گزارش جهانی مواد سال 2019 در پنج کتابچه مجزا توسط دفتر مقابله با جرم و مواد سازمان ملل متحد تهیه شده است. کتابچه شماره 1 خلاصه ای از چهار کتابچه دیگر است که یافتههای کلیدی و نتایج و پیامدهای به دستآمده از اطلاعات را بررسی و مرور میکند. یافتههای اصلی به طور خلاصه عبارتند از:
بر اساس گزارش جهانی مواد سال 2019 دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد، تحقیق بیشتر و داده های دقیق تر نشان می دهند عواقب زیان بار مصرف مواد مخدر بر سلامت شدیدتر و گسترده تر از آن چیزی است که پیشتر گمان میرفت ؛ حدود 35 میلیون نفر در سراسر جهان، بیشتر از 5/30 میلیون نفری که پیشتر تخمین زده شده بود، از اختلالات مصرف مواد مخدر رنج می برند و نیازمند خدمات درمانی هستند.
این میزان تخمین بالاتر برای سال 2017، که شامل 5/4 میلیون نفر که گمان می شود به درمان نیاز دارند نیز هست،.نتایج حاصل تحقیقات جدیدی است که از دو کشور پرجمعیت جهان یعنی هند و نیجریه (این دو کشور از ده کشور پرجمعیت جهان به شمار میروند) ، به دست آمده است.
این گزارش همچنین برآورد می کند که تعداد مصرف کنندگان مواد شبه افیونی 4/53 میلیون نفر، 56 درصد بیشتر از تخمین های قبل است، و این که دو سوم از 585،000 کل مرگ و میر ناشی از مصرف مواد مخدر در سال 2017 به دلیل مصرف مواد شبه افیونی بوده است. در جهان 11 میلیون نفر در سال 2017 مواد مخدر تزریق کرده اند، که از این تعداد 4/1 میلیون نفر مبتلا به ویروس اچ آی وی و 6/5 میلیون نفر مبتلا به هپاتیت سی هستند.
افزایش شدت و پیچیدگی وضعیت جهانی مواد مخدر
در سال 2017، حدود 271 میلیون نفر، یا 5/5 درصد از جمعیت جهان 64-15 سال، مواد مصرف کرده بودند. با این که این میزان مشابه ارزیابی سال 2016 است، یک بررسی طولانی مدت نشان می دهد که تعداد افرادی که مواد مصرف می کنند، هم اکنون 30 درصد بیشتر از سال 2009 است. اگرچه این افزایش تا حدودی به دلیل رشد 10 درصدی جمعیت بین 64-15 سال در جهان است، داده ها نشان دهنده شیوع بیشتر در مصرف مواد شبه افیونی در آفریقا، آسیا، اروپا و آمریکای شمالی و مصرف کانابیس در آمریکای شمالی، آمریکای جنوبی و آسیا در مقایسه با سال 2009 است.
برآورد تولید جهانی کوکائین در سال 2017 به بالاترین میزان یعنی 1976 تن رسید، افزایشی معادل 25 درصد نسبت به سال قبل. علاوه بر این، مقدار جهانی کوکائین کشف شده در سال 2017 با افزایش 13 درصد به 1275 تن رسید که بیشترین میزان کشفیات گزارش شده بود.
بحران مصرف بیش از حد مواد شبه افیونی در سال 2017 در آمریکای شمالی با بیش از 47000 مرگ و میر ناشی از مصرف بیش از حد مواد شبه افیونی در ایالات متحده افزایش داشته است، افزایشی معادل 13 درصد نسبت به سال گذشته، در کانادا هم این میزان مرگ و میر ناشی از مصرف مواد شبه افیونی با 33 درصد افزایش نسبت به سال 2016، به 4000 نفر رسید.
فنتانیل و داروهای مشابه آن، همچنان به عنوان مشکل اصلی بحران مواد صنعتی در آمریکای شمالی محسوب می شود، اما کشور های واقع در آفریقای شمالی و مرکزی و غربی بحران نوعی دیگر از مواد شبه افیونی صنعتی را تجربه می کنند، و آن ترامادول است. کشفیات جهانی ترامادول از کمتر از 10 کیلوگرم در سال 2010 به نزدیک به 9 تن در سال 2013 و به بیشترین حد 125 تن در سال 2017 رسید.
بیشترین ماده مصرفی در جهان در سال 2017، همچنان کانابیس است که حدود 188 میلیون نفر در این ماده را مصرف کرده اند.
همچنین اگزارش سال 2019 نشان می دهد که جامعه بین الملل در پرداختن به مواد روانگردان جدید به موفقیت نسبی دست یافته است. برای اولین بار کاهش در تعداد مواد روانگردان جدید شناسائی شده و گزارش شده به دفتر مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد نشان دهنده این مهم است. مواد روانگردان جدید، به آن صورتی که در سال های پیش بیم آن می رفت، در بازار یافت نشده اند، و جامعه بین الملل به موقع توانسته است نسبت به ارزیابی آسیب های ناشی از مواد روانگردان جدید اقدام کند و آن دسته از مواد را که نیازمند کنترل بین المللی است را فهرست بندی کند.
پیشگیری و درمان همچنان به میزان کافی در دسترس نیست
پیشگیری و درمان همچنان در بسیاری از نقاط دنیا در دسترس نیست به طوری که هر سال تنها یک نفر از 7 نفرمبتلا به اختلالات مصرف مواد به درمان دسترسی دارند. به خصوص در زندان ها، این امر چشمگیرتر است. گزارش 2019، تحلیلی عمیق از مصرف مواد و عواقب شدید آن بر سلامت در محیط زندان ارائه می دهد، و نشان می دهد که شیوع بیماری های عفونی همچون اچ آی وی، هپاتیت سی، و سل، و همچنین خطرات مربوط به آنها، به طور نسبی در زندان ها، به خصوص در میان کسانی که مواد تزریق می کنند، در مقایسه با جمعیت کل بیشتر است.
56 کشور گزارش داده اند که در سال 2017 در حداقل یک زندان درمان جایگزین مواد شبه افیونی را ارائه کرده اند، در حالی که گزارش 46 کشور حاکی از آن است که امکان ارائه چنین درمانی در زندان وجود ندارند. برنامه های کاهش آسیب مانند ارائه سوزن و سرنگ در زندان بسیار به ندرت در دسترس است: تنها 11 کشور کشور دسترسی به سوزن و سرنگ را در حداقل یک زندان گزارش داده اند، اما فقدان چنین برنامه هایی در 83 کشور تأیید شده است.
این گزارش نشان می دهد که مداخلات درمانی مؤثر بر اساس مدارک علمی و در راستای تعهدات حقوق بشر بین الملل به اندازه مورد نیاز در دسترس نیست. از این رو دولت ها و جامعه بین الملل می بایست به افزایش اقدامات و مداخلات خود به منظور پرداختن به این خلأ سرعت ببخشند.
بازنشر این مطلب صرفاً با ذکر منبع «کادراس» بلامانع است.
