایی از طریق خاک کشورهایی همچون مکزیک و کانادا اقدام به قاچاق فنتانیل به خاک آمریکا کرده است.

براساس آمارهای منتشر شده از سوی وزارت امنیت داخلی آمریکا میزان مرگ و میر ناشی از مصرف فنتانیل در بین جوانان آمریکایی از سال 2019 و 2021 افزایش 184 درصدی را به ثبت رسانده است. به گزارش مرکز ملی آمارهای سلامت در آمریکا تنها در سال 2021 قریب به 106 هزار آمریکایی به دلیل مصرف این مواد جان خود را از دست دادند. قاچاق فنتانیل به ایالات متحده در حالی به چین نسبت داده می‌شود که پکن بارها از طریق تریبون‌های رسمی و رسانه‌ای این ادعا واشنگتن را قویا رد کرده است.

به گزارش «سی ان ان» حال در جدیدترین اقدام ضدچینی کاخ سفید، وزارت خزانه‌داری هشت نهاد و نه فرد چینی و مکزیکی را به دلیل ترانزیت و فروش تجهیزات تولید قرص‌های تقلبی را در لیست تحریم‌های فدرال قرار داد. دلیل اصلی وضع این تحریم‌های جدید مقابله با اپیدمی واردات غیرقانونی فنتانیل به بازار مخدری آمریکا عنوان شده است. در ادامه گزارش این وزارت‌خانه آمده است که این اهدف به صورت مستقیم و غیرمستقیم در حوزه فروش ماشین‌های پرس قرص و سایر تجهیزات مورد استفاده برای قرار دادن علامت‌های تجاری تقلبی بر روی قرص‌های تولید شده، اغلب فنتانیل، نقش جدی ایفا کردند. برایان نلسون معاون وزارت خزانه‌داری آمریکا در امور تروریسم و اطلاعات مالی در بیانیه‌ای گفت:«تحریم‌های وزارت خزانه‌داری هر مرحله از  زنجیره تامین مرگبار فنتانیل را که منجر به افزایش مسمومیت‌ها و مرگ‌ ومیر در سراسر کشور (آمریکا) شده است را هدف قرار می‌دهد.»

شرکت چینی «Youli Technology Development» یکی از چند نهادی است که به دلیل تامین ماشین‌های پرس قرص در لیست تحریم‌های وزارت خزانه داری آمریکا قرار گرفته است. شرکت «Yason General Machinery» دیگر نهاد چینی است که متهم به رساندن تجهیزات ساخت قرص به کارتل مکزیکی سینالوآ است. وزارت خزانه‌داری آمریکا مدعی است که تجهیزات تامین شده از سوی طرف چینی برای ایجاد آزمایشگاه‌های پیشرفته تولید با هدف تولید میلیون‌ها قرص فنتانیل در هفته ایجاد شده است.

در سوی مقابل سفارت چین در آمریکا با محکوم کردن اقدام تحریمی وزارت‌ خزانه‌داری، واشنگتن را عامل اصلی مشکلات مربوط به مواد مخدر در سراسر جهان دانست. کارشناسان چینی بر این اعتقادند که تحریم‌های اخیر آمریکا سبب دشوار شدن همکاری واشنگتن- پکن در مسیر مبارزه با مواد مخدر خواهد شد. تحریم‌های مخدری آمریکا در حالی شرکت‌های چینی را هدف قرار می‌دهد که این کشور از پیشگامان عادی‌سازی موادی مخدری همچون ماری جوانا و روان گردان‌های مصنوعی در سراسر  جهان است.

در «جنگ سرد جدید» دولت‌ های آمریکا سعی خواهند کرد تا با فعال کردن گسل‌هایی همچون  مسئله تایوان، مناقشه دریایی چین جنوبی، حقوق اویغورها در استان سین کیانگ، جنگ تعرفه‌ها، تحریم‌های ابر شرکت‌های چینی (مانند هوآوی، تیک تاک و علی بابا) به بهانه آزادی بیان و هدف قرار دادن تصویر چین به  بهانه قاچاق فنتانیل به آمریکا به تدریج دولت مرکزی چین را تضعیف کرده و جلوی توسعه اقتصادی چین را بگیرد. برهمین اساس پیش‌بینی می‌شود آمریکا طی سال‌های آینده به بهانه تولید، قاچاق و ترانزیت غیرقانونی فنتانیل به آمریکا، تحریم‌های جدیدی را علیه شرکت‌های دولتی- خصوصی و افراد حقیقی- حقوقی چینی وارد نماید. به نظر می‌رسد پرده آخر از نمایش ضدچینی آمریکا الصاق برچسب «دولت مخدری» به حزب کمونیست چین باشد.

دولت‌های عضو سازمان‌ ملل‌متحد بر اساس سه کنوانسیون 1961، 1971 و 1988 انواع مخدر را با توجه تاثیر آن بر روی وضعیت سلامتی، مصرف پزشکی- قانونی و خطراتی که احیانا برای مردم دارد دسته‌بندی می‌کنند. البته دسته‌بندی سازمان ملل می‌تواند در قاره‌های مختلف و به توجه به آخرین تحولات ملی- منطقه‌ای به صورت‌های گوناگون مورد توجه و اجرا قرار بگیرد. به عنوان کشورهای عضو اتحادیه اروپا مانند آلمان به دنبال «قانونی‌سازی» و «تجاری سازی» کانابیس تحت حاکمیت فدرال است. در ادامه این یادداشت نگاهی به دسته‌بندی انواع مخدر یا محرک توسط کنوانسیون‌های سازمان ملل متحد خواهیم داشت.

حدود 250 ماده در جدول ضمیمه کنوانسیون مشترک سازمان ملل درباره مواد مخدر (نیویورک- 1961، اصلاح شده 1972)، کنوانسیون مواد مخدر و مواد روان گردان (وین- 1971) . کنوانسیون مبارزه با قاچاق غیرقانونی مواد مخدر (معرفی کنترل بر پیش‌سازها (وین- 1988) درج شده است. هدف از این فهرست «کنترل» و «محدود کردن» استفاده از این مواد براساس طبقه بندی ارزش درمانی، سوء مصرف و خطرات آن برای سلامتی و به حداقل رساندن انحراف داروهای شیمیایی به سمت تولید غیرقانونی مواد است.

کنوانسیون 1961 سازمان ملل (اصلاح شده در سال 1972) در خصوص مواد مخدر تولید، ساخت، صادرات، واردات، توزیع، تجارت و مصرف و نگهداری مندرج در جدول‌های این کنوانسیون ممنوع اعلام شده است. به عنوان مثال در دهه 70 و 80 میلادی کانابیس، کوکائین، هروئین، متادون، مورفین و تریاک در ذیل بخش «کنترل خیلی شدید» قرار داشتند. به عبارت دیگر تمام اقدامات کنترلی برای نظارت و مبارزه با این مواد باید در دستور کار کشورهای قرار می‌گرفت. همچنین مواد نام برده موادی با خاصیت «اعتیاد آوری بالا» و خطرناک در وضعیت سوء مصرف تقسیم بندی شدند. در همین جدول موادی همچون کدئین، دی‌هیدروکدئین و پروپرام در دسته «مواد نرم» قرار می‌گیرند.

در کنوانسیون 1971، مواد روان گردان نیز در لیست نظارت بین‌المللی قرار گرفتند. مجددا اهداف این کنوانسیون نیز محدود کردن استفاده از این مواد در موراد «پزشکی» و «علمی» بود. (ماده 5 و 7) نکته قابل ذکر آن است که برخی مواد روان‌گردان با وجود برخی خواص درمانی می‌توانند خطر «سوء مصرف» را نیز برای افراد معتاد داشته باشند.

به عنوان مثال «ال اس دی»، «ام دی ام ای»، مسکالین، اکستازی و تتراهیدروکانابینول در دسته کنترل «خیلی سخت» قرار می‌گرفتند. استفاده از این مواد به غیر موارد «علمی» یا محدود پزشکی ممنوع اعلام شد. اساسا این مواد ارزش درمانی بسیار کم (یا اصلا) ندارند و «سوء مصرف» آنها سلامت عمومی را تهدید می‌کند. در دسته دوم این جدول محرک‌های آمفتامین و مت‌آمفتامین‌ها قرار می‌گیرند. این مواد نیز به مانند اعضای دسته اول ارزش درمانی بسیار کمی دارند و خطری جدی برای سلامت عمومی محسوب می‌شوند. در دسته سوم این جدول باربیتورات‌ها، آموباربیتال و بوپرنورفین قرار گرفتند. این مواد برای مقاصد پزشکی اجازه مصرف دارند.

شناخت صحیح و اصولی نسبت به انواع مخدر، محرک یا روان گردان می‌تواند در بهبود شاخص‌های سلامت عمومی جامعه کمک شایانی انجام دهد.  دلیل اصلی بسیاری از گرایش به استعمال انواع مواد به دلیل عدم آگاهی یا اطلاعات غلطی است که در سطح جامعه باعث فریب نسل جدید شده است. به عنوان مثال «صنعت کانابیس» با پشتیبانی کارتل‌های بزرگ مخدری توانسته در نظام قانونی بسیاری از کشورهای غربی نفوذ کرده و این باور غلط را به جامعه القاء کند که مصرف ماری جوانا اعتیاد آور نیست و خطری برای سلامت فرد ندارد! این در حالی است که بسیاری از یافته‌های علمی یافته‌های متفاوت و گاها متضادی را نشان می‌دهد.

قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر مصوب ۱۳۷۶ و اصلاحات ۱۳۹۶ معرف انواع جرایم مربوط به مواد مخدر می‌باشد. در این قانون مواردی از قبیل: حمل، نگهداری، تولید و توزیع و عرضه، استعمال و مصرف، واردات و صادرات هرگونه مواد مخدر مورد جرم انگاری قرار گرفته است. لذا برای هریک از این موارد مجازات تعیین نموده است. به طور کلی می‌توان گفت:« جزای نقدی، شلاق، حبس، مصادره اموال و اعدام، مجازاتهای مندرج در قانون مرقوم بعنوان مجازات مواد مخدر می‌باشند.»

اگرکسی در حین فروش یک گرم شیشه یا هروئین دستگیر شود، به مجازات جزای نقدی و شلاق محکوم خواهد شد. ولیکن اگر کسی در حین خرید و فروش بیش از سی گرم شیشه دستگیر شود، وفق بند ۶ ماده ۸ قانون مرقوم، مجازات اعدام برای ایشان درنظر گرفته میشود. وفق ماده ۴۵ قانون فوق الذکر، درصورت وجود شرایط مندرج در آن، مرتکبان جرائمی که در این قانون دارای مجازات اعدام هستند، به حبس درجه یک یعنی تا سی سال زندان و جزای نقدی محکوم خواهند شد.

مصادره اموال قاچاقچیان و مجرمان یکی دیگر از بخش‌های این قانون است. اگر در نتیجه خرید و فروش هر یک از انواع مواد مخدر مالی از بزهکار کشف شود به نفع دولت مصادره می‌گردد. بعنوان مثال حمل و نگهداری یا خرید و فروش ۲۰ کیلوگرم تریاک در مرتبه دوم موجب مصادره اموال ناشی از همان جرم می‌شود. نکته حائز اهمیت آن است که باید در محکمه ثابت شود که مال و اموال مکشوفه در نتیجه خرید و فروش مواد مخدر بوده است. زیرا هر گونه اموالی که از محل جرایم مربوط به مواد مخدر تحصیل شده باشد، باید به نفع دولت ضبط گردد.

هرگاه کسی به قاچاق مواد مخدر یا روان گردان های صنعتی مبادرت ورزد و موضوع قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر بطور مسلحانه اقدام نماید، به مجازات اعدام محکوم می‌شود. این حکم درصورت لزوم، در محل زندگی مرتکب و در ملا عام اجرا خواهد شد. دلیل اجرای حکم در ملا عام، خصوصا در مورد جرایم مربوط به مواد مخدر به جهت ارعاب عمومی می‌باشد. یعنی افراد جامعه سرنوشت و عقوبت ارتکاب این دسته از جرایم را دریابند. ارعاب عمومی به معنای آن است که سایر افراد جامعه درس عبرت گرفته و با ترسیدن آنها از کیفر و مجازات مواد مخدر در حقوق ایران، موجب جلوگیری از ارتکاب جرم توسط ایشان باشد.

براساس ماده ۱۲ از قانون هر کس مواد مخدر یا روانگردان های صنعتی غیرداروئی را به داخل زندان یا بازداشتگاه یا اردوگاه بازپروری و نگهداری معتادان وارد نماید، حسب مورد که چه نوع موادی را به چه میزان وارد کرده باشد، به اشد مجازاتهای مذکور در مواد ۴ تا ۹ محکوم می‌شود. حال اگر مرتکب، یعنی وارد کننده مواد مخدر از ماموران دولت باشد، به انفصال دایم از مشاغل دولتی محکوم می‌شود. مجازات مندرج برای ماموران دولتی، علاوه بر مجازات اصلی از بابت آن مواد می‌باشد؛ یعنی مامور دولت هم از شغلش برکنار شده و هم به اشد مجازات مواد مخدر محکوم می‌شود.

سال‌های اخیر رنج می‌برد. در سال‌های اخیر مصرف مواد محرک در این کشور رونق گرفته است. رایج ترین ماده غیرقانونی در این کشور کپتاگون است. UNODC در مقدمه جلد نخست گزارش جهانی مواد در سال ۲۰۲۰ می نویسد: «بازار مت‌آمفتامین در افغانستان و عراق رشد کرده است. نظرسنجی از افراد در بیمارستان‌ها، زندان‌ها و نیز دیگر نهادها نشان از آن دارد که افزایش مصرف مت آمفتامین در عراق به سال ۲۰۱۲ باز می‌گردد. در کنار «کپتاگون»  و ترامادول، مت آمفتامین کریستالی نیز به نگرانی عمده مبدل شده اند. پژوهش دیگری نیز در سال ۲۰۱۵ این یافته‌ها را تأیید کرد و نشان داد که مصرف کنندگان دسترسی به کانابیس را از کپتاگون یا مت آمفتامین دشوارتر می‌دانند. همچنین در سال های اخیر مقامات عراقی چند آزمایشگاه‌های تولید مت‌آمفتامین را کشف کرده‌اند و هیئت بین المللی کنترل مواد مخدر نیز نگرانی خود از واردات سودوافدرین (که به عنوان پیش‌ساز تولید مت‌آمفتامین به کار می‌رود) را ابراز کرده است.»

دومین ماده رایج در عراق در سال های اخیر نیز همانطور که در کتابچه سازمان ملل آمده شیشه است. کانابیس نیز در میان مواد پرمصر این کشور قرار دارد. بخش مهمی از این وضعیت را باید تحفه تروریسم در عراق دانست. انواع متعددی از مواد مخدر پس از اشغال بخشی از مناطق به‌دست گروه تروریستی داعش در سطح خیابان‌های عراق ظاهر شد. این درحالی است که عراق تنها کشور عربی بود که مواد مخدر در آن تقریباً وجود نداشت. این مواد از مخدری که عراقی‌ها آن را کپسول می‌نامند گرفته تا ماده مخدری به شکل پودر و انواع دیگری بود که عراقی‌ها تا آن زمان ندیده بودند.

بر ‌اساس گزارش سایت «المسلم» متأسفانه زمین‌های کشاورزی بسیاری از مناطق دیاله تا جنوب عراق مثل استان ناصریه به کشت خشخاش اختصاص یافته‌است. در سطح خیابان‌های پایتخت کشور عراق نیز بسیاری از کودکان دیده می‌شوند که پاکت‌های نایلونی جلوی بینی و دهان خود می‌گذارند که به نظر می‌رسد خالی است، اما در آن ماده‌ای به نام «سیکوتین» است که ماده‌ای چسب‌مانند بوده و موجب وابستگی می‌شود.

آلودگی جامعه عراق به معضل مواد مخدر و روانگردان و آثار مخرب آن برای مسئولان و کارشناسان اجتماعی آشکار و بیّن است. مطالعه و بررسی گزارشات بیان‌گر آن است که همه دستگاه‌ها در‌صدد مقابله با این پدیده شوم و پیشگیری و درمان معتادان برآمده و در‌باره رسیدن به راه حل ممکن جهت برخورد با این معضل اجتماعی در حال شور هستند. هرچند، برخی به این معضل به عنوان تهدید ملی و اجتماعی نگاه می‌کنند و برخی در حد آسیب اجتماعی این معضل را تعریف کرده‌اند.

گزارش‌های دستگاه‌‌های ذیربط در عراق که حاکی است از رواج بی‌سابقه توزیع و مصرف مواد مخدر و روانگردان و گسترش روز‌افزون قاچاق آن، این معضل را به‌عنوان تهدید جامعه توصیف کرده و خطر آن را  از خطر و تهدید تروریسم بالاتر دانسته‌اند[۱]. با استناد به رسانه‌های عراق‌، ظهور ناگهانی مراکز تهیه محلی و ساخت مواد مخدر صنعتی‌، این معضل را پیچیده‌تر کرده‌است. در گزارش وزارت بهداشت عراق ضمن هشدار به شیوع اعتیاد در این کشور آمده‌است، هر چند برخورد با قاچاقچیان و مافیای مواد مخدر به صورت کلان صورت می‌گیرد ولی نتوانسته به قاچاق، تولید و عرضه مواد مخدر تأثیر چندانی بگذارد.

وزارت بهداشت در گزارش‌های مطالعاتی و تحلیلی خود خاطر نشان کرده‌است‌: اگر دولت مجازات‌های سنگین و شدید برای قاچاقچیان و تبهکاران تعیین نکند عراق به یکی از بزرگترین کشورهای مصرف‌کننده مواد مخدر و روانگردان در جهان تبدیل خواهد‌شد.[۲] بررسی‌ها نشان می‌دهد، میزان کشفیات و ضبط مواد مخدر و روانگردان بسیار کمتر از حجم واقعی مصرف و قاچاق آن است. رئیس سازمان ارشاد و پیشگیری از انتشار مواد مخدر و روانگردان کشور عراق «ابراهیم رمضان» در گفتگو با روزنامه «العربی الجدید» خاطر نشان کرد، آمار و ارقام موجود از کشفیات مواد مخدر در اقلیم کردستان بیانگر شیوع مصرف و قاچاق مواد مخدر و روانگردان در این اقلیم است تا آن‌جایی که مده بیان کننده پدیده شیوع آ

به یک معضل جدی و تهدید برای جامعه تبدیل شده‌است[۳]. وی می افزاید‌: کشفیات و ضبط موادمخدر و روانگردان در این منطقه با حجم و میزا‌ن واقعی آن مطابقت ندارد و نمی‌توان ارزیابی شفافی پیرامون این معضل ارائه داشت.

تغییر و تحول در نگرش نسبت به تهدید و بحران اعتیاد و قاچاق  مواد مخدر و روانگردان‌ها و هشدار نهادهای دولتی در سطوح مختلف و سازمان‌های مردم نهاد یا شبکه‌های اجتماعی وجود دارد. کارشناس مرکز تربیت اجتماعی عراق، «عزیز کاظم نایف» ضمن تشخیص عوامل مؤثر در اعتیاد و مصرف مواد مخدر و روانگردان‌ها  اشاره می‌کند که اعتیاد به آفت اجتماعی تبدیل و به‌عنوان خطری جدی جامعه را هدف گرفته که نیاز به مقابله هر چه سریع‌تر دارد. چنان‌چه راهکارهای مقابله‌ای در دستور کار قرار نگیرد جامعه از درون خواهد پاشید[۴].

کافئین یک محرک روان گردان است که ترکیب شیمیایی آن از گیاهان گرفته می شود. کافئین اغلب در نوشیدنی های مثل قهوه، چای،  و همچنین نوشیدنی های ملایم و انرژی زا وجود دارد که به صورت پودر یا به شکل قرص هم تولید می شود.

کافئین عموماً برای بهبود هشیاری و افزایش روحیه استفاده می شود. برخی مُسکن های درد حاوی کافئین هستند زیرا این ترکیب به افزایش تأثیر دارو و همچنین جذب سریع تر داروهای مُسکن درد در بدن کمک می کند.

کافئین به طور موقت سطح هوشیاری افراد را افزایش می دهد و به افراد کمک می کند تا همواره هشیار بمانند.

از جمله خطرات آن این است که کافئین ادرارآور است، یعنی مصرف آن ادرار فرد را به همراه دارد.

مصرف آن در زمان نزدیک به خواب، عادت خواب را مختل می کند و مصرف در دوزهای بالاتر می تواند منجر به اضطراب گردد.

کافئین اعتیاد آور است. در اثر مصرف بلند مدت آن، مقاومت و وابستگی به آن افزایش می یابد این امر به کاهش ترکیب های شیمیایی که اثر مُحرک دارند می انجامد. برای غلبه موقت مقاومت بدن به ماده کافئین، می بایست به صورت افزایشی دوزهای بیشتری مصرف شود. هنگامی که مصرف کافئین متوقف می شود، می تواند منجر به “اختلال” فرد گردد مثلاً تحریک پذیری، اضطراب، از دست دادن تمرکز.

مصرف شدید بیش از حد کافئین ممکن است باعث مسمومیت ناشی از آن گردد. این وضعیت مشابه بیش مصرفی ناشی از سایر مُحرک ها است. در موارد افراطی، روان پریشی و مرگ ممکن است اتفاق بیافتد. محققان توصیه می کنند که از کافئین خالص به شکل پودر پرهیز کنند. یک قاشق چای خوری پودر کافئین خالص معادل میزان 28 فنجان کافئین است. کافئین خالص، مُحرک بسیار قوی است که مقدار کم آن نیز منجر به بیش مصرفی ناگهانی می گردد.

کافئین به هیچ وجه ارزش تغذیه ای ندارد و بی مزه است بنابراین نیازی نیست که در غذای شما وجود داشته باشد. حتی برخی از داروها ممکن است حاوی کافئین باشد. این ماده نسبتاً دارای بعضی علائم است. در ابتدا شما ممکن است انرژی بسیاری احساس کنید اما پس از مدتی مصرف بسیار زیاد کافئین، برخی علائم بیماری بروز می گردند. براساس تحقیقات کلینیک “مایو”، برای افراد بزرگسال مصرف 400 میلی گرم کافئین در هر  روز مناسب است. به یاد داشته باشید که اندازه استاندارد یک فنجان قهوه برابر با هشت اونس (مقیاس وزنی برابر 31/1035 گرم) است.

به دلیل این که شما روزانه مقدار معینی کافئین مصرف می کنید، مقاومت بدن شما به آن افزایش می یابد. عوامل دیگر نیز مانند سن، توده بدنی و شرایط عمومی سلامت بدن می تواند مقاومت بدن شما به کافئین را نیز تشخیص دهد. اگر بنا دارید میزان کافئین مصرفی خود را کاهش دهید، بهترین راه کاهش تدریجی مصرف آن است.

از دیگر علائم ترک مصرف کافئین اضطراب، تحریک پذیری و خواب آلودگی می باشد. عوارض مصرف بیش از حد کافئین منجر به گیجی، توهمات و استفراغ می شود.

عوارض و تأثیرات کافئین بر قسمت های مختلف بدن به این شرح است:

در سیستم عصبی مرکزی شامل سر درد، آلزایمر و جنون  و در قسمت گوارش باعث افزایش اسید معده شده و منجر به سوزش معده و ناراحتی آن می شود. در ناحیه دفع ادرار باعث افزایش اوره و ادرار و در گردش خون باعث تپش نامنظم یا سریع قلب می شود. در جذب و متابولیسم کلسیم در استخوان ها اختلال ایجاد می کند و باعث نازک شدن استخوان (پوکی استخوان) می گردد و نیز تضعیف عضلات را به همراه دارد.کافئین بر روی سیستم تولید و مثل اثر می گذارد و رشد جنین را کاهش می دهد.

بر اساس یافته های کلینیک “مایو”، اگر به دنبال بارداری هستید مصرف کافئین شما، می بایست بین 200 تا 300 میلی گرم در هر روز محدود گردد. شواهدی وجود دارد که مصرف زیاد کافئین می تواند در تولید استروژن و متابولیسم مورد نیاز برای بارداری اختلال ایجاد کند.

بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.